ஒரு விவசாயி விடியற்காலையில் வெளியே வந்து, நேற்று பயிர் இருந்த இடத்தில் ஒன்றுமில்லை என்று காண்கிறார் — சேதமடையவில்லை, இல்லாமலே போய்விட்டது. அத்திமரங்களின் பட்டை உரிக்கப்பட்டு வெண்மையாகக் கிடக்கிறது; திராட்சக்கொடிகள் வெறும் குச்சிகள். வெள்ளம், புயல், பொய்த்துப்போன பருவமழை ஆகியவற்றைக் கடந்து வந்த எவருக்கும் பின்தொடரும் அந்த மௌனம் தெரியும்: கணக்குகள் இனி சரிவருவதில்லை, என்ன சொல்வதென்று யாருக்கும் சரியாகத் தெரிவதில்லை. யோவேல் அந்த மௌனத்தில் தொடங்குகிறார். ஒரு வெட்டுக்கிளிக் கூட்டம் யூதாவை அடியோடு தின்றுவிட்டது; யாரும் மீண்டும் கட்டுவதற்கு முன், தீர்க்கதரிசி எல்லோரையும் — மூப்பர்கள், குடிகாரர்கள், விவசாயிகள், ஆசாரியர்கள் — நின்று நடந்ததைப் பார்க்கும்படி கேட்கிறார்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: நாம் மூன்றாம் பகுதியில் இருக்கிறோம் — இஸ்ரவேலின் நீண்ட கதை, இப்போது இரண்டு ராஜ்யங்களாகப் பிளவுபட்டிருக்கிறது. யோவேல் இங்கே, யூதாவின் சிறுவன்-ராஜா யோவாஸுக்கு அருகே வைக்கப்படுகிறார்; அவருடைய காலம் நேர்மையாகத் திறந்தே விடப்படுகிறது. தீர்க்கதரிசிகளின் வழியாகப் புதிய ஏற்பாடுவரை எதிரொலிக்கப்போகும் ஒரு சொற்றொடரை இந்தப் புத்தகம் அறிமுகப்படுத்துகிறது: 'கர்த்தருடைய நாள்' — காரியங்களைச் சரிசெய்ய தேவன் வரலாற்றுக்குள் அடியெடுத்து வைக்கும் தருணம். யோவேல் அதை முதலில் பாழான ஒரு அறுவடையில் காண்கிறார்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஒரு தேசியப் பேரழிவைத் தேவனிடம் திரும்புவதற்கான அழைப்பாக வாசிப்பது — வெட்டுக்கிளிகளை விளக்கித் தள்ளிவிடுவதாலோ, ஒரு பலிகடாவைக் குற்றம்சாட்டுவதாலோ அல்ல, முழு சமூகத்தையும் ஒன்றுகூட்டிச் சேர்ந்து புலம்பவும், உபவாசிக்கவும், ஜெபிக்கவும் செய்வதால்.
- 1:1–4 — இதுபோன்ற ஏதாவது எப்போதாவது நடந்திருக்கிறதா என்று யோவேல் மூப்பர்களிடம் கேட்டு, இந்தக் கதையைத் தங்கள் பேரப்பிள்ளைகளுக்குச் சொல்லும்படி சொல்கிறார். வெவ்வேறு பெயர்களால் அழைக்கப்படும் நான்கு அலை வெட்டுக்கிளிகள், ஒவ்வொன்றும் முந்தையது விட்டுச்சென்றதைத் தின்றுவிட்டன.
- 1:5–12 — திராட்சரசம் குடிப்பவர்கள் விழித்தெழுந்து திராட்சரசம் இல்லாததைக் காண்கிறார்கள்; படையெடுப்பாளனுக்கு 'சிங்கத்தின் பற்களைப்போன்ற' பற்கள் உண்டு. திராட்சக்கொடிகளும், அத்திமரங்களும், கோதுமையும், வாற்கோதுமையும் அழிந்தன; ஆலயத்தில் போஜனபலிகளும் பானபலிகளும்கூட நின்றுபோயின. மக்களிடமிருந்து மகிழ்ச்சியே 'வாடிப்போயிற்று.'
- 1:13–20 — ஆசாரியர்கள் இரட்டுடுத்தி, ஒரு உபவாசத்தை அறிவித்து, எல்லோரையும் ஆலயத்துக்குள் கூட்டிக் கூக்குரலிடும்படி சொல்லப்படுகிறார்கள், ஏனெனில் 'கர்த்தருடைய நாள் சமீபமாயிருக்கிறது.' வெட்டுக்கிளிகளுக்குப் பின் வறட்சியும் நெருப்பும் வருகின்றன; மாடுகள் தவிக்கின்றன; காட்டு மிருகங்களும் தேவனை நோக்கிக் கதறுவதுபோலத் தோன்றுகிறது என்று யோவேல் சொல்கிறார்.
- முற்காலம் (கி.மு. 9ஆம் நூற்றாண்டு): எபிரெய வரிசையில் யோவேல் முற்காலத் தீர்க்கதரிசிகளின் நடுவே அமர்ந்திருக்கிறார்; அசீரியா அல்லது பாபிலோனுக்குப் பதிலாகப் பழைய எதிரிகளை (பெலிஸ்தர், தீரு, எகிப்து, ஏதோம்) பெயரிடுகிறார்; ஒரு ராஜா அல்ல, மூப்பர்களும் ஆசாரியர்களுமே வழிநடத்துகிறார்கள் — இதை ஆசாரியனாகிய யோய்தாவின் கீழ் யோவாஸின் சிறுவயதோடு சிலர் பொருத்துகிறார்கள்.
- சிறையிருப்புக்குப் பின் (ஏறக்குறைய கி.மு. 450–350): எந்த ராஜாவும் இல்லாதது, 'கிரேக்கருடன்' அடிமை வியாபாரம் பற்றிய குறிப்பு (3:6), ஆலயத்தை மையமாகக் கொண்ட சமூகம், மற்ற தீர்க்கதரிசிகளை யோவேல் அடிக்கடி எதிரொலிப்பது ஆகியவற்றைப் பிற்காலத் தேதியின் அடையாளங்களாகப் பல அறிஞர்கள் சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள்.
- தீர்மானிக்க முடியாதது: சான்றுகள் இதைத் தீர்க்க முடியாது என்று சிலர் முடிவுசெய்து, புத்தகத்தை எந்த நூற்றாண்டோடும் கட்டாமல் வாசிக்கிறார்கள்.
முக்கிய வசனம்: யோவேல் 1:14 · அதனால் என்ன: துன்பத்தை விளக்கவோ குற்றம்சாட்ட யாரையாவது கண்டுபிடிக்கவோ யோவேல் அவசரப்படுவதில்லை. அதைச் சேர்ந்து உணரவும், வெளிப்படையாகச் சொல்லவும், ஒரு சமூகமாக அதைத் தேவனிடம் கொண்டுவரவும் அவர் மக்களிடம் சொல்கிறார். ஒரு பேரழிவு வயல்களை — அல்லது ஒரு குடும்பத்தை, ஒரு ஊரை — வெறுமையாக்கும்போது, அதுவே இன்றும் நேர்மையான முதல் பதில்: நில்லுங்கள், ஒன்றுகூடுங்கள், துக்கியுங்கள், ஜெபியுங்கள்.