பல இந்தியக் குடும்பங்களில், அதிக அதிகாரம் உள்ளவர் எப்போதும் முதலில் பரிமாறப்பட வேண்டும் என்று வற்புறுத்துபவர் அல்ல. சில நேரங்களில், அமைதியாக எழுந்து டீ பரிமாறும், அல்லது ஒரு வார்த்தையும் இல்லாமல் சிறந்த இருக்கையை விட்டுக்கொடுக்கும் பெரியவர், எந்தப் பட்டத்தையும்விட அதிக மரியாதையைச் சம்பாதிக்கிறார். பிலிப்பியர் 2 அந்த உள்ளுணர்வை இறையியலாக மாற்றுகிறது. சண்டையிடத் தொடங்கியிருக்கும் ஒரு சபை, தன்னலத்தை மட்டுமே பார்ப்பதை நிறுத்த வேண்டும் என்று பவுல் விரும்புகிறார். நல்லவர்களாக இருங்கள் என்று வெறுமனே சொல்வதற்குப் பதிலாக, அவர் கிறிஸ்துவின் ஒரு சித்திரத்தை அவர்களுக்குப் பாடுகிறார்: அந்தஸ்துக்கு முழு உரிமை இருந்தும் அதை விட்டுக்கொடுக்கத் தேர்ந்தெடுத்தவர் — சிலுவைவரை கீழிறங்கியவர்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — ரோம உலகில் சபை; ஆனால் இந்த அதிகாரம் கிறிஸ்துவின் வாழ்வும் மரணமுமாகிய நான்காம் பகுதியைத் திரும்பிப் பார்க்கிறது, முழங்கால் யாவும் முடங்கும் ஆறாம் பகுதியை முன்னோக்கிப் பார்க்கிறது. பதவியும் கனமும் முக்கியமாயிருந்த, பெருமைமிக்க ரோமக் குடியேற்றப் பட்டணமாகிய பிலிப்பியில், பவுல் முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒரு ஏணியை முன்வைக்கிறார்: மேலே போகும் வழி கீழே இறங்குவதே. கிறிஸ்துவின் சுயவெறுமையாக்குதல் சபையிலுள்ள சாதாரண உறவுகளுக்கான மாதிரியாகிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: சபையின் ஒற்றுமையையும் தாழ்மையையும் கிறிஸ்துவின் சொந்தக் கதையில் — மரணம் வரை தம்மைக் கொடுத்து இறங்கியதிலும், தேவன் அவரை உயர்த்தியதிலும் — நிலைநிறுத்துவது; பின்பு அது உண்மையான மனிதர்களாகிய தீமோத்தேயுவிலும் எப்பாப்பிரோதீத்துவிலும் எப்படித் தோன்றுகிறது என்று காட்டுவது.
- 2:1–4 — கிறிஸ்துவுக்குள் இருப்பது அவர்களுக்கு ஏதாவது பொருள் தருமானால், என்கிறார் பவுல், அவர்கள் ஒரே சிந்தையும் ஒரே அன்பும் உள்ளவர்களாயிருந்து, சுயநல விருப்பத்தினாலாவது வீண்பெருமையினாலாவது ஒன்றும் செய்யாமல், மற்றவர்களைத் தங்களிலும் மேன்மையானவர்களாக எண்ணி, ஒருவருக்கொருவர் நலனை நோக்க வேண்டும்.
- 2:5–11 — நிருபத்தின் இருதயம்: கிறிஸ்து தேவனுடைய ரூபமாயிருந்தும், தேவனுக்குச் சமமாயிருப்பதைத் தமக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்த வேண்டிய ஒன்றாகக் கருதவில்லை. அவர் தம்மைத்தாமே வெறுமையாக்கி, அடிமையின் ரூபமெடுத்து, சிலுவையின் மரணபரியந்தம் தம்மைத்தாமே தாழ்த்தினார். ஆகையால் தேவன் அவரை மிகவும் உயர்த்தினார்; முழங்கால் யாவும் முடங்கும்படிக்கும், நாவு யாவும் இயேசுகிறிஸ்து கர்த்தர் என்று அறிக்கைபண்ணும்படிக்கும்.
- 2:12–18 — தேவனே அவர்களுக்குள் கிரியைசெய்கிறபடியால், அவர்கள் பயத்தோடும் நடுக்கத்தோடும் தங்கள் இரட்சிப்பை நடப்பிக்க வேண்டும். முறுமுறுப்பில்லாமல், கோணலான உலகத்தில் அவர்கள் நட்சத்திரங்களைப்போலப் பிரகாசிப்பார்கள்; பவுல் பானபலியாக ஊற்றப்பட்டாலும், அவர்களோடுகூடச் சந்தோஷப்படுகிறார்.
- 2:19–24 — தீமோத்தேயுவைச் சீக்கிரத்தில் அனுப்பப் பவுல் நம்பியிருக்கிறார் — அநேகரைப் போலல்லாமல், அவர்களுடைய நலனில் உண்மையாய் அக்கறைகொள்பவனும், தகப்பனோடு மகன் இருப்பதுபோலப் பவுலோடு ஊழியம் செய்தவனுமானவன் — தாமும் வருவார் என்று நம்புகிறார்.
- 2:25–30 — பவுலுக்கு ஊழியம் செய்யும்போது மரணத்துக்குச் சமீபமாக நோயுற்றிருந்த, அவர்களுடைய தூதனாகிய எப்பாப்பிரோதீத்துவை அவர் திருப்பி அனுப்புகிறார். தேவன் அவனுக்கு இரக்கம் செய்தார்; அவர்கள் அவனைச் சந்தோஷத்தோடு ஏற்றுக்கொண்டு, அப்படிப்பட்டவர்களைக் கனம்பண்ண வேண்டும்.
- ரால்ஃப் மார்ட்டின் முதலானோரைப் பின்பற்றி அநேக அறிஞர்கள், சபையின் முதல் பத்தாண்டுகளுக்குள் ஆராதனையில் பாடப்பட்ட அல்லது ஒப்புவிக்கப்பட்ட, பவுலுக்கு முந்திய ஒரு பாடலாக அல்லது அறிக்கையாக இதைக் காண்கிறார்கள்.
- கார்டன் ஃபீ போன்ற வேறு சிலர், இது முறையான பொருளில் ஒரு பாடல் அல்ல, இந்த நிருபத்துக்காகப் பவுலே இயற்றிய உயர்ந்த உரைநடை என்று வாதிடுகிறார்கள்.
- 'தம்மைத்தாமே வெறுமையாக்கினார்' என்பதன் பொருளிலும் அறிஞர்கள் வேறுபடுகிறார்கள் — அது தெய்வீகப் பண்புகளை விட்டுக்கொடுத்ததை விவரிக்கிறதா, அல்லது (இன்று அதிகமாக ஏற்கப்படுவதுபோல) ஒரு ஊழியக்காரனின் இடத்தை எடுத்துக்கொள்ள அவர் தம்மையே கொடுத்த தேர்வையா.
முக்கிய வசனம்: பிலிப்பியர் 2:7 · அதனால் என்ன: இயேசுவைப் பற்றிக் கிறிஸ்தவர்கள் விசுவாசிப்பதன் மிக ஆரம்பகால அறிக்கைகளில் இந்தப் பகுதி ஒன்று; ஆனால் பவுல் அதை மிக நடைமுறையான ஒரு நோக்கத்துக்குப் பயன்படுத்துகிறார்: ஒரு சபைச் சண்டையைத் தீர்ப்பது. இரண்டும் ஒன்றாகவே செல்கின்றன. பவுலுக்கு, கிறிஸ்துவைப் பற்றிய விசுவாசம் உறுதிப்படுத்த வேண்டிய ஒன்று மட்டுமல்ல, வாழும் ஒரு வழி — அந்தஸ்தை விட்டுக்கொடுப்பது, மனக்கசப்பின்றி ஊழியம் செய்வது, விளைவைப் பற்றிக்கொள்ள முயலாமல் அதைத் தேவனிடம் ஒப்படைப்பது.