← सर्व अध्याय
187 / 1113 · गणना 27 · निर्गम आणि रानातील प्रवास · इ.स.पू. 15 वे किंवा 13 वे शतक (वादग्रस्त); रानातील चाळिसावे वर्ष

पाच मुली आणि एक मेंढपाळ

वादग्रस्त
वाचा

अनेक भारतीय कुटुंबांमध्ये जमिनीचा वारसा कोणाला मिळणार हा प्रश्न आजही मूक वेदना देऊ शकतो, विशेषतः मुलींना. गणना 27 ची सुरुवात पाच बहिणींनी होते — महला, नोवा, हाग्ला, मिल्का आणि तिरसा — ज्या दर्शनमंडपाच्या प्रवेशद्वारापाशी, जेथे मोशे, प्रमुख याजक आणि सर्व पुढारी उभे आहेत, तेथे चालत जातात आणि आपली बाजू मांडतात. त्यांचे वडील मुलगा नसताना मरण पावले. त्यांचे नाव त्यांच्या कुळातून सरळ नाहीसे व्हावे काय? मोशेला उत्तर ठाऊक नाही. म्हणून तो त्यांचा प्रश्न देवाकडे नेतो, आणि उत्तर येते: त्या बरोबर आहेत.

कथेत हे कुठे आहे: तिसऱ्या अंकात लोकांना लवकरच देश मिळणार आहे, आणि देश हे ते ठिकाण आहे जिथे देवाचे वचन मूर्त रूप घेते. हा अध्याय ते वचन कडेला असलेल्या कुटुंबांपर्यंत पोहोचेल याची खात्री करतो, आणि मग मोशेनंतरच्या नेतृत्वाच्या प्रश्नाकडे वळतो. दोन्ही भाग पुढे पाहतात: कनानातील न्याय्य वतनाकडे, आणि यहोशवाकडे, ज्याचे नाव (येहोशुआ, 'परमेश्वर तारतो') हेच नाव नंतर येशूला दिले गेले.

हा अध्याय काय करतो: अन्यायाच्या एका खऱ्या प्रकरणाला सामोरे जाण्यासाठी नियमशास्त्र वाढताना दाखवणे, आणि नेतृत्वाचे सातत्य सुरक्षित करणे, जेणेकरून मोशे मरण पावल्यावर इस्राएल 'मेंढपाळ नसलेल्या मेंढरांसारखा' होणार नाही.

वचनामागून वचन
  • 27:1–4 — मनश्शे वंशातील सलाफहादाच्या पाच मुली स्पष्ट करतात की त्यांचे वडील कोरहाच्या बंडखोरांपैकी एक म्हणून नव्हे, तर स्वतःच्या पापामुळे रानात मरण पावले, आणि त्यांना मुलगा नव्हता. त्याचे नाव नष्ट होऊ नये म्हणून त्या त्याच्या भावांमध्ये जमिनीचा वाटा मागतात.
  • 27:5–11 — मोशे हे प्रकरण परमेश्वरासमोर आणतो, आणि तो म्हणतो की मुली योग्य बोलत आहेत. त्यानंतर एक सर्वसाधारण नियम येतो: एखाद्या माणसाला मुलगा नसल्यास त्याचे वतन त्याच्या मुलीकडे जाते, मग त्याच्या भावांकडे, मग त्याच्या वडिलांच्या भावांकडे, मग सर्वात जवळच्या नातेवाइकाकडे.
  • 27:12–14 — देव मोशेला अबारीम पर्वतावर चढून, ज्या देशात तो प्रवेश करणार नाही तो पाहायला सांगतो, कारण मरीबाच्या पाण्यापाशी त्याने लोकांसमोर देवाला पवित्र म्हणून मान दिला नाही.
  • 27:15–23 — मोशेची प्रतिक्रिया आत्मदया नसून लोकांविषयीची काळजी आहे: तो देवाला एक पुढारी नेमण्याची विनंती करतो. 'ज्याच्यामध्ये आत्मा आहे असा माणूस' यहोशवा, एलाजार आणि संपूर्ण समुदायासमोर उभा केला जातो, आणि मोशे त्याच्यावर हात ठेवतो.
हे काय दाखवतेहा निर्णय जमीन कुटुंबाच्या वंशातच ठेवण्याच्या प्राचीन निकट पूर्वेतील व्यापक चिंतेशी जुळतो; ही कथा गणना 36 आणि यहोशवा 17 मध्ये पुन्हा येते, आणि नोवा व हाग्ला यांसह मनश्शेच्या जिल्ह्यांची नावे इ.स.पू. 8 व्या शतकातील शोमरोन ऑस्ट्राकावर दिसतात.
पुरावा कुठे थांबतोवारशाचा नियम अजूनही मुलांना झुकते माप देतो, आणि गणना 36 मध्ये मुलींना आपल्या वंशातच लग्न करायला सांगतो; तो पितृसत्ताक व्यवस्था उलथून टाकत नाही, तर तिच्या आत स्त्रियांचे हक्क वाढवतो. या प्रसंगाची तारीख निर्गमाविषयीच्या व्यापक वादात सामील आहे.

मुख्य वचन: गणना 27:7  ·  मग काय: बहिणींनी बंड केले नाही आणि त्या गप्पही बसल्या नाहीत; त्यांनी एक खरी तक्रार आदराने आणि उघडपणे मांडली, आणि त्यामुळे नियम बदलला. आपल्या स्वतःच्या मृत्यूला सामोरे जाताना मोशेने प्रथम लोकांच्या मेंढपाळाच्या गरजेचा विचार केला. दोन्ही गोष्टी असा विश्वास दाखवतात जो न्याय आणि भविष्य यांना गांभीर्याने घेतो. पुढे येशूने ज्या गर्दीवर त्याला कळवळा आला तिच्यासाठी मेंढपाळ नसलेल्या मेंढरांचे हेच चित्र वापरले.

← दुसरी गणतीतुम्ही नुकतीच दुसरी गणती वाचली (गणना 26), जिथे सलाफहादाच्या मुलींची नावे प्रथम येतात. पुढे, कथा उपासनेकडे वळते: इस्राएलच्या वर्षातील रोजची आणि सणांची अर्पणे (गणना 28).अर्पणांचा ताल →
स्रोत व अधिक वाचन
← सर्व अध्याय