நம்மில் பெரும்பாலோர் வெறும் நடிப்பாக இருந்த ஒரு மன்னிப்பைப் பெற்றிருக்கிறோம் — சரியான வார்த்தைகள், சோகமான முகம், உள்ளே ஒன்றுமில்லை. யோவேலின் உலகத்தில் அந்த நடிப்பு ஆடைகளைக் கிழிப்பதாக இருந்தது: ஒரு முற்றத்தின் மறுபக்கத்திலிருந்தும் யாரும் காணக்கூடிய, சத்தமான, வெளிப்படையான துக்கத்தின் அடையாளம். யோவேல் 2 அதை நேராக ஊடுருவும் ஒரு வரியை நோக்கிக் கட்டியெழுப்புகிறது: உங்கள் வஸ்திரங்களை அல்ல, உங்கள் இருதயத்தைக் கிழியுங்கள். ஆனால் அதற்கு முன், இந்த அதிகாரம் ஆபத்தை உங்களை உணரச் செய்கிறது. வெட்டுக்கிளிகள் ஒரு படையாகத் திரும்பி வருகின்றன, அணி அணியாக, மதில்களில் ஏறி, ஜன்னல்கள் வழியாக நுழைகின்றன; கேள்வி காற்றில் தொங்குகிறது: இப்படிப்பட்ட ஒரு நாளை யார் தாங்கக்கூடும்?
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: யோவேலின் 'கர்த்தருடைய நாள்' இங்கே ஒரு வாதையிலிருந்து தேவனுடைய இறுதி நியாயத்தீர்ப்பின் சித்திரமாக வளர்கிறது — பின்பு, எதிர்பாராத விதமாக, வாக்குறுதியாக மாறுகிறது. இந்த அதிகாரத்தின் முடிவு, புதிய ஏற்பாடு மிக நேரடியாகப் பயன்படுத்தும் பழைய ஏற்பாட்டுப் பகுதிகளில் ஒன்று: ஆவியானவர் வந்தபோது என்ன நடந்துகொண்டிருந்தது என்பதை விளக்கப் பெந்தெகொஸ்தே நாளில் பேதுரு அதை மேற்கோள் காட்டுகிறார் (அப்போஸ்தலர் 2). மூன்றாம் பகுதி ஐந்தாம் பகுதியை நோக்கி நீள்கிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: பேரழிவை எதிர்கொள்ளும் ஒரு மக்களைத் தேவனுடைய சொந்தக் குணத்துக்குத் — கிருபையும், இரக்கமும், நீடிய சாந்தமும் உள்ளவர் — திருப்புவது; நியாயத்தீர்ப்பு தேவனுடைய கடைசி வார்த்தை அல்ல என்று காட்டுவது: மீட்டெடுப்பு பின்தொடர்கிறது, அதற்கு அப்பால் வேறுபாடின்றி எல்லோருக்கும் ஆவியானவரின் ஈவு.
- 2:1–11 — எக்காளம் அபாய ஒலி எழுப்புகிறது. ஒரு பெரிய படை நெருப்பைப்போலப் பாய்ந்து வருகிறது; அதற்கு முன்னால் ஏதேன், பின்னால் பாலைவனம்; அது குதிரைகளைப்போல ஓடுகிறது, படைவீரர்களைப்போல ஏறுகிறது. படையாகச் சித்தரிக்கப்பட்ட வெட்டுக்கிளிகளோ, வெட்டுக்கிளிகளாகச் சித்தரிக்கப்பட்ட படையோ, கர்த்தரே அதன் தலைமையில் இருக்கிறார்; அந்த நாள் பயங்கரமானது.
- 2:12–17 — 'இப்பொழுதாவது,' என்று கர்த்தர் சொல்கிறார், உபவாசத்தோடும் அழுகையோடும் திரும்புங்கள் — 'உங்கள் இருதயங்களைக் கிழியுங்கள்.' இஸ்ரவேலின் மிகவும் நேசிக்கப்பட்ட தேவனைப் பற்றிய விவரிப்புகளில் ஒன்றை யோவேல் சொல்கிறார் (யாத்திராகமம் 34:6): கிருபையும், இரக்கமும், நீடிய சாந்தமும் உள்ளவர். எல்லோரும் அழைக்கப்படுகிறார்கள் — தங்கள் திருமணத்திலிருந்து மணமகனும் மணமகளும்கூட; ஆசாரியர்கள் மண்டபத்துக்கும் பலிபீடத்துக்கும் நடுவே அழுகிறார்கள்.
- 2:18–27 — கர்த்தர் தம் தேசத்தின்மேல் இரக்கம் கொள்கிறார். தானியமும், புது திராட்சரசமும், எண்ணெயும் திரும்புகின்றன; வடக்கிலிருந்து வந்த படையெடுப்பாளன் துரத்தப்படுகிறான்; மழை மீண்டும் வருகிறது. 'வெட்டுக்கிளி தின்ற வருடங்களைத்' திரும்பத் தருவதாகத் தேவன் வாக்களிக்கிறார்; அவர் தங்கள் நடுவே இருக்கிறார் என்று அவருடைய மக்கள் அறிவார்கள்.
- 2:28–32 — அதன் பின்பு தேவன் எல்லா மனிதர்கள்மேலும் தம் ஆவியை ஊற்றுவார் — மகன்களும் மகள்களும், முதியோரும் இளைஞரும், வேலைக்காரரும் வேலைக்காரிகளும்கூட. வானத்தில் அடையாளங்கள் தோன்றுகின்றன; கர்த்தருடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொள்ளுகிற எவனும் இரட்சிக்கப்படுவான். பேதுருவும் (அப்போஸ்தலர் 2:17–21) பவுலும் (ரோமர் 10:13) இந்த வரிகளை மேற்கோள் காட்டுகிறார்கள்.
முக்கிய வசனம்: யோவேல் 2:13 · அதனால் என்ன: யோவேலின் அழைப்பு துக்கத்தின் பெரிய காட்சிக்காக அல்ல, அதிக உண்மையான ஒன்றுக்காக — அது மனிதர்கள் எவ்வளவு நன்றாக நடிக்கிறார்கள் என்பதன்மேல் அல்ல, தேவன் யார் என்பதன்மேல் நிற்கிறது. திரும்பப் பெற முடியாத காலத்தை இழந்ததாக உணரும் பலரை 'வெட்டுக்கிளி தின்ற வருடங்கள்' பற்றிய வாக்குறுதி ஆறுதல்படுத்தியிருக்கிறது. ஆவியானவர் மூப்பர்களுக்கு வாக்களிக்கப்பட்ட அதே அளவு வேலைக்காரர்களுக்கும் வாக்களிக்கப்பட்டிருக்கிறார்.