களஞ்சியங்களும் பறவைகளும்

இந்தியாவின் எந்த மாவட்ட நீதிமன்றத்துக்குள்ளும் நடந்து பாருங்கள் — அவற்றைத் தொடங்கியவர்களைவிட அதிக காலம் நீடித்த கோப்புகளைக் காண்பீர்கள்: ஒரு துண்டு நிலத்துக்காகவோ ஒரு வீட்டின் பங்குக்காகவோ சண்டையில் சிக்கியிருக்கும் சகோதரர்கள், உறவினர்கள், குடும்பத்தின் முழுக் கிளைகள். ஆகவே லூக்கா 12-இலுள்ள மனிதன் உடனே பரிச்சயமானவனாகத் தெரிகிறான். அவன் கூட்டத்திலிருந்து கூப்பிட்டு, சொத்தைப் பங்கிடும்படி தன் சகோதரனுக்குச் சொல்லுங்கள் என்று இயேசுவைக் கேட்கிறான். இயேசு நியாயாதிபதியாக இருக்க மறுக்கிறார் — பின்பு, அறுவடை அவ்வளவு நன்றாக இருந்ததால் பெரிய களஞ்சியங்களைத் திட்டமிடும் ஒரு விவசாயியைப் பற்றிச் சொல்கிறார்; அதே இரவில் தன் ஆத்துமா கேட்கப்படும் என்று அவன் சற்றும் எண்ணவில்லை. கேள்வி, நிலம் யாருக்கு என்பதிலிருந்து வாழ்க்கை எதற்காக என்பதற்கு மாறுகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: எருசலேம் பயணம் தொடர்கிறது; கூட்டம் ஆயிரக்கணக்கில் பெருகியிருக்கிறது (12:1). இயேசுவின் உபதேசம் மக்கள் எதற்குப் பயப்படுகிறார்கள், எதைச் சேர்த்து வைக்கிறார்கள் என்பதை நோக்கித் திரும்புகிறது: துன்புறுத்தல், பணம், உணவு, உடை, எதிர்காலம். வேதாகமத்தின் பெரிய கதையில், இது தேவனுடைய ராஜ்யம் செல்வத்தை மறுவரையறை செய்வதாகும் — பேராசைக்கு எதிரான நியாயப்பிரமாணத்தின் எச்சரிக்கைகளும், தேவனுடைய பராமரிப்பைப் பற்றிய சங்கீதங்களின் வாக்குறுதிகளும், நியாயத்தீர்ப்பும் மனுஷகுமாரனின் வருகையும் நெருங்கியிருப்பதால் கூர்மையாக்கப்படுகின்றன.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: பேராசையையும் கவலையையும் ஒரே அவநம்பிக்கையின் இரண்டு முகங்களாக வெளிப்படுத்துவது; எஜமான் எந்நேரத்திலும் வரக்கூடிய வேலைக்காரர்களைப் போல, தாராளமாகவும் விழிப்புடனும் வாழச் சீஷர்களை அழைப்பது.

• 12:1–12 — மாயமாகிய 'புளித்தமாவைக்' குறித்து இயேசு எச்சரிக்கிறார்: காதில் பேசப்பட்டது வெளியரங்கமாக அறிவிக்கப்படும். சரீரத்தை மட்டும் கொல்லக்கூடியவர்களுக்குப் பயப்படாதீர்கள்; அடைக்கலான் குருவிகளை நினைவுகூர்ந்து தலைமயிர்களை எண்ணும் தேவன் உங்களை மதிக்கிறார்; விசாரணையின்போது ஆவியானவர் வார்த்தைகளைக் கொடுப்பார்.
• 12:13–21 — ஒரு மனிதன் சொத்துரிமைத் தீர்ப்பைக் கோருகிறான். எல்லாவித பேராசைக்கும் எதிராக இயேசு எச்சரித்து, பெரிய களஞ்சியங்களைக் கட்டியும் தேவனிடத்தில் ஐசுவரியவானாக இல்லாத புத்தியில்லாத ஐசுவரியவானைப் பற்றிச் சொல்கிறார்.
• 12:22–34 — காகங்களும் காட்டுப் பூக்களும் உழைப்பதுமில்லை, சேர்த்து வைப்பதுமில்லை; ஆனாலும் தேவன் அவற்றைப் போஷித்து உடுத்துவிக்கிறார். அவருடைய ராஜ்யத்தைத் தேடுங்கள், உடைமைகளை விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடுங்கள் — உங்கள் பொக்கிஷமும் உங்கள் இருதயமும் எப்போதும் ஒன்றாகவே பயணிக்கின்றன.
• 12:35–48 — அரை கட்டிக்கொண்டு, விளக்குகளை எரிய வைத்திருங்கள்: எஜமான் இரவில் திரும்பி வரும்போது ஆயத்தமாகக் காணப்படும் வேலைக்காரர்கள் பாக்கியவான்கள். அதிகம் ஒப்புவிக்கப்பட்டவனிடத்தில் அதிகம் கேட்கப்படும்.
• 12:49–59 — தாம் மூட்ட வந்த ஒரு அக்கினியைப் பற்றியும், தம்மைக் குறித்துப் பிளவுபடும் குடும்பங்களைப் பற்றியும் இயேசு பேசுகிறார். மக்கள் வானிலையைக் கணிக்க முடிகிறது, ஆனால் காலங்களை அல்ல; நியாயாதிபதியிடம் போய்ச் சேருமுன் உன்மேல் குற்றம் சாட்டுகிறவனுடன் சமரசம் செய்துகொள்.

முக்கிய வசனம்: லூக்கா 12:15  ·  அதனால் என்ன: நவீன வாழ்க்கையின் இரண்டு அழுத்தங்களுடன் — போதுமானது இல்லையோ என்ற பயம், மேலும் பாதுகாத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற உந்துதல் — இவ்வளவு நேரடியாகப் பேசும் அதிகாரங்கள் சிலவே. இயேசு திட்டமிடுதலைக் கேலி செய்வதில்லை; தனக்காக மட்டுமே திட்டமிடும் ஒரு வாழ்க்கையையே கேலி செய்கிறார். கவலைக்கு அவருடைய பதில் பெரிய இருப்புத்தொகை அல்ல; உங்களுக்கு என்ன தேவை என்று அறிந்த ஒரு பிதா — களஞ்சியத்துக்கு வெளியே தன் பொக்கிஷத்தைக் கண்டுகொண்ட ஒரு இருதயம்.