ஒரு சுவரில் சட்டமிட்டு மாட்டப்பட்ட சான்றிதழ்களை நினைத்துப் பாருங்கள் — பட்டங்கள், விருதுகள், நல்ல குடும்பப் பெயர், மதிக்கப்படும் ஒரு சமூகம். நம்மில் பெரும்பாலோர் அப்படிப்பட்ட ஒரு அமைதியான பட்டியலை வைத்திருக்கிறோம்; நாம் யார் என்று அது நமக்குச் சொல்கிறது. இப்போது யாரோ ஒருவர் ஒவ்வொரு சட்டத்தையும் கழற்றி, சாராம்சத்தில், நான் கண்டடைந்ததோடு ஒப்பிடும்போது இவை குப்பை என்று சொல்வதைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள். பிலிப்பியர் 3இல் பவுல் செய்வது அதுதான். அவருடைய காலத்தின் மிகவும் போற்றப்பட்ட மதத் தகுதிப் பட்டியல்களில் ஒன்று அவருக்கு இருந்தது. புறஜாதி விசுவாசிகளுக்கும் அப்படிப்பட்ட நிலை தேவை என்று சொல்லும் போதகர்களை எதிர்கொண்டு, அவர் தம் சொந்தப் பதிவை முழுமையாக விவரிக்கிறார் — பின்பு கிறிஸ்துவை அறிவதோடு ஒப்பிட்டு அதை நஷ்டமென்று தள்ளிவிடுகிறார்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — ரோம உலகில் சபை; கலாத்தியர், ரோமர் ஆகியவற்றினூடாக ஓடிய கேள்வியை இன்னும் தீர்த்துக்கொண்டிருக்கிறது: தேவனுடைய மக்களுக்கு உரியவர்களாக இருக்க, புறஜாதியார் விருத்தசேதனத்தின் மூலமும் நியாயப்பிரமாணத்தின் மூலமும் யூதர்களாக மாற வேண்டுமா? பவுல் மீண்டும் பதில் சொல்கிறார், இந்த முறை தம் சொந்தக் கதையின் மூலம். யூத மார்க்கத்தில் அவருடைய முந்தைய வாழ்க்கை தீயதாக இருக்கவில்லை; அது அவருடைய பெருமையாக இருந்தது. மாறியது கிறிஸ்துவைச் சந்தித்ததுதான்; அது அவர் மதித்த எல்லாவற்றையும் மறுவரிசைப்படுத்தியது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: உரிமையின் அடையாளமாக விருத்தசேதனத்தை ஏற்கும்படி வரும் அழுத்தத்திலிருந்து பிலிப்பியரைப் பாதுகாப்பது; தேவனோடு சரியான நிலை கிறிஸ்துவின் மேலுள்ள விசுவாசத்தின் மூலமே வருகிறது என்றும், கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை பரலோகக் குடியுரிமையை நோக்கி இன்னும் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு ஓட்டம் என்றும் பவுலின் சொந்த வாழ்க்கையிலிருந்து காட்டுவதன் மூலம்.
- 3:1–3 — சந்தோஷப்படும்படியான ஒரு அழைப்புக்குப் பின், தொனி திடீரென்று மாறுகிறது: 'நாய்களுக்கு', பொல்லாத வேலையாட்களுக்கு, 'சதைவெட்டுக்காரருக்கு' எச்சரிக்கையாயிருங்கள் — விருத்தசேதனத்தை வலியுறுத்தும் போதகர்களைக் குறிவைத்த கடுமையான ஒரு சொல் விளையாட்டு. உண்மையான விருத்தசேதனம், தேவனுடைய ஆவியினால் ஆராதனைசெய்து, மாம்சத்தில் அல்ல, கிறிஸ்துவில் மேன்மைபாராட்டுகிறவர்களுக்கே உரியது என்று பவுல் சொல்கிறார்.
- 3:4–6 — அப்படிப்பட்டவற்றை யாராவது சார்ந்திருக்க முடியுமானால், பவுல் முடியும்: எட்டாம் நாளில் விருத்தசேதனம்பண்ணப்பட்டவர், இஸ்ரவேல் வம்சத்தார், பென்யமீன் கோத்திரத்தார், எபிரெயரில் பிறந்த எபிரெயர், பரிசேயர், சபையைத் துன்பப்படுத்தும் அளவுக்கு வைராக்கியமுள்ளவர், நியாயப்பிரமாணத்தின் அளவுகோலின்படி குற்றமற்றவர்.
- 3:7–11 — கிறிஸ்துவை அறிவதோடு ஒப்பிடும்போது, அவை எல்லாவற்றையும் இப்போது நஷ்டமென்று — குப்பையென்றுகூட — எண்ணுகிறார். நியாயப்பிரமாணத்தினால் வரும் தம் சொந்த நீதியை அல்ல, கிறிஸ்துவின் மேலுள்ள விசுவாசத்தினால் வரும் நீதியையே அவர் விரும்புகிறார்; கிறிஸ்துவின் பாடுகளையும் அவருடைய உயிர்த்தெழுதலின் வல்லமையையும் அறிய வாஞ்சிக்கிறார்.
- 3:12–16 — அவர் இன்னும் அடைந்துவிடவில்லை. ஒரு ஓட்டக்காரனைப் போல, பின்னானவைகளை மறந்து, கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் தேவன் அருளும் பரம அழைப்பின் பந்தயப்பொருளை நோக்கி முன்னானவைகளை நாடித் தொடருகிறார்; முதிர்ச்சியுள்ள விசுவாசிகளும் அப்படியே சிந்திக்கும்படி கேட்கிறார்.
- 3:17–21 — அவர்கள் அவரையும், இவ்விதமாய் வாழும் மற்றவர்களையும் பின்பற்ற வேண்டும். அநேகர் சிலுவைக்குப் பகைஞராக வாழ்கிறார்கள்; அவர்களுடைய வயிறே அவர்களுடைய தேவன்; விசுவாசிகளுடைய குடியிருப்போ பரலோகத்தில் இருக்கிறது; அங்கிருந்து, தங்கள் தாழ்மையான சரீரத்தைத் தம்முடைய மகிமையான சரீரத்துக்கு ஒப்பாக மாற்றப்போகிற இரட்சகருக்காக அவர்கள் காத்திருக்கிறார்கள்.
முக்கிய வசனம்: பிலிப்பியர் 3:8 · அதனால் என்ன: பவுல் தம் பாரம்பரியத்தை அற்பமாக எண்ணவில்லை; வேறிடங்களில் அதைக் குறித்து அவர் பெருமைப்படுகிறார். அவர் விட்டுக்கொடுப்பது, தேவனோடு தம்மைச் சரியாக்க அதைச் சார்ந்திருப்பதையே. குடும்பம், சாதி, கல்வி, அல்லது மதச் செயல்பாடு ஆகியவற்றின்மேல் தங்கள் அடையாளத்தைக் கட்டியிருக்கும் எவருக்கும் இது உயிருள்ள ஒரு கேள்வி. இவற்றை நன்றியுடன் பெற்றுக்கொள்ளலாம், ஆனால் ஒருபோதும் நம் மதிப்பின் அடிப்படையாக்கக் கூடாது என்றும், கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை முடிந்துவிட்ட ஒரு சாதனை அல்ல, இன்னும் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு ஓட்டம் என்றும் பிலிப்பியர் 3 சுட்டுகிறது.