சரியாகத் தோன்றும் வழி

செயற்கைக்கோள் வழிகாட்டி மிகுந்த உறுதியோடும், அதே வேளையில் முற்றிலும் தவறாகவும் இருக்கலாம்; ஒரு வயல்வெளியில் முடியும் ஒரு சந்துக்குள் ஓட்டுநரை அனுப்பிவிடலாம். சாலை நின்றுபோகும் வரை எல்லாம் சரியாகவே தோன்றியது. அந்த அனுபவத்துக்கு நீதிமொழிகள் 14இல் ஒரு பழமொழி உண்டு; அது சாலைகளைவிட ஆழமாக வெட்டுகிறது: மனுஷனுக்குச் செம்மையாய்த் தோன்றுகிற வழி உண்டு; அதின் முடிவோ மரண வழிகள். இந்த வரி எவ்வளவு முக்கியமானது என்றால், புத்தகம் இரண்டு அதிகாரங்களுக்குப் பின் அதை வார்த்தைக்கு வார்த்தை திரும்பச் சொல்லுகிறது. அதைச் சுற்றி, 14ஆம் அதிகாரம் வீடு, இருதயம், தேசம் வழியாக நகர்ந்து, ஏழைகளை நடத்தும் விதத்தைத் தேவனோடு நேரடியாக இணைத்து முடிகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில், இஸ்ரவேலின் கதையில், ஏழைகள், விதவைகள், அந்நியர்மேல் சிறப்பான அக்கறையோடு, நீதியால் அடையாளம் காணப்படும் ஒரு ஜனமாயிருக்கும்படி தேவன் இஸ்ரவேலை அழைத்திருக்கிறார். நீதிமொழிகள் 14 அந்தக் குறிப்போடு முடிகிறது: நீதி ஒரு ஜனத்தை உயர்த்தும்; ஏழைகளை ஒடுக்குவது அவர்களை உண்டாக்கினவரை நிந்திப்பதாகும். மனிதர் தேவனால் உண்டாக்கப்பட்டவர்கள், ஆகவே கனத்தோடு நடத்தப்பட வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஆதியாகமம் 1 வரை பின்னோக்கியும், மிகச் சிறியவர்களுக்குச் செய்வது தமக்கே செய்வது என்ற இயேசுவின் போதனை வரை முன்னோக்கியும் எட்டுகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: எது சரி என்ற நம் சொந்த உணர்வைச் சோதிக்காமல் நம்புவதற்கு எதிராக எச்சரிப்பது; பொறுமையான மனநிலையிலும், அமைதியான இருதயத்திலும், ஏழைகளைத் தேவன் உண்டாக்கினதால் அவர்களுக்குக் காட்டப்படும் கனத்திலும் ஞானம் செயல்படுகிறது என்று காட்டுவது.

• 14:1–9 — ஞானமுள்ள பெண் தன் வீட்டைக் கட்டுகிறாள்; புத்தியில்லாதவளோ தன் கைகளினாலேயே அதை இடித்துப்போடுகிறாள். எருதுகள் இல்லாத இடத்தில் தொழுவம் சுத்தமாயிருக்கும்; ஆனால் மிகுந்த விளைச்சல் எருதின் பெலத்தால் வருகிறது. உண்மையுள்ள சாட்சி பொய் சொல்லான். பரியாசக்காரர் ஞானத்தைத் தேடியும் கண்டடைவதில்லை; உணர்வுள்ளவனுக்கோ அறிவு எளிதாக வருகிறது. மூடர் குற்றத்துக்குப் பரிகாரம் செய்வதைப் பரியாசம்பண்ணுகிறார்கள்.
• 14:10–15 — ஒவ்வொரு இருதயமும் தன் சொந்தக் கசப்பை அறியும்; அதன் மகிழ்ச்சியில் அந்நியன் பங்குகொள்வதில்லை. சரியாகத் தோன்றுகிற ஒரு வழி உண்டு; ஆனால் அது மரணத்தில் முடிகிறது. நகைப்பிலும் இருதயம் வேதனைப்படலாம்; மகிழ்ச்சி துக்கத்தில் முடியலாம். பேதை எதையும் நம்புகிறான்; விவேகியோ தன் அடிகளைக் கவனமாய் யோசிக்கிறான்.
• 14:16–25 — ஞானிகள் எச்சரிக்கையாயிருந்து தீமையை விட்டு விலகுகிறார்கள்; மூடர் துணிகரமும் அளவுக்கு மீறிய தன்னம்பிக்கையுமுள்ளவர்கள். முன்கோபி மதியீனமாய் நடக்கிறான். ஏழை அயலாராலும் ஒதுக்கப்படுகிறான்; செல்வந்தனுக்கோ அநேக நண்பர்கள் உண்டு; ஆனால் தன் அயலானை அசட்டைபண்ணுகிறவன் பாவம் செய்கிறான்; எளியவனுக்கு இரங்குகிறவன் பாக்கியவான். எல்லாக் கடின உழைப்பிலும் லாபம் உண்டு; வெறும் பேச்சோ வறுமைக்கு நடத்தும்.
• 14:26–35 — கர்த்தருக்குப் பயப்படுகிறவனுக்குப் பாதுகாப்பான அரண் உண்டு; அவனுடைய பிள்ளைகளுக்கும் அடைக்கலம் இருக்கும்; அந்தப் பயம் ஜீவ ஊற்று. பொறுமையுள்ளவன் மிகுந்த புத்தியுள்ளவன். அமைதியான இருதயம் உடலுக்கு ஜீவன்; பொறாமையோ எலும்புகளை அழுகச் செய்யும். ஏழையை ஒடுக்குகிறவன் அவனை உண்டாக்கினவரை நிந்திக்கிறான்; எளியவனுக்கு இரங்குகிறவன் தேவனைக் கனப்படுத்துகிறான். நீதி ஒரு ஜனத்தை உயர்த்தும்; பாவமோ எந்த ஜனத்துக்கும் அவமானம்.

முக்கிய வசனம்: நீதிமொழிகள் 14:31  ·  அதனால் என்ன: இந்த அதிகாரத்திலுள்ள இரண்டு பழமொழிகள் இன்றைய வாழ்க்கைக்கு அமைதியாகப் பேசுகின்றன. ஒன்று: 'நகைப்பிலும் இருதயம் வேதனைப்படலாம்' என்பது, வேலையிலோ சபையிலோ மகிழ்ச்சியாகத் தோன்றும் நபர் ஒரு தனிப்பட்ட துக்கத்தைச் சுமந்துகொண்டிருக்கலாம் என்று நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. மற்றது இன்னும் ஆழமாகச் செல்லுகிறது. நாம் ஏழைகளை எப்படி நடத்துகிறோம் என்பது ஒரு சமூகக் கேள்வி மட்டுமல்ல, ஓர் இறையியல் கேள்வியும்கூட: ஒவ்வொரு ஏழையும் தன்னை உண்டாக்கின தேவனுடைய முத்திரையைத் தாங்கியிருக்கிறான்.