எங்கள் பிதாக்களைப்போல நாங்களும் பாவம்செய்தோம்

ஒவ்வொரு குடும்பத்துக்கும் அதன் வரலாற்றின் இரண்டு பதிப்புகள் உண்டு. ஒன்று திருமணங்களில் சொல்லப்படுகிறது: தைரியம், தியாகங்கள், ஆசீர்வாதங்கள். மற்றது இரவு நேரம் கழித்து, கடைசியில் யாரோ ஒருவர் உண்மையில் என்ன நடந்தது என்று சொல்லும்போது வெளிவருகிறது: சண்டைகள், குடிப்பழக்கம், யாரும் பேசாத வருடங்கள். ஆரோக்கியமான குடும்பங்களுக்கு இரண்டும் தேவை. சங்கீதம் 105 திருமணப் பேச்சு. சங்கீதம் 106 இரவு நேர நேர்மை. அது அதே வரலாற்றின் — எகிப்து, சமுத்திரம், வனாந்தரம் — ஊடாக நடந்து, ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு திருப்பத்திலும் 'நாங்கள்' மறந்தோம், கலகம்செய்தோம், அந்நிய தெய்வங்களைப் பின்பற்றினோம் என்று ஒப்புக்கொள்கிறது. ஆனாலும் தேவன் தொடர்ந்து செவிகொடுத்தார்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில், இஸ்ரவேலின் கதை ஒரு நாயகனின் எழுச்சி அல்ல; அது உண்மையுள்ள ஒரு தேவனையும் உண்மையற்ற ஒரு ஜனத்தையும் பற்றிய கதை. சங்கீதம் 106 அதை வெளிப்படையாகச் சொல்லி, இரண்டாம் பகுதியின் வீழ்ச்சியை இஸ்ரவேலின் சொந்த நினைவுக்குள் கொண்டுவருகிறது. 'ஜாதிகளிடமிருந்து எங்களைச் சேர்த்துக்கொள்ளும்' என்ற அதன் இறுதி வேண்டுகோள் சிறையிருப்பையும் திரும்புதலையும் நோக்குகிறது; தொடர்ந்து தோல்வியடையும் ஒரு ஜனத்துக்கு அப்பாலிருந்தே மீட்பு வர வேண்டும் என்ற புதிய ஏற்பாட்டின் கூற்றையும் அது முன்சுட்டுகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: துதிப்பதோடு பாவ அறிக்கை செய்யவும் இஸ்ரவேலுக்குக் கற்றுக்கொடுப்பது. தேசத்தின் கடந்தகாலத்தைப் பாவமும் இரக்கமும் மாறிமாறி வரும் ஒரு முறைமையாக அது மீண்டும் சொல்லுகிறது; இதனால் ஆராதிக்கும் சமூகம் கடந்தகாலத்தை 'நம்முடையது' என்று ஏற்றுக்கொண்டும், தேவனுடைய மாறாத கிருபையில் இன்னும் நம்பிக்கை வைக்க முடியும்.

• 106:1–5 — என்றென்றைக்கும் நிலைத்திருக்கும் அன்புக்கான துதியோடு சங்கீதம் தொடங்குகிறது; பின்பு ஒரு தனிப்பட்ட வேண்டுகோள்: உம்முடைய ஜனங்களுக்குத் தயைசெய்யும்போது என்னையும் நினைத்தருளும்; அவர்களுடைய நன்மையில் நானும் பங்குபெறும்படி.
• 106:6–12 — 'எங்கள் பிதாக்களைப்போல நாங்களும் பாவம்செய்தோம்'. எகிப்தில் அவர்கள் அவருடைய அதிசயங்களை உணரவில்லை; சமுத்திரத்தண்டையும் கலகம்செய்தார்கள்; ஆனாலும் அவர் தம்முடைய நாமத்தினிமித்தம் அவர்களை இரட்சித்தார். அவர்கள் அவருடைய வார்த்தைகளை விசுவாசித்துப் பாடினார்கள் — ஆனால் கொஞ்சக் காலம் மட்டுமே.
• 106:13–33 — வனாந்தரப் பதிவு: உணவுக்காக இச்சித்தது, மோசே ஆரோன்மேல் பொறாமைகொண்டது, தாத்தானும் அபிராமும் விழுங்கப்பட்டது, மோசே 'திறப்பிலே நின்ற' ஓரேபின் கன்றுக்குட்டி, தேசத்தை மறுத்தது, பினெகாஸ் தலையிடும்வரை பாகால்பேயோரோடு இணைந்தது, மோசேயே பதறிப் பேசிய மேரிபா.
• 106:34–46 — தேசத்தில் அது இன்னும் மோசமாகிறது. அவர்கள் ஜாதிகளோடு கலந்து, அவர்களுடைய விக்கிரகங்களைச் சேவித்து, தங்கள் பிள்ளைகளையும் பலியிடுகிறார்கள்; ஆகவே தேவன் அவர்களை அவர்களுடைய எதிரிகளின் கையில் ஒப்புக்கொடுக்கிறார். ஆனாலும் பலமுறை அவர் அவர்களை விடுவித்து, அவர்கள் கூப்பிடுதலைக் கேட்டு, தம்முடைய உடன்படிக்கையை நினைவுகூர்ந்து, அவர்களைச் சிறைப்பிடித்தவர்கள் அவர்கள்மேல் இரங்கும்படி செய்கிறார்.
• 106:47–48 — இறுதி ஜெபம்: நாங்கள் நன்றி செலுத்தும்படி எங்களை இரட்சித்து, ஜாதிகளிடமிருந்து எங்களைச் சேர்த்துக்கொள்ளும். 'இஸ்ரவேலின் தேவனாகிய கர்த்தருக்கு… அநாதிகாலம் தொடங்கி அநாதிகாலம்வரை ஸ்தோத்திரம்' என்ற ஒரு துதியுரை, சங்கீதத்தையும் சங்கீத புஸ்தகத்தின் நான்காம் பகுதியையும் முடிக்கிறது.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 106:6  ·  அதனால் என்ன: சமூகங்களுக்கும் சபைகளுக்கும் தங்கள் வரலாற்றை நேர்மையாகச் சொல்லுவது — 'அவர்கள்' மட்டுமல்ல, 'நாங்களும்' தவறுசெய்தோம் என்று சொல்லுவது — கடினம். சங்கீதம் 106 பாவ அறிக்கையை ஆராதனையின் ஒரு பகுதியாக்குகிறது; அது குற்றம்சாட்டும் ஜனங்களாலேயே அது பாடப்படுகிறது. புதைக்கப்படாமல் ஒப்புக்கொள்ளப்பட வேண்டிய ஒரு குடும்ப அல்லது தேசியக் கடந்தகாலத்தைச் சுமக்கும் எவருக்கும் அது வார்த்தைகளைக் கொடுக்கிறது; அதன் பல்லவி இஸ்ரவேலின் வெற்றி அல்ல, தேவனுடைய பொறுமை என்பதால், அது நம்பிக்கையை உயிரோடு வைக்கிறது.