சூரிய உதயத்துக்கு முன்பே, இந்தியா முழுவதும் நகரங்களிலுள்ள கூலித் தொழிலாளர் சந்திப்பு இடங்களில், டிஃபன் பெட்டிகளுடனும் கருவிகளுடனும் ஆண்கள் கூடி, ஒரு ஒப்பந்தக்காரரின் வாகனம் நின்று அன்றைய வேலைக்குத் தங்களில் சிலரைத் தேர்ந்தெடுக்கக் காத்திருக்கிறார்கள். நடுக்காலைக்குள், இன்னும் நின்றுகொண்டிருப்பவர்களுக்கு வாய்ப்பு குறைந்துகொண்டே போகிறது என்று தெரியும்; பிற்பகலின் கடைசியில், நம்பிக்கை கிட்டத்தட்டப் போய்விடுகிறது. இயேசு சரியாக அந்த உலகத்தில் அமைந்த ஒரு கதையைச் சொல்கிறார். ஒரு திராட்சத்தோட்ட உரிமையாளன் விடியற்காலையில் வெளியே போகிறான், பின்பு நடுக்காலையிலும், நண்பகலிலும், பிற்பகலிலும், இறுதியாகச் சூரியன் மறைவதற்கு ஒரு மணி நேரம் முன்பும் — ஒவ்வொரு முறையும் ஆட்களை அமர்த்துகிறான். மாலை வரும்போது, கடைசியானவர்கள் தொடங்கி எல்லோருக்கும் ஒரே முழு நாள் கூலியைக் கொடுக்கிறான். முதலில் அமர்த்தப்பட்டவர்கள் கொதிக்கிறார்கள். நேர்மையாகச் சொன்னால், நம்மில் பெரும்பாலோரும் அப்படித்தான் இருப்போம்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: பேதுருவின் கேள்விக்கு — நாங்கள் எல்லாவற்றையும் விட்டோம்; எங்களுக்கு என்ன கிடைக்கும்? (19:27) — உடனே பின்பாக மத்தேயு இந்த உவமையை வைக்கிறார்; கடைசியானவர்கள் முந்தினவர்களாவார்கள் என்ற வார்த்தையால் அதைச் சட்டமிடுகிறார். இயேசு எருசலேமுக்கு ஏறிப்போகும்போது (20:17), நான்காம் பகுதி சிலுவையை நோக்கி மேலும் மேலும் திரும்புகிறது: அவருடைய மரணத்தைப் பற்றிய மூன்றாம் முன்னறிவிப்பு, மேன்மையைப் பற்றிய ஒரு பாடம், யாத்ரீகப் பாதையில் ஒரு கடைசிச் சுகமாக்குதல். தாராள மனமுள்ள நில உரிமையாளனும், தம்மையே கொடுக்கும் மனுஷகுமாரனும் ஒரே கிருபையின் இரண்டு சித்திரங்கள்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தேவனுடைய ராஜ்யம் மூப்பு முறையாலோ தகுதியாலோ அல்ல, தாராள மனத்தால் இயங்குகிறது என்று காட்டுவது; இயேசு தம் சொந்த மரணத்தை நோக்கி நடக்கும்போது, அந்தக் கிருபையை அந்தஸ்துக்கான சீஷர்களின் போட்டிக்கு எதிராக வைப்பது.
- 20:1–16 — ஒரு நில உரிமையாளன் விடியற்காலையில் வழக்கமான ஒரு நாள் கூலியான ஒரு தினாரியுக்கு வேலையாட்களை அமர்த்துகிறான்; பின்பு மூன்றாம், ஆறாம், ஒன்பதாம், பதினோராம் மணி நேரங்களில் மேலும் பலரை அமர்த்துகிறான். கடைசியானவர்கள் தொடங்கி எல்லோருக்கும் ஒரே கூலி கொடுத்து, முணுமுணுப்பவர்களுக்குப் பதிலளிக்கிறான்: நான் உனக்கு அநியாயம் செய்யவில்லை — அல்லது என் தாராள மனத்தைக் கண்டு நீ பொறாமைப்படுகிறாயா? கடைசியானவர்கள் முந்தினவர்களாவார்கள்.
- 20:17–19 — எருசலேமுக்கு ஏறிப்போகும்போது, இயேசு பன்னிருவரையும் தனியே அழைத்து, தாம் ஒப்புக்கொடுக்கப்பட்டு, தண்டனைத் தீர்ப்படைந்து, பரியாசம்பண்ணப்பட்டு, வாரினால் அடிக்கப்பட்டு, சிலுவையில் அறையப்பட்டு, மூன்றாம் நாளில் எழுப்பப்படுவார் என்று மூன்றாம் முறையாக முன்னறிவிக்கிறார்.
- 20:20–28 — யாக்கோபு, யோவானின் தாய் முழங்கால்படியிட்டு, தன் மகன்கள் அவருடைய வலதுபக்கத்திலும் இடதுபக்கத்திலும் அமரும்படி கேட்கிறாள். தாம் குடிக்கும் பாத்திரத்தில் அவர்களால் குடிக்க முடியுமா என்று இயேசு கேட்கிறார்; மற்ற பத்துப் பேரும் கோபமடைகிறார்கள்; மேன்மை என்பது சேவை என்கிறார் அவர், ஏனெனில் மனுஷகுமாரன் அநேகரை மீட்கும்பொருளாகத் தம் ஜீவனைக் கொடுக்க வந்தார்.
- 20:29–34 — எரிகோவை விட்டுப் புறப்படும்போது, இரண்டு குருடர்கள் தாவீதின் குமாரனை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறார்கள். இயேசு மனதுருகி, அவர்களுடைய கண்களைத் தொடுகிறார்; அவர்கள் பார்வையடைந்து அவரைப் பின்பற்றுகிறார்கள்.
முக்கிய வசனம்: மத்தேயு 20:16 · அதனால் என்ன: சும்மா காலம் தள்ளுவதுபோலத் தோன்றிய ஒருவருக்கு அருகில் கடினமாக உழைத்த எவருக்கும் முதல் வேலையாட்களின் கோபம் புரியும். உழைப்பு பயனற்றது என்று உவமை சொல்லவில்லை; தேவனுடைய ஈவுகள் கூலி அல்ல என்று சொல்கிறது. பெருமையுள்ளவர்களுக்கு அது கலக்கமூட்டுகிறது; தாமதமாக வருகிறவருக்கு — வாழ்க்கையின் பிற்பகுதியில், அல்லது வீணான ஆண்டுகளுக்குப் பின் விசுவாசத்துக்கு வருகிறவருக்கு — அது ஆழ்ந்த நம்பிக்கை தருகிறது. தேவனுடைய திராட்சத்தோட்டத்தில் யாருக்கும் மணிக்கணக்கில் கூலி கொடுக்கப்படுவதில்லை.