ஆகூரின் நேர்மையான அறிக்கை

நீங்கள் சந்திக்கும் மிக ஞானமுள்ள சிலர், 'எனக்குத் தெரியாது' என்று சொல்ல மிகவும் ஆயத்தமாக இருப்பவர்கள். ஒரு மூத்த மருத்துவர் ஒரு நோயாளியின் நிலை தன்னைக் குழப்பியிருக்கிறது என்று ஒப்புக்கொள்கிறார்; ஒரு வயதான விவசாயி, சிறுவயதில் தான் கற்றுக்கொண்ட முறையை மழை இனி பின்பற்றுவதில்லை என்கிறார். அவர்களுடைய நேர்மை அவர்களை இன்னும் அதிகமாக நம்ப வைக்கிறது. ஆகூர் சரியாக அந்த மனநிலையோடு தன் வார்த்தைகளைத் தொடங்குகிறான்: தான் களைத்திருக்கிறேன், எல்லாரையும்விட மூடனாக இருக்கிறேன், ஞானத்தையோ பரிசுத்தரைப் பற்றிய அறிவையோ கற்றுக்கொள்ளவில்லை என்கிறான். பின்பு பெரிய கேள்விகளைக் கேட்கிறான் — வானத்துக்கு ஏறி இறங்கினவன் யார்? — பிறகு உலகத்தை வியப்போடு கவனிக்கத் திரும்புகிறான்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: சாலொமோனின் தொகுப்புகளுக்குப் பின்பு, வேறு எங்கும் அறியப்படாத இருவருக்கு உரியதாகச் சொல்லப்படும் சிறிய, தனித்தனித் தொகுப்புகள் இரண்டோடு நீதிமொழிகள் முடிகிறது: ஆகூர், லேமுவேல் ராஜா. இஸ்ரவேலின் ஞான மரபு தன் புகழ்பெற்ற ராஜாவுக்கு அப்பாலுள்ள குரல்களிடமிருந்தும் பெற்றுக்கொண்டது என்பதை இவற்றின் சேர்க்கை காட்டுகிறது. தேவனுடைய மர்மத்துக்கு முன் ஆகூரின் மனத்தாழ்மை, பல பழமொழிகளின் தன்னம்பிக்கையான தொனிக்கு ஒரு சமநிலையாக அமைகிறது; யோபு, பிரசங்கி ஆகியவற்றின் ஆழமான கேள்விகளை முன்னறிவிக்கிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: மனத்தாழ்மையுள்ள ஞானத்துக்கு மாதிரியாக இருப்பது: மனுஷப் புரிதலின் எல்லைகளை ஒப்புக்கொள்வது, தேவனுடைய சோதிக்கப்பட்ட வார்த்தையை நம்புவது, போதுமென்ற மனதைக் கேட்பது, சிருஷ்டிக்கப்பட்ட உலகத்தைக் கவனமாகக் கவனிப்பதன் மூலம் கற்றுக்கொள்வது.

• 30:1–6 — ஆகூர் தன் களைப்பையும் அறியாமையையும் அறிக்கையிடுகிறான். காற்றைத் தன் கைப்பிடிகளில் அடக்கினவன் யார்? பூமியின் எல்லைகளையெல்லாம் நிலைப்படுத்தினவன் யார்? அவருடைய நாமம் என்ன, அவருடைய குமாரனின் நாமம் என்ன? தேவனுடைய வசனமெல்லாம் புடமிடப்பட்டது; அவருடைய வார்த்தைகளோடு ஒன்றையும் கூட்டாதே.
• 30:7–9 — ஆகூரின் ஒரே ஜெபம்: பொய்யை எனக்குத் தூரமாக்கும்; தரித்திரத்தையும் ஐசுவரியத்தையும் எனக்குக் கொடாமல், என் அன்றாட அப்பத்தை மட்டும் தாரும் — நிறைவில் நான் தேவனை மறக்காதபடிக்கும், வறுமையில் நான் திருடி அவருடைய நாமத்தை அவமதிக்காதபடிக்கும்.
• 30:10–17 — தன் பெற்றோரைச் சபித்து, தன்னைச் சுத்தமானது என்று நினைத்து, மற்றவர்களை இழிவாகப் பார்த்து, ஏழைகளை விழுங்கும் ஒரு சந்ததியைப் பற்றிய எச்சரிக்கைகள். அட்டைக்கு 'தா! தா!' என்று கதறும் இரண்டு மகள்கள் உண்டு; நான்கு காரியங்கள் ஒருபோதும் திருப்தியடைவதில்லை; பெற்றோரைப் பரியாசம்பண்ணும் கண்ணைக் காகங்கள் கொத்திப்போடும்.
• 30:18–31 — வியப்பின் எண்ணிட்ட பழமொழிகள்: ஆகாயத்தில் கழுகின் வழி, கன்மலையின்மேல் பாம்பின் வழி, சமுத்திரத்தில் கப்பலின் வழி, ஒரு இளம்பெண்ணிடம் ஒரு மனுஷனின் வழி; பூமியை அசைக்கும் நான்கு காரியங்கள்; சிறியவையானாலும் ஞானமுள்ள நான்கு உயிரினங்கள் — எறும்புகள், குழிமுயல்கள், வெட்டுக்கிளிகள், பல்லிகள்; கம்பீரமாக நடக்கும் நான்கு.
• 30:32–33 — நீ மூடத்தனமாக நடந்திருந்தால், அல்லது தீமையைச் சிந்தித்திருந்தால், உன் கையை உன் வாயின்மேல் வை. பாலைக் கடைவது வெண்ணெயைக் கொடுப்பதுபோலவும், மூக்கைப் பிசைவது இரத்தத்தைக் கொண்டுவருவதுபோலவும், கோபத்தைக் கிளறுவது சண்டையை உண்டாக்கும்.

முக்கிய வசனம்: நீதிமொழிகள் 30:8  ·  அதனால் என்ன: ஆகூரின் ஜெபம் வேதாகமத்தின் மிக நேர்மையான ஜெபங்களில் ஒன்று: அவன் ஐசுவரியவானாக வேண்டும் என்று கேட்கவில்லை; ஏன் என்றும் ஒப்புக்கொள்கிறான் — நிறைவு நம்மைத் தேவனை மறக்கச் செய்யலாம், வறுமை நம்மைத் தவறுக்குத் தள்ளலாம். உறுதியையும் வெற்றியையும் ஒருசேர மதிக்கும் ஒரு கலாச்சாரத்தில், தனக்கு என்ன தெரியும், தனக்கு என்ன தேவை என்பதைக் குறித்த அவனுடைய மனத்தாழ்மை அமைதியான ஒரு சவால்.