தேவன் ஏன் நியாயத்தீர்ப்பின் நாளைக் குறிக்கவில்லை?

ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் இப்படி ஒரு கதை உண்டு: ஒரு இரவில் நகர்த்தப்பட்ட எல்லைக் கல், வலிமையான அண்டைவீட்டுக்காரனால் அமைதியாக விழுங்கப்பட்ட ஒருவரின் வயலின் ஒரு துண்டு, அதை எதிர்த்துப் போராட வசதியில்லாத ஒரு விதவை. எல்லாருக்கும் தெரியும். எதுவும் நடப்பதில்லை. 24ஆம் அதிகாரத்தில் யோபு புதிதாக ஒன்றைச் செய்கிறான். புத்தகத்தின் பெரும்பகுதியில் அவன் தன் சொந்தத் துன்பத்தைப் பற்றியே பேசினான். இப்போது அவன் வெளியே பார்க்கிறான் — நிலமற்ற கூலியாட்கள், அநாதைகள், போர்த்திக்கொள்ள எதுவுமில்லாமல் குளிரில் உறங்கும் குடும்பங்கள் — நீதிமான்கள் நீதி நிறைவேறுவதைக் காணும்படி சர்வவல்லவர் ஏன் நியாயவிசாரணையின் நாட்களைக் குறிக்கவில்லை என்று கேட்கிறான்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: நல்லதாகப் படைக்கப்பட்ட உலகம் சீர்கெட்டுப்போன வேதாகமக் கதைக்குள், யோபு அதன் மிகக் கூர்மையான கேள்விகளில் ஒன்றை வலியுறுத்துகிறான்: தேவன் ஆளுகிறார் என்றால், பலவான்கள் பலவீனர்களின் இழப்பில் ஏன் இவ்வளவு அடிக்கடி செழிக்கிறார்கள்? பின்னர் நியாயப்பிரமாணமும் தீர்க்கதரிசிகளும் எல்லைக் கற்கள், பின்பறித்தல், விதவைகள் பற்றிய கட்டளைகளோடு பதில் சொல்லும்; இங்கே அதே அநீதி ஒரு விதியாக அல்ல, ஒரு முறையீடாக எழுப்பப்படுகிறது. இந்த அதிகாரம் யோபுவின் வழக்கை 'ஏன் எனக்கு?' என்பதிலிருந்து 'ஏன் அவர்களுக்கு?' என்பதற்கு விரிவாக்குகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: யோபுவின் எதிர்ப்பைத் தனிப்பட்ட மனக்குறையிலிருந்து சமூக அநீதிக்கு விரிவாக்குவது; நண்பர்களின் நேர்த்தியான கோட்பாட்டுடன் அவனுக்கு இருக்கும் தகராறு தன்னைப் பற்றியது மட்டுமல்ல, உலகின் ஏழைகளைப் பற்றியதும்கூட என்று காட்டுவது.

• 24:1–12 — தேவன் ஏன் நியாயத்தீர்ப்பின் காலங்களைக் குறிக்கவில்லை? யோபு அக்கிரமங்களைப் பட்டியலிடுகிறான்: நகர்த்தப்பட்ட எல்லைக் கற்கள், பறிக்கப்பட்ட அநாதையின் கழுதை, அடகாகப் பிடுங்கப்பட்ட விதவையின் மாடு. ஏழைகள் வனாந்தரத்தில் உணவு தேடி அலைகிறார்கள், பிறருடைய வயல்களில் பின்பறிக்கிறார்கள், பசியோடு அரிக்கட்டுகளைச் சுமக்கிறார்கள், பட்டணத்தில் சாகிறார்கள் — ஆனால் தேவன் யார்மேலும் குற்றம் சுமத்துவதில்லை என்கிறான் யோபு.
• 24:13–17 — பின்பு இருளை நேசிக்கிறவர்கள்: விடியும் முன் எழுந்திருக்கும் கொலைகாரன், அந்திக்காகக் காத்திருக்கும் விபசாரக்காரன், இரவில் வீட்டுச் சுவர்களைத் துளைக்கும் திருடன். அவர்களுக்குக் காரிருளே விடியற்காலம்.
• 24:18–24 — திடீரென்று தொனி மாறுகிறது: துன்மார்க்கர் தண்ணீரின் மேலுள்ள நுரையைப்போல அடித்துச் செல்லப்படுகிறார்கள், மறக்கப்படுகிறார்கள், கதிர்களைப்போல அறுக்கப்படுகிறார்கள். இது நண்பர்கள் சொல்லிவந்ததைப் பெரிதும் ஒத்திருக்கிறது; இது யாருடைய கருத்து என்று வாசகர்கள் நெடுங்காலமாகக் கேட்டு வருகிறார்கள்.
• 24:25 — யோபு ஒரு சவாலுடன் முடிக்கிறான்: இது அப்படி இல்லையென்றால், என்னைப் பொய்யன் என்று நிரூபிக்கக்கூடியவன் யார்?

முக்கிய வசனம்: யோபு 24:1  ·  அதனால் என்ன: அநீதி கண்ணுக்குத் தெரியாதது என்றோ, அது எப்போதும் உரிய காலத்தில் தண்டிக்கப்படுகிறது என்றோ பாசாங்கு செய்ய யோபு மறுக்கிறான். பலவான்கள் தப்பித்துக்கொள்வதைப் பார்த்த எவருக்கும் அந்த நேர்மை முக்கியமானது. வேதாகமம் எந்தப் பதிலையும் தருவதற்கு முன் கேள்விக்கு இடம் கொடுக்கிறது; ஏழைகளின் குரல் அவர்களுடைய சொந்த வார்த்தைகளிலேயே கேட்கப்பட அனுமதிக்கிறது.