நாம் எவ்வளவு அக்கறை கொண்டிருக்கிறோம் என்ற உண்மையைச் சொல்லிவிடும் ஒரு கொடுக்கும் முறை இருக்கிறது. விருந்தினருக்கு உடைந்த கோப்பை; ஆலயத்துக்கு வேறெங்கும் செலவழிக்க முடியாத நாணயம். யாரும் எதுவும் சொல்வதில்லை; ஆனால் எல்லாருக்கும் தெரியும். மல்கியா தன் நாட்களின் ஆராதனையில் இதைக் கவனிக்கிறான். ஆலயம் மீண்டும் கட்டப்பட்டுப் பல பத்தாண்டுகள் ஆகின்றன; பலிகள் தொடர்கின்றன; ஆனாலும் ஆசாரியர்கள் குருடும், சப்பாணியும், நோயுமுள்ள மிருகங்களைப் பலிபீடத்துக்குக் கொண்டுவருகிறார்கள். அதை உங்கள் ஆளுநருக்குக் கொடுத்துப் பாருங்கள், அவன் பிரியப்படுவானா என்று பாருங்கள் என்கிறான் தீர்க்கதரிசி.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: கிறிஸ்தவ வரிசையில் தீர்க்கதரிசிகளில் கடைசியானவன் மல்கியா; ஆகாய், சகரியா ஆகியோரின் பெரிய நம்பிக்கைகள் வழக்கமான நடைமுறையாகத் தணிந்துவிட்டபின், திரும்புதலுக்குப் பின் அவன் பேசுகிறான். வேதாகமத்தின் மூன்றாம் பகுதியில் இஸ்ரவேல் பக்திக்கும் அலட்சியத்துக்கும் இடையே தொடர்ந்து அலைகிறது; இங்கே அந்த விலகல் விக்கிரக ஆராதனை அல்ல, சரியான தேவனுக்குச் செலுத்தப்படும் களைத்த, கவனமற்ற ஆராதனை. புத்தகம் தொடர்ச்சியான வாக்குவாதங்களாக அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது: தேவன் பேசுகிறார், ஜனங்கள் எதிர்த்துப் பதில் சொல்கிறார்கள், தேவன் மறுமொழி கொடுக்கிறார்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: சோர்ந்துபோன ஒரு ஜனத்தை தேவனுடைய நிலையான அன்போடும், ஆசாரியர்களைப் பலிபீடத்தின்மேல் அவர்களுக்குள்ள அவமதிப்போடும் எதிர்கொள்வதும், பார்வையை விரிவாக்குவதும்: அவருடைய சொந்த ஆசாரியர்கள் அவருடைய நாமத்தை அசட்டைபண்ணினாலும், ஜாதிகளுக்குள் அது கனம்பண்ணப்படும்.
- 1:1 — தலைப்பு: மல்கியாவின் மூலம் இஸ்ரவேலுக்கு உண்டான கர்த்தருடைய வார்த்தை — மல்கியா என்ற பெயருக்கு 'என் தூதன்' என்று அர்த்தம்.
- 1:2–5 — 'நான் உங்களைச் சிநேகித்தேன்' என்று தேவன் சொல்கிறார்; ஜனங்கள் 'எதினாலே?' என்று கேட்கிறார்கள். அவர் யாக்கோபையும் ஏசாவையும் சுட்டிக்காட்டுகிறார்: ஏசாவின் தேசமாகிய ஏதோம் பாழாய்க் கிடக்கிறது, மீண்டும் கட்டப்படாது; இஸ்ரவேலோ மீட்டெடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. சிநேகித்தல், வெறுத்தல் என்ற மொழி தெரிந்துகொள்ளுதலைப் பற்றிய உடன்படிக்கை மொழி; தனிநபர்களைப் பற்றிய உணர்வுகளின் அறிக்கை அல்ல.
- 1:6–10 — குமாரன் தகப்பனையும், வேலைக்காரன் எஜமானையும் கனம்பண்ணுகிறான்; அப்படியானால் தேவனுக்குரிய கனம் எங்கே? ஆசாரியர்கள் தீட்டான அப்பத்தையும் நோயுள்ள மிருகங்களையும் செலுத்துகிறார்கள். அப்படிப்பட்ட காணிக்கையை ஆளுநன் ஏற்றுக்கொள்வானா? வீணாக நெருப்பு மூட்டுவதைவிட, யாராவது ஆலயக் கதவுகளை வெறுமனே பூட்டிவிட்டால் நல்லது என்று தேவன் விரும்புகிறார்.
- 1:11–14 — சூரியன் உதிக்கிற திசை முதல் அது அஸ்தமிக்கிற திசைவரை ஜாதிகளுக்குள் தேவனுடைய நாமம் பெரியது; அவருடைய சொந்த ஆசாரியர்களோ பலிபீடத்தை அற்பமாக எண்ணி, அதை ஒரு சுமை என்கிறார்கள். நல்ல மிருகத்தைப் பொருத்தனைபண்ணிவிட்டு, பழுதுள்ளதைச் செலுத்தும் ஏமாற்றுக்காரன்மேல் சாபம் விழுகிறது; ஏனெனில் தேவன் மகா ராஜா.
- எஸ்றா, நெகேமியா ஆகியோரின் சீர்திருத்தங்களுக்கு முன், ஏறக்குறைய கி.மு. 470–450: மல்கியா தாக்கும் முறைகேடுகளையே அந்தச் சீர்திருத்தங்கள் பின்னர் கையாளுகின்றன.
- நெகேமியாவின் இரண்டாம் பதவிக்காலத்தை ஒட்டி, ஏறக்குறைய கி.மு. 433 அல்லது அதற்குச் சற்றுப் பின்: தசமபாகங்கள், கலப்புத் திருமணங்கள், ஆசாரியத் தோல்வி ஆகியவை நெகேமியா 13-ஓடு நெருக்கமாக ஒத்துப்போகின்றன.
- பெயரைப் பற்றி: அநேகர் மல்கியாவை ஒரு சொந்தப் பெயராகக் கொள்கிறார்கள்; மற்றவர்கள் அதை 3:1-லிருந்து எடுக்கப்பட்ட 'என் தூதன்' என்ற பட்டமாக வாசிக்கிறார்கள். கிரேக்க மொழிபெயர்ப்பு அதை 'அவருடைய தூதன்' என்று தருகிறது; ஒரு யூத மரபு இந்தத் தீர்க்கதரிசியை எஸ்றாவோடு அடையாளப்படுத்தியது.
முக்கிய வசனம்: மல்கியா 1:11 · அதனால் என்ன: மல்கியாவின் குற்றச்சாட்டு அவிசுவாசத்தைப் பற்றியது அல்ல, சடங்காக மட்டும் செய்வதையும் மீதியானதைக் கொடுப்பதையும் பற்றியது. எந்த மதச் சமூகத்திலும் இது சங்கடமாகப் பரிச்சயமானது. அதிகாரம் ஒரு வியப்பையும் கொண்டிருக்கிறது: தேவனுடைய கனம் அவருடைய சொந்த ஜனங்களின் உற்சாகத்தைச் சார்ந்திருப்பதில்லை; ஏனெனில் அவருடைய நாமம் ஏற்கெனவே ஜாதிகளுக்குள் பெரியதாக இருக்கிறது.