ஒரு கட்டிடம் இடிந்து விழும்போதோ ஒரு பேருந்து மலைப்பாதையிலிருந்து உருளும்போதோ, சில மணி நேரத்துக்குள், டீக்கடைகளிலும் குடும்ப வாட்ஸ்அப் குழுக்களிலும் ஒரே கேள்வி செய்தியைப் பின்தொடர்கிறது: அந்த மக்கள் என்ன செய்தார்கள்? துன்பம் சம்பாதிக்கப்பட்டதாகவே இருக்க வேண்டும் என்ற நம்பிக்கை மனித இருதயத்தில் எங்கோ அமர்ந்திருக்கிறது. லூக்கா 13-இல் மக்கள் இயேசுவிடம் அப்படிப்பட்ட இரண்டு தலைப்புச் செய்திகளைக் கொண்டுவருகிறார்கள் — பலி செலுத்திக்கொண்டிருந்தபோது பிலாத்துவின் உத்தரவால் கொல்லப்பட்ட கலிலேயர்கள், சீலோவாமில் ஒரு கோபுரம் விழுந்து நசுங்கிய பதினெட்டுப் பேர். அவருடைய பதில் அந்த எளிய கணக்கை ஏற்க மறுக்கிறது. அவர்கள் மற்றவர்களைவிட மோசமானவர்கள் அல்ல என்கிறார். பின்பு கேள்வியைக் கேட்பவர்கள் பக்கமே திருப்புகிறார்: உண்மையான பிரச்சினை அவர்கள் ஏன் செத்தார்கள் என்பதல்ல, நீங்கள் ஆயத்தமாக இருக்கிறீர்களா என்பதே.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இன்னும் பயணத்திலேயே (13:22), இயேசுவின் உபதேசம் அவசரமாகிறது. வேதாகமம் நீண்ட காலமாகத் துன்பத்துடன் போராடியிருக்கிறது — யோபுவின் நண்பர்கள் அவனுடைய வேதனை தகுதியானதாகவே இருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார்கள்; அவர்களுடைய தீர்ப்பை ஏற்க மறுத்ததற்காக யோபு நியாயப்படுத்தப்பட்டான். இங்கே இயேசு யோபுவின் மறுப்பின் பக்கம் நிற்கிறார்; அதே வேளையில் ஆழமான ஒரு எச்சரிக்கையை வலியுறுத்துகிறார்: ஒவ்வொருவரும் மனந்திரும்ப வேண்டும். முழுப் பயணமும் நகர்ந்துகொண்டிருக்கும் நகரமான எருசலேமைக் குறித்து அவர் முதன்முறை புலம்புவதுடன் இந்த அதிகாரம் முடிகிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: அழிவு குற்றத்தை வெளிப்படுத்துகிறது என்ற எண்ணத்தைத் தகர்ப்பது; கனிகொடுப்பதற்கான காலம் வரையறுக்கப்பட்டது என்று எச்சரிப்பது; எருசலேமின் நிராகரிப்பு நெருங்கி வரும்போதும் ராஜ்யத்தின் இரக்கத்தைக் — ஓய்வுநாளில் விடுதலையான ஒரு பெண்ணைக் — காட்டுவது.
- 13:1–9 — கொல்லப்பட்ட கலிலேயர்களைப் பற்றியும் சீலோவாமில் விழுந்த கோபுரத்தைப் பற்றியும் சொல்லப்பட்டபோது, பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அதிகப் பாவிகள் என்பதை இயேசு மறுத்து, எல்லோரையும் மனந்திரும்ப அழைக்கிறார். கனிகொடாத ஒரு அத்திமரத்துக்குக் கொத்தவும் எருப்போடவும் இன்னும் ஒரு ஆண்டு கொடுக்கப்படுகிறது.
- 13:10–17 — ஒரு ஜெப ஆலயத்தில், பதினெட்டு ஆண்டுகளாகக் கூனியாயிருந்த ஒரு பெண்ணை இயேசு சுகமாக்குகிறார். ஜெப ஆலயத் தலைவன் ஓய்வுநாளில் சுகமாக்குவதை ஆட்சேபிக்கிறான்; மக்கள் ஓய்வுநாளில் தங்கள் மிருகங்களை அவிழ்த்துவிடுகிறார்களே, அப்படியிருக்க ஆபிரகாமின் குமாரத்தியாகிய இவளை ஏன் விடுதலையாக்கக்கூடாது என்று இயேசு பதிலளிக்கிறார்.
- 13:18–30 — ராஜ்யம் ஒரு கடுகுவிதைக்கும் ஒரு சிட்டிகைப் புளித்தமாவுக்கும் ஒப்பானது — சிறிய தொடக்கங்கள், பெரிய விளைவுகள். இரட்சிக்கப்படுகிறவர்கள் கொஞ்சம் பேரோ என்று கேட்கப்பட்டபோது, இடுக்கமான வாசல் வழியாய் நுழையப் பிரயாசப்படுங்கள் என்று இயேசு வலியுறுத்துகிறார்; கிழக்கிலிருந்தும் மேற்கிலிருந்தும் மக்கள் வருவார்கள், உள்ளே இருந்தவர்கள் தாங்கள் வெளியே இருப்பதைக் காண்பார்கள்.
- 13:31–35 — ஏரோது அந்திப்பா அவரைக் கொல்ல விரும்புகிறான் என்று சில பரிசேயர்கள் எச்சரிக்கிறார்கள். இயேசு ஏரோதை 'அந்த நரி' என்று அழைக்கிறார்; ஒரு தீர்க்கதரிசி எருசலேமிலேயே சாக வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறார்; தன் குஞ்சுகளைக் கூட்டிச் சேர்க்க ஏங்கும் ஒரு கோழியைப் போல அந்த நகரத்தைக் குறித்துப் புலம்புகிறார்.
முக்கிய வசனம்: லூக்கா 13:34 · அதனால் என்ன: லூக்கா 13, துன்பப்படுகிறவர்களை அவர்களுடைய வேதனை ஒரு தண்டனைத் தீர்ப்பு என்ற சந்தேகத்திலிருந்து விடுவிக்கிறது; அதே வேளையில் மற்றவர்களாகிய நம்மை எளிதாக விட்டுவிட மறுக்கிறது. 'மனந்திரும்புங்கள்' என்று சொல்லும் அதே அதிகாரம், கனிகொடாத ஒரு மரத்துக்கு இன்னும் ஒரு ஆண்டையும், கூனியான ஒரு பெண்ணுக்கு அவளுடைய கண்ணியத்தையும் திரும்பக் கொடுக்கிறது. அவசரமும் பொறுமையும் ஒருசேரப் பிடிக்கப்படுகின்றன — அதிகாரம் ஒரு மிரட்டலில் அல்ல, ஒரு நகரத்துக்காகச் சிந்தும் கண்ணீரில் முடிகிறது.