மூடன், சோம்பேறி, தலையிடுபவன்

கேலிச்சித்திரக்காரர்கள் மிகைப்படுத்துவதன் மூலம் வேலை செய்கிறார்கள்: ஒரு அரசியல்வாதியின் மூக்கு சற்று நீளமாகிறது, ஒரு முதலாளியின் மேசை சற்றுப் பெரிதாகிறது — திடீரென்று நீங்கள் தவறவிட்ட ஒரு உண்மையைக் காண்கிறீர்கள். நீதிமொழிகள் 26 கேலிச்சித்திரங்களின் ஒரு காட்சியகம். ஒரு சோம்பேறி கதவு தன் கீலின்மேல் திரும்புவதுபோலத் தன் படுக்கையில் புரளுகிறான். தட்டிலிருந்து கையை வாய்க்குக் கொண்டுபோகவும் அவன் களைத்திருக்கிறான். வேறொருவரின் சண்டையில் தலையிடுபவன் வழியே போகும் நாயைக் காதைப் பிடித்து இழுக்கிறான். இந்தச் சித்திரங்கள் உங்களைச் சிரிக்க வைக்கின்றன; பின்பு — நீங்கள் நேர்மையாக இருந்தால் — பழக்கமான ஒரு முகத்தைக் கண்டு முகம் சுளிக்க வைக்கின்றன.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: எசேக்கியாவின் மனுஷர் பிரதியெடுத்த தொகுப்பில், இந்த அதிகாரம் தன் பழமொழிகளைத் தெளிவான குழுக்களாக அமைக்கிறது; இதற்கு முந்தைய தளர்வான அதிகாரங்களைவிட நீதிமொழிகளில் இது அரிது. 1–9 அதிகாரங்களில் முதலில் முன்வைக்கப்பட்ட ஞானத்தின் வழிக்கும் மூடத்தனத்தின் வழிக்கும் இடையிலான புத்தகத்தின் பெரிய முரணை இது தொடர்கிறது — ஆனால் இப்போது பெரிய உரைகளின் மொழியில் அல்ல, தெருவின், குடும்பத்தின் மொழியில்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: மூடத்தனத்தை மீண்டும் மீண்டும் வரும் மூன்று வடிவங்களில் — பிடிவாதமான மூடன், சாக்குப்போக்குச் சொல்லும் சோம்பேறி, கெட்ட எண்ணத்தோடு பேசுபவன் — வாசகர்கள் அடையாளம் காண உதவுவது; அவர்கள் ஞானமாகப் பதில் சொல்லவும், தாங்களே அப்படி ஆகாமல் இருக்கவும்.

• 26:1–12 — கோடைக்காலத்தில் உறைபனி பொருந்தாததுபோல, மூடனுக்குக் கனம் பொருந்தாது. அடுத்தடுத்து வரும் இரண்டு பழமொழிகள் ஒன்றுக்கொன்று முரண்படுவதுபோலத் தோன்றுகின்றன: மூடனுக்கு அவன் மூடத்தனத்தின்படி பதில் சொல்லாதே; ஆனாலும் மூடனுக்கு அவன் மூடத்தனத்தின்படி பதில் சொல் — நீங்கள் எந்தச் சூழ்நிலையில் இருக்கிறீர்கள் என்று அறிவதில்தான் ஞானம் இருக்கிறது. நாய் தான் கக்கினதைத் தின்னத் திரும்புவதுபோல, மூடன் தன் மூடத்தனத்தைத் திரும்பச் செய்கிறான்.
• 26:13–16 — சோம்பேறி தெருவில் சிங்கம் இருக்கிறது என்கிறான்; கதவு தன் கீலின்மேல் திரும்புவதுபோலத் தன் படுக்கையில் புரளுகிறான்; உணவைத் தன் வாய்க்குக் கொண்டுபோகவும் சோம்பலாயிருக்கிறான் — ஆனாலும் விவேகமாகப் பதில் சொல்லும் ஏழு பேரைவிடத் தான் ஞானி என்று நினைக்கிறான்.
• 26:17–22 — வேறொருவரின் சண்டையில் தலையிடுவது ஒரு நாயைக் காதைப் பிடித்து இழுப்பதுபோல. அயலானை ஏமாற்றிவிட்டு, 'நான் விளையாட்டுக்குத்தான் சொன்னேன்' என்பது ஒரு பைத்தியக்காரன் அம்புகளை எய்வதுபோல. விறகில்லாமல் நெருப்பு அணைந்துபோகும்; புறங்கூறுகிறவன் இல்லாமல் சண்டை ஓய்ந்துபோகும்.
• 26:23–28 — பொல்லாத இருதயத்தின்மேல் இனிய உதடுகள், மலிவான மண்பாண்டத்தின்மேல் பூசிய மெருகைப்போல. இனிமையான பேச்சின் பின்னால் பகை ஒளிந்திருக்கலாம், ஆனால் அது அம்பலமாகும். குழி வெட்டுகிறவன் அதிலே விழுவான்; பொய் நாவு தான் நொறுக்குகிறவர்களைப் பகைக்கிறது.

முக்கிய வசனம்: நீதிமொழிகள் 26:20  ·  அதனால் என்ன: மூடனுக்குப் பதில் சொல்வதைப் பற்றிய புகழ்பெற்ற இரண்டு வசனங்கள் (26:4–5), நீதிமொழிகள் இயந்திரத்தனமாகப் பொருத்த வேண்டிய விதிப்புத்தகம் அல்ல என்று காட்டுகின்றன: சில நேரங்களில் மௌனம் ஞானம், சில நேரங்களில் பதில் தேவை; வேறுபாட்டைப் பகுத்தறியும் விவேகமே ஞானம். புறங்கூறுதலைப் பற்றிய பழமொழியும் இன்றும் பொருந்துகிறது — யாராவது எரிபொருளைக் கடத்துவதை நிறுத்தினாலே பல சண்டைகள் அணைந்துபோகும்.