அதிகாரம் பச்சையான நேர்மையோடு தொடங்குகிறது. எரேமியா தன் வேதனையைக் குறைத்துச் சொல்லவில்லை, அதற்கு வேறொரு மூலம் இருப்பதாகப் பாசாங்கு செய்யவுமில்லை. தேவன் தனக்கு என்ன செய்தார் என்பதைப் பெயரிட்டுச் சொல்லுகிறான்.

விசுவாசம் அனுமதிக்கும் மொழி இதுவே. புலம்பல் நம்பிக்கைக்கு எதிரானதல்ல — உண்மையும் வேதனையும் இணைந்திருக்கும்போது நம்பிக்கை எடுக்கும் வடிவமே அது.

இந்த அதிகாரத்தின், ஒருவேளை புலம்பல் புத்தகம் முழுவதன் திருப்புமுனை. அவன் நினைவுகூரத் தீர்மானிக்கிறான். இங்கே நம்பிக்கை என்பது நினைவும் சித்தமும் சார்ந்த செயல், உணர்ச்சி சார்ந்தது அல்ல.

20 வசனங்களின் இருளுக்குப் பின்பு, தீர்க்கதரிசி எதையோ நினைவுகூரத் தீர்மானிக்கிறான். இருளில் நாம் எதை நினைவுகூரத் தெரிந்துகொள்ளுகிறோமோ, அதுவே நாம் அதிலிருந்து ஊர்ந்து வெளியே வருவோமா அல்லது அங்கேயே தங்கிவிடுவோமா என்பதைத் தீர்மானிக்கிறது.

நம்மில் யாராவது இன்னும் இங்கே இருக்கிறோம் என்றால் அதற்குக் காரணம் நம்முடைய தாங்கும் சக்தி அல்ல — அவருடைய கிருபை. நம்மை முடித்திருக்க வேண்டிய நெருப்பு அப்படிச் செய்யவில்லை, ஏனெனில் அவர் அதைக் கட்டுப்படுத்தினார்.

"இரக்கங்கள்" எபிரெய மொழியில் பன்மை — ரகமீம் — தம்முடைய மக்களுக்காக தேவனுக்குள்ள கருப்பையைப் போன்ற ஆழமான உணர்வுகளைக் குறிக்கிறது. புதிதாகப் பிறந்த குழந்தையின்மேல் ஒரு தாய்க்கு இருக்கும் அன்பு, எல்லையில்லாமல் பெருக்கப்பட்டதுபோல.

நேற்றைய இரக்கங்கள் இன்றைக்குப் போதாது. நாளைய இரக்கங்கள் இன்னும் கொடுக்கப்படவில்லை. ஒவ்வொரு விடியலும் தனக்கே உரிய புதிய வழங்கலோடு வருகிறது.

அதனால்தான் வனாந்திரத்தில் மன்னா தினமும் கொடுக்கப்பட்டது, அதைச் சேமித்து வைக்க முடியவில்லை. கிருபையைக்குறித்தும் இதுவே உண்மை — அவர் அதைத் தேவைக்கேற்பக் கொடுக்கிறார், முன்கூட்டியே அல்ல.

அமைதியாகக் காத்திருத்தல் ஒரு ஒழுக்கம். நம்மில் பெரும்பாலோர் வாதாடவும், திட்டமிடவும், சூழ்ச்சி செய்யவுமே விரும்புகிறோம். இருளில் சரியான நிலைப்பாடு மௌனமும் நம்பிக்கையுமே என்று எரேமியா பரிந்துரைக்கிறான்.

"யெகோவாவுடைய இரட்சிப்புக்கு" — ஏதோ ஒரு விடுதலைக்காக அல்ல, அவருடைய விடுதலைக்காக, அவருடைய வழியில், அவருடைய நேரத்தில். அப்படிப்பட்ட காத்திருத்தலுக்கு, நமக்கு விருப்பமான விடுதலை வழிகள் தகர்க்கப்பட வேண்டும்.