யுத்தத்துக்காக இணைக்கப்பட்ட இரண்டு பழைய பாடல்கள்

இசைக்கலைஞர்கள் இதை எப்போதும் செய்கிறார்கள்: ஒரு பழைய பாடலின் பல்லவியையும் இன்னொன்றின் சரணங்களையும் எடுத்து இணைக்கிறார்கள்; திடீரென்று இரண்டுமே புதிதாக ஒலிக்கின்றன — அவற்றை முதலில் எழுதியவர்கள் ஒருபோதும் கற்பனை செய்யாத ஒரு திருமணத்துக்கோ, ஒரு போராட்டத்துக்கோ, ஒரு நினைவஞ்சலிக்கோ ஏற்றவையாகின்றன. சங்கீதம் 108 அப்படிப்பட்ட ஒரு கலவைப் பாடல். அதன் முதல் பாதி சங்கீதம் 57இன் மகிழ்ச்சியான முடிவு; இரண்டாம் பாதி சங்கீதம் 60இன் யுத்த ஜெபம். இஸ்ரவேலின் ஆராதனையில் யாரோ ஒருவர் பழக்கமான இந்த இரண்டு பகுதிகளை எடுத்து, தேவையின் ஒரு புதிய தருணத்தைச் சந்திக்கும்படி இணைத்தார்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூலச் சங்கீதங்கள் தாவீதின் வாழ்க்கையிலிருந்து தலைப்புகளைக் கொண்டிருக்கின்றன: சங்கீதம் 57 சவுலுக்குத் தப்பியோடியபோது, சங்கீதம் 60 சீரியாவோடும் ஏதோமோடும் அவன் செய்த யுத்தங்களின்போது (2 சாமுவேல் 8ஐ ஒப்பிடுக). சங்கீதம் 108 அவற்றின் வார்த்தைகளை ஒரு புதிய பயன்பாட்டுக்குக் கொண்டுவருகிறது. மூன்றாம் பகுதியில், சங்கீதப் புத்தகம் ஒரு காட்சியகம் அல்ல, உயிருள்ள ஒரு தொகுப்பு என்பதை இது காட்டுகிறது: பிற்காலத் தலைமுறைகள் தங்கள் சொந்த ஆபத்துகளில் அவற்றை ஜெபிக்கும்படி தாவீதின் பாடல்கள் மறுவடிவமைக்கப்பட்டன.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: துதியினுடையதும் வாக்குத்தத்தத்தினுடையதுமான பழைய வார்த்தைகள் புதிதாக உரிமைகொண்டாடப்படுவதைக் காட்டுவது — இசையால் விடியலை எழுப்பும் உறுதியான இருதயத்தோடு தொடங்கி, மனித உதவி அல்ல, தேவனே வெற்றியைக் கொடுக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையோடு முடிப்பது.

• 108:1–5 — என் இருதயம் உறுதியாயிருக்கிறது: பாடகன் சுரமண்டலத்தையும் வீணையையும், விடியலையுங்கூட எழுப்பி, ஜாதிகளுக்குள்ளே தேவனைத் துதிப்பேன் என்று பொருத்தனை செய்கிறான்; ஏனெனில் அவருடைய மாறாத கிருபை வானங்களுக்கு மேலாக உயர்ந்திருக்கிறது. இந்த வரிகள் சங்கீதம் 57:7–11ஐத் திரும்பச் சொல்லுகின்றன.
• 108:6–9 — தேவனுடைய பிரியமானவர்களின் விடுதலைக்கான ஒரு மன்றாட்டு, பின்பு தேவனுடைய சொந்த வாக்கு: அவர் சீகேமைப் பங்கிட்டு, சுக்கோத்தின் பள்ளத்தாக்கை அளப்பார்; கீலேயாத்தும், மனாசேயும், எப்பிராயீமும், யூதாவும் அவருடையவை; மோவாப் அவருடைய பாதம் கழுவும் பாத்திரம், ஏதோமின்மேல் அவர் தம் பாதரட்சையை எறிகிறார், பெலிஸ்தியாவின்மேல் வெற்றியோடு ஆர்ப்பரிக்கிறார்.
• 108:10–13 — யுத்தப் பயணத்தின் கேள்வி: அரணான நகரத்துக்குள், ஏதோமுக்குள் என்னை நடத்துகிறவன் யார்? தேவன் எங்களைத் தள்ளிவிட்டாரோ? பதில் ஒரு ஜெபம் — மனித உதவி வீண் — பின்பு நம்பிக்கையான முடிவு: தேவனாலே பராக்கிரமம் செய்வோம், அவரே நம்முடைய சத்துருக்களை மிதித்துப்போடுவார்.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 108:13  ·  அதனால் என்ன: தேவனிடம் சொல்லத் தங்களுக்குப் புதிதாக ஒன்றுமில்லை என்று உணரும் எவருக்கும் சங்கீதம் 108 அமைதியாக உற்சாகமூட்டுகிறது. அதைத் தொகுத்தவர்கள் புதிய வார்த்தைகளை எழுதவில்லை; ஏற்கெனவே ஒருவரை ஆபத்தின் ஊடாகச் சுமந்துசென்ற ஜெபங்களை எடுத்து, தங்கள் சொந்தச் சூழ்நிலைக்காக மீண்டும் ஜெபித்தார்கள். விசுவாசம் பெரும்பாலும் இப்படித்தான் செயல்படுகிறது — நேற்றைய நம்பிக்கை நம்முடையதாகும்வரை அதைக் கடன்வாங்குகிறது.