ஒரு தாயின் அறிவுரை, திறமையுள்ள ஒரு பெண்

உங்கள் மதிப்பீடுகளை வடிவமைத்தது யார் என்று மக்களிடம் கேளுங்கள்; பலர் எல்லாருக்கும் முன்பாகத் தங்கள் தாயைப் பெயரிடுவார்கள் — பணத்தை வீணாக்காதே, உதவியற்றவர்களுக்காகப் பேசு, சொன்ன வார்த்தையைக் காப்பாற்று என்று சொன்ன பெண். நீதிமொழிகள் 31 அப்படிப்பட்ட ஒரு உரையாடலைப் பதிவு செய்கிறது: ராஜமாதா தன் மகனாகிய ராஜாவிடம், தெளிந்த புத்தியோடு இருந்து ஏழைகளைக் காக்கும்படி எச்சரிக்கிறாள். பின்பு, ஒரு குடும்பத்தை நிர்வகித்து, பொருட்களை வியாபாரம் செய்து, ஒரு வயலை வாங்கி, திராட்சத்தோட்டத்தை நாட்டி, எளியவர்களுக்குத் தன் கைகளைத் திறக்கும் ஒரு பெண்ணின் சித்திரத்தோடு முழுப் புத்தகத்தையும் நிறைவு செய்கிறது — அவள் செய்பவற்றுக்காக நகர வாசலில் புகழப்படுகிறாள்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: நீதிமொழிகள் புத்தகம், தங்கள் பிள்ளைக்குக் கற்பிக்கும் ஒரு தகப்பனோடும் தாயோடும் (1:8), வீதிகளில் கூப்பிடும் ஒரு பெண்ணாகச் சித்தரிக்கப்படும் ஞானத்தோடும் தொடங்கியது. ஒரு தாயின் போதனையோடும், நடைமுறையில் ஞானத்தை உருவகப்படுத்தும் வாழ்க்கையுடைய பலமுள்ள ஒரு பெண்ணைப் பற்றிய கவிதையோடும் அது முடிகிறது. முடிவு தொடக்கத்தை எதிரொலிக்கிறது: 1ஆம் அதிகாரத்தில் ஞானத்தின் ஆரம்பமாகிய கர்த்தருக்குப் பயப்படுதலே, இறுதி வசனங்களில் அவள் பெறும் புகழின் ஊற்று.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: நிஜ உலகில் வாழ்ந்து காட்டப்படும் ஞானத்தோடு நீதிமொழிகளை முடிப்பது: பாதிக்கப்படக்கூடியவர்களுக்கு நீதி செய்வதில் ஒரு ஆட்சியாளனின் கடமை; தன் பலம், திறமை, தாராளம், கர்த்தருக்குப் பயப்படுதல் ஆகியவற்றால் கனத்துக்குப் பாத்திரமான ஒரு பெண்ணின் சித்திரம்.

• 31:1–9 — லேமுவேல் ராஜாவின் வார்த்தைகள், அவனுடைய தாய் அவனுக்குக் கற்பித்தவை. பெண்களுக்கோ, திராட்சரசத்துக்கும் மதுவுக்குமோ உன் பெலனைச் செலவழிக்காதே என்று அவள் எச்சரிக்கிறாள்; அவை ஆட்சியாளர்களை நியாயப்பிரமாணத்தை மறக்கச் செய்து, சிறுமைப்பட்டவர்களுக்கு நியாயத்தை மறுக்கச் செய்கின்றன. மாறாக: தங்களுக்காகப் பேச முடியாதவர்களுக்காகப் பேசு; ஏழைகள், எளியவர்களின் உரிமைகளைக் காத்துக்கொள்.
• 31:10–22 — ஒரு கவிதை தொடங்குகிறது; அதன் ஒவ்வொரு வரியும் எபிரெய அகரவரிசையின் அடுத்த எழுத்தில் தொடங்குகிறது. திறமையுள்ள ஒரு பெண் முத்துக்களைவிட மிகவும் விலையேறப்பெற்றவள். அவள் ஆட்டுமயிரோடும் சணலோடும் வேலை செய்கிறாள், தூரத்திலிருந்து உணவைக் கொண்டுவருகிறாள், அதிகாலையில் எழுந்திருக்கிறாள், ஒரு வயலை யோசித்து அதை வாங்குகிறாள், திராட்சத்தோட்டத்தை நாட்டுகிறாள், தன் விளக்கை அணையாமல் வைக்கிறாள், ஏழைகளுக்குத் தன் கைகளைத் திறக்கிறாள்.
• 31:23–27 — அவளுடைய கணவன் நகர வாசல்களில் மதிக்கப்படுகிறான். அவள் மெல்லிய புடவைகளை உண்டாக்கி விற்கிறாள், பலத்தையும் மகிமையையும் உடையாக அணிந்திருக்கிறாள், வருங்காலத்தைக் குறித்துச் சிரிக்கிறாள். ஞானத்தோடும் தயவோடும் பேசி, தன் வீட்டாரைக் கண்காணிக்கிறாள்.
• 31:28–31 — அவளுடைய பிள்ளைகளும் கணவனும் அவளைப் புகழுகிறார்கள். சௌந்தரியம் வஞ்சனையுள்ளது, அழகு நிலையற்றது; கர்த்தருக்குப் பயப்படும் பெண்ணே புகழப்படுவாள். அவளுடைய சொந்தச் செயல்களே வாசல்களில் அவளைப் புகழட்டும்.

முக்கிய வசனம்: நீதிமொழிகள் 31:30  ·  அதனால் என்ன: இந்தக் கவிதை சில நேரங்களில் பெண்களை அளக்கும் சாத்தியமற்ற சரிபார்ப்புப் பட்டியலாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. புத்தகம் நோக்கியபடி வாசித்தால், இது ஒரு கொண்டாட்டம்: முன்முயற்சியும், வியாபாரத் திறமையும், பலமும், தாராளமும் உள்ள, தன் உழைப்புக்காகப் பகிரங்கமாகக் கனப்படுத்தப்படும் ஒரு பெண் — அன்றாட வாழ்க்கையில் ஞானத்தின் ஒரு சித்திரம். லேமுவேலின் தாய் கொடுத்த பொறுப்பு — குரலற்றவர்களுக்காகப் பேசு — ஏதாவது செல்வாக்குள்ள ஒவ்வொரு வாசகருக்கும் உரியது.