ஐந்து குமாரத்திகளும் ஒரு மேய்ப்பனும்

அநேக இந்தியக் குடும்பங்களில், நிலத்தை யார் சுதந்தரிப்பது என்ற கேள்வி இன்றும் அமைதியான மனவேதனையை உண்டாக்கக்கூடும், முக்கியமாகக் குமாரத்திகளுக்கு. எண்ணாகமம் 27, மக்லாள், நோவாள், ஒக்லாள், மில்காள், திர்சாள் என்ற ஐந்து சகோதரிகள் — மோசேயும் பிரதான ஆசாரியனும் எல்லாத் தலைவர்களும் நிற்கும் — ஆசரிப்புக் கூடாரத்தின் வாசலுக்கு நடந்து வந்து, தங்கள் வழக்கை முன்வைப்பதோடு தொடங்குகிறது. அவர்களுடைய தகப்பன் குமாரர் இல்லாமல் இறந்தான். அவனுடைய பெயர் அவனுடைய வம்சத்திலிருந்து வெறுமனே மறைந்துபோக வேண்டுமா? மோசேக்குப் பதில் தெரியவில்லை. ஆகவே அவர்களுடைய கேள்வியைத் தேவனிடம் கொண்டுசெல்கிறான்; பதில் திரும்பி வருகிறது: அவர்கள் சொல்வது சரி.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில் மக்கள் தேசத்தைப் பெறப்போகிறார்கள்; தேசமே தேவனுடைய வாக்குத்தத்தம் கண்கூடாக மாறும் இடம். அந்த வாக்குத்தத்தம் ஓரங்களிலுள்ள குடும்பங்களையும் சென்றடைவதை இந்த அதிகாரம் உறுதிசெய்கிறது; பின்பு மோசேக்குப் பின் தலைமை என்ற கேள்விக்குத் திரும்புகிறது. இரண்டு பாதிகளும் முன்னோக்கிப் பார்க்கின்றன: கானானில் நியாயமான ஒரு சுதந்தரத்தையும், யோசுவாவையும் — அவனுடைய பெயர் (யெகோசுவா, 'கர்த்தர் இரட்சிக்கிறார்') பின்னர் இயேசுவுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அதே பெயர்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: அநீதியின் உண்மையான ஒரு வழக்கைச் சந்திக்க நியாயப்பிரமாணம் வளர்வதைக் காட்டுவது; மோசே இறக்கும்போது இஸ்ரவேல் 'மேய்ப்பனில்லாத ஆடுகளைப் போல' இருக்காதபடிக்குத் தலைமையின் தொடர்ச்சியை உறுதிசெய்வது.

• 27:1–4 — மனாசே கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த செலொப்பியாத்தின் ஐந்து குமாரத்திகள், தங்கள் தகப்பன் கோராகின் கலகக்காரரில் ஒருவனாக அல்ல, தன் சொந்தப் பாவத்தினால் வனாந்தரத்தில் இறந்தான் என்றும், குமாரர்களை விட்டுச்செல்லவில்லை என்றும் விளக்குகிறார்கள். அவனுடைய பெயர் அழிந்துபோகாதபடிக்கு, அவனுடைய சகோதரர் நடுவில் நிலத்தில் ஒரு பங்கைக் கேட்கிறார்கள்.
• 27:5–11 — மோசே அந்த வழக்கைக் கர்த்தருக்கு முன்பாகக் கொண்டுவருகிறான்; குமாரத்திகள் சரியாகப் பேசுகிறார்கள் என்று அவர் சொல்கிறார். ஒரு பொது விதி தொடர்கிறது: ஒருவனுக்குக் குமாரன் இல்லையென்றால், அவனுடைய சுதந்தரம் அவனுடைய குமாரத்திக்கும், பின்பு அவனுடைய சகோதரருக்கும், பின்பு அவனுடைய தகப்பனின் சகோதரருக்கும், பின்பு மிக நெருங்கிய உறவினனுக்கும் செல்லும்.
• 27:12–14 — மேரிபாவின் தண்ணீர்களிடத்தில் மக்களுக்கு முன்பாகத் தேவனைப் பரிசுத்தர் என்று கனம்பண்ணாததால், அபாரீம் மலைகளின்மேல் ஏறி, தான் நுழையப்போகாத தேசத்தைப் பார்க்கும்படி தேவன் மோசேக்குச் சொல்கிறார்.
• 27:15–23 — மோசேயின் பதில் சுய இரக்கம் அல்ல, மக்கள்மேலுள்ள அக்கறை: ஒரு தலைவனை நியமிக்கும்படி அவன் தேவனிடம் கேட்கிறான். 'ஆவியைப் பெற்ற மனிதனாகிய' யோசுவா எலெயாசாருக்கும் முழுச் சபைக்கும் முன்பாக நிறுத்தப்படுகிறான்; மோசே அவன்மேல் தன் கைகளை வைக்கிறான்.

முக்கிய வசனம்: எண்ணாகமம் 27:7  ·  அதனால் என்ன: சகோதரிகள் கலகம் பண்ணவுமில்லை, மௌனமாக இருக்கவுமில்லை; உண்மையான ஒரு குறையை மரியாதையோடும் பகிரங்கமாகவும் கொண்டுவந்தார்கள்; அது நியாயப்பிரமாணத்தையே மாற்றியது. தன் சொந்த மரணத்தை எதிர்கொண்ட மோசே, மக்களுக்கு ஒரு மேய்ப்பன் தேவை என்பதையே முதலில் நினைத்தான். இருவரும் நீதியையும் எதிர்காலத்தையும் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்ளும் ஒரு விசுவாசத்தைக் காட்டுகிறார்கள். பின்னர் இயேசு, தாம் இரங்கிய கூட்டங்களுக்கு, மேய்ப்பனில்லாத ஆடுகள் என்ற இதே சித்திரத்தைப் பயன்படுத்தினார்.