ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಿಕರಂತೆ ನಾವೂ ಪಾಪಮಾಡಿದ್ದೇವೆ

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕುಟುಂಬಕ್ಕೂ ತನ್ನ ಇತಿಹಾಸದ ಎರಡು ರೂಪಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಒಂದನ್ನು ಮದುವೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ: ಧೈರ್ಯ, ತ್ಯಾಗಗಳು, ಆಶೀರ್ವಾದಗಳು. ಇನ್ನೊಂದು ತಡರಾತ್ರಿ ಹೊರಬರುತ್ತದೆ, ಕೊನೆಗೂ ಯಾರಾದರೂ ನಿಜವಾಗಿ ಏನಾಯಿತು ಎಂದು ಹೇಳಿದಾಗ: ಜಗಳಗಳು, ಕುಡಿತ, ಯಾರೂ ಮಾತನಾಡದ ವರ್ಷಗಳು. ಆರೋಗ್ಯಕರ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಎರಡೂ ಬೇಕು. ಕೀರ್ತನೆ 105 ಮದುವೆಯ ಭಾಷಣವಾಗಿತ್ತು. ಕೀರ್ತನೆ 106 ತಡರಾತ್ರಿಯ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ. ಅದು ಅದೇ ಇತಿಹಾಸದ ಮೂಲಕ — ಐಗುಪ್ತ, ಸಮುದ್ರ ಮತ್ತು ಅರಣ್ಯ — ಸಾಗುತ್ತಾ, ಬಹುತೇಕ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತಿರುವಿನಲ್ಲೂ 'ನಾವು' ಮರೆತೆವು, ತಿರುಗಿಬಿದ್ದೆವು, ಅನ್ಯದೇವತೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಹೋದೆವು ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ದೇವರು ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದನು.

ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಎಲ್ಲಿದೆ: ಮೂರನೇ ಅಂಕದಲ್ಲಿ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಕಥೆ ಒಬ್ಬ ವೀರನ ಏಳಿಗೆಯಲ್ಲ; ಅದು ನಂಬಿಗಸ್ತನಾದ ದೇವರ ಮತ್ತು ನಂಬಿಗಸ್ತರಲ್ಲದ ಜನರ ಕಥೆ. ಕೀರ್ತನೆ 106 ಅದನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಎರಡನೇ ಅಂಕದ ಪತನವನ್ನು ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಸ್ವಂತ ಜ್ಞಾಪಕದೊಳಗೆ ತರುತ್ತದೆ. 'ಜನಾಂಗಗಳ ನಡುವೆಯಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೂಡಿಸು' ಎಂಬ ಅದರ ಕೊನೆಯ ಬೇಡಿಕೆ ಸೆರೆವಾಸ ಮತ್ತು ಹಿಂದಿರುಗುವಿಕೆಯತ್ತ ನೋಡುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ವಿಫಲರಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುವ ಜನರನ್ನು ಮೀರಿದ ಕಡೆಯಿಂದಲೇ ರಕ್ಷಣೆ ಬರಬೇಕು ಎಂಬ ಹೊಸ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಪ್ರತಿಪಾದನೆಯತ್ತ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬೆರಳು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ: ಸ್ತುತಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಅರಿಕೆ ಮಾಡುವುದನ್ನೂ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿಗೆ ಕಲಿಸಲು. ಅದು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಗತಕಾಲವನ್ನು ಪಾಪ ಮತ್ತು ಕರುಣೆಯ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ; ಹೀಗೆ ಆರಾಧಿಸುವ ಸಮುದಾಯ ಆ ಗತಕಾಲವನ್ನು 'ನಮ್ಮದು' ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ದೇವರ ಅಚಲ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಡಬಲ್ಲದು.

• 106:1–5 — ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಇರುವ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಸ್ತುತಿಯೊಂದಿಗೆ ಕೀರ್ತನೆ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ, ನಂತರ ಒಂದು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬೇಡಿಕೆ: ನಿನ್ನ ಜನರಿಗೆ ದಯೆ ತೋರಿಸುವಾಗ ನನ್ನನ್ನೂ ಜ್ಞಾಪಿಸಿಕೋ, ಅವರ ಒಳಿತಿನಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಪಾಲುಗಾರನಾಗುವಂತೆ.
• 106:6–12 — 'ನಮ್ಮ ಪಿತೃಗಳಂತೆ ನಾವೂ ಪಾಪಮಾಡಿದ್ದೇವೆ'. ಐಗುಪ್ತದಲ್ಲಿ ಅವರು ಆತನ ಅದ್ಭುತಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲಿಲ್ಲ, ಸಮುದ್ರದ ಬಳಿಯಲ್ಲೂ ತಿರುಗಿಬಿದ್ದರು; ಆದರೂ ಆತನು ತನ್ನ ಹೆಸರಿನ ನಿಮಿತ್ತ ಅವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು. ಅವರು ಆತನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಂಬಿ ಹಾಡಿದರು, ಆದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಮಾತ್ರ.
• 106:13–33 — ಅರಣ್ಯದ ದಾಖಲೆ: ಆಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಆಶೆಪಟ್ಟದ್ದು, ಮೋಶೆ ಆರೋನರ ಮೇಲೆ ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚುಪಟ್ಟದ್ದು, ದಾತಾನ ಮತ್ತು ಅಬೀರಾಮರು ನುಂಗಲ್ಪಟ್ಟದ್ದು, ಹೋರೇಬಿನಲ್ಲಿ ಬಸವ — ಆಗ ಮೋಶೆ 'ಬಿರುಕಿನಲ್ಲಿ' ನಿಂತದ್ದು, ದೇಶವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದು, ಫೀನೆಹಾಸನು ಮಧ್ಯೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವವರೆಗೆ ಬಾಳ್ ಪೆಗೋರನನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡದ್ದು, ಮತ್ತು ಮೋಶೆಯೇ ಆತುರದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದ ಮೆರೀಬಾ.
• 106:34–46 — ದೇಶದಲ್ಲಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇನ್ನೂ ಹದಗೆಡುತ್ತದೆ. ಅವರು ಜನಾಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು, ಅವರ ವಿಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಬಲಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ದೇವರು ಅವರನ್ನು ಅವರ ಶತ್ರುಗಳ ಕೈಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೂ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಆತನು ಅವರನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತಾನೆ, ಅವರ ಮೊರೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ, ತನ್ನ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯನ್ನು ಜ್ಞಾಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ಸೆರೆಹಿಡಿದವರು ಅವರ ಮೇಲೆ ಕನಿಕರಪಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.
• 106:47–48 — ಕೊನೆಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ: ನಾವು ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸುವಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ ಜನಾಂಗಗಳ ನಡುವೆಯಿಂದ ಕೂಡಿಸು. 'ಯೆಹೋವನಿಗೆ ಸ್ತೋತ್ರ… ಯುಗಯುಗಾಂತರಗಳಲ್ಲಿಯೂ' ಎಂಬ ಸ್ತುತಿವಾಕ್ಯ ಕೀರ್ತನೆಯನ್ನೂ ಕೀರ್ತನೆಗಳ ಗ್ರಂಥದ ನಾಲ್ಕನೇ ಪುಸ್ತಕವನ್ನೂ ಮುಗಿಸುತ್ತದೆ.

ಮುಖ್ಯ ವಚನ: ಕೀರ್ತನೆಗಳು 106:6  ·  ಹಾಗಾದರೆ ಏನು: ಸಮುದಾಯಗಳಿಗೂ ಸಭೆಗಳಿಗೂ ತಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಹೇಳುವುದು — 'ಅವರು' ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, 'ನಾವು' ತಪ್ಪುಮಾಡಿದೆವು ಎಂದು ಹೇಳುವುದು — ಕಷ್ಟ. ಕೀರ್ತನೆ 106 ಅರಿಕೆಯನ್ನು ಆರಾಧನೆಯ ಭಾಗವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅದು ಯಾರನ್ನು ದೋಷಾರೋಪಣೆ ಮಾಡುತ್ತದೋ ಅದೇ ಜನರು ಅದನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ. ಹೂತುಹಾಕದೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಕುಟುಂಬದ ಅಥವಾ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಗತಕಾಲವನ್ನು ಹೊತ್ತಿರುವ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಅದು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ; ಮತ್ತು ಅದರ ಪಲ್ಲವಿ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಯಶಸ್ಸಲ್ಲ, ದೇವರ ತಾಳ್ಮೆ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ ಅದು ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿಡುತ್ತದೆ.