என் மீட்பர் உயிரோடிருக்கிறார் என்று அறிவேன்

யாரும் தங்களை நம்பமாட்டார்கள் என்று மக்கள் அஞ்சும்போது, நிலையான ஒன்றை நாடுகிறார்கள்: முத்திரைத்தாளில் ஒரு உறுதிமொழிப் பத்திரம், பத்திரமாக வைக்கப்பட்ட கையொப்பமிட்ட வாக்குமூலம், ஒரு கோவிலின் நன்கொடையாளர் கல்லில் செதுக்கப்பட்ட பெயர். சத்தமாகப் பேசப்பட்ட வார்த்தைகள் திரிக்கப்படலாம், மறக்கப்படலாம்; எழுதப்பட்ட வார்த்தைகள் காத்திருக்கின்றன. அதிகாரம் 19இல் யோபு விரும்புவது சரியாக அதுதான். நண்பர்கள் அவனைக் கைவிட்டார்கள், அவன் குடும்பம் அவனை ஒரு அந்நியனைப் போல நடத்துகிறது, தேவன் தன்னைச் சுற்றி வேலியடைத்துவிட்டார் என்று அவன் உணர்கிறான். ஆகவே தன்னைவிட நீண்ட காலம் நிலைக்கும்படி, தன் வார்த்தைகள் இரும்புக் கருவியால் பாறையில் வெட்டப்பட்டால் நலம் என்று விரும்புகிறான். பிறகு, அந்தத் தனிமையின் அடியிலிருந்து, நூற்றாண்டுகளாகச் சபைகளில் பாடப்பட்டுவரும் அந்த வரி வருகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: யோபு 19 பில்தாத்துக்குப் பதில் சொல்கிறது; பேச்சுகளின் இரண்டாம் சுற்றின் மையத்தில் நிற்கிறது. உரையாடலில் யோபுவின் நம்பிக்கையின் உச்சம் இது. வேதாகமத்தின் பெரிய கதையில், கோயேல் — நிலத்தைத் திரும்ப வாங்கும், உறவினனை அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிக்கும், அல்லது இரத்தப்பழி வாங்கும் குடும்ப மீட்பன் — தேவன் தம் மக்களை மீட்பதன் சித்திரமாகிறது; இந்த அதிகாரத்தில் கிறிஸ்துவையும் உயிர்த்தெழுதலையும் நோக்கி நீளும் ஒரு நம்பிக்கையைக் கிறிஸ்தவர்கள் கேட்டிருக்கிறார்கள்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: முழுமையான கைவிடப்படுதலிலிருந்து யோபுவின் விசுவாசம் சரிவதற்குப் பதிலாகப் பொங்கி எழுவதைக் காட்டுவது: உயிரோடிருக்கும் ஒருவர் தன்னை நியாயப்படுத்துவார் என்றும், தான் தானே தேவனைக் காண்பேன் என்றும் அவன் உறுதியாக இருக்கிறான்.

• 19:1–12 — எவ்வளவு காலம் என்னை வாதிப்பீர்கள்? நான் தவறியிருந்தாலும், அது என் சொந்தக் காரியம் என்கிறான் யோபு. என்னைத் தவறான நிலையில் வைத்தவர் தேவனே. 'கொடுமை!' என்று கூப்பிடுகிறேன், யாரும் பதில் சொல்வதில்லை. தேவன் என் வழியை அடைத்தார், என் மேன்மையை உரிந்தார், ஒரு மரத்தைப் போல என் நம்பிக்கையைப் பிடுங்கினார், என் கூடாரத்தைச் சுற்றிப் பாளயமிறங்கத் தம் சேனைகளை அனுப்பினார்.
• 19:13–22 — எல்லோரும் போய்விட்டார்கள்: சகோதரர்கள், உறவினர்கள், நெருங்கிய நண்பர்கள், அவன் கூப்பிடும்போது பதில் சொல்லாத வீட்டு வேலைக்காரர்கள்கூட. அவன் சுவாசம் அவன் மனைவிக்கு அருவருப்பாக இருக்கிறது, சிறுபிள்ளைகள் அவனைப் பரிகசிக்கிறார்கள். 'என் பற்களின் தோலோடு' அவன் தப்பியிருக்கிறான். என் நண்பர்களே, எனக்கு இரங்குங்கள் — தேவனுடைய கை என்னைத் தொட்டது. தேவன் செய்வதுபோல நீங்களும் ஏன் என்னைத் துரத்துகிறீர்கள்?
• 19:23–27 — அவன் வார்த்தைகள் பாறையில் என்றென்றைக்கும் பொறிக்கப்பட்டால் நலமாயிருக்கும். பிறகு: 'என் மீட்பர் உயிரோடிருக்கிறார் என்று நான் அறிவேன்'; கடைசியில் அவர் பூமியின்மேல் நிற்பார். யோபுவின் தோல் அழிக்கப்பட்ட பின்பும், அவன் தன் சொந்தக் கண்களால் தேவனைக் காண்பான். இந்த வசனங்களின் எபிரெயம் கடினமானது; யோபு மரணத்திற்குப் பின்பு என்று சொல்கிறானா, இந்த வாழ்க்கைக்குள்ளேயே என்று சொல்கிறானா என்பது விவாதத்தில் உள்ளது.
• 19:28–29 — ஒரு எச்சரிக்கையோடு அவன் நண்பர்களிடம் திரும்புகிறான். நீங்கள் என்னைத் தொடர்ந்து துரத்தினால், நீங்களே பட்டயத்திற்குப் பயப்படுங்கள்; ஏனெனில் ஒரு நியாயத்தீர்ப்பு உண்டு — தவறாக நியாயந்தீர்த்தவர்கள்மேல் அது விழலாம்.

முக்கிய வசனம்: யோபு 19:25  ·  அதனால் என்ன: யோபுவின் கூப்பிடுதல், பிரச்சினைகள் தீர்ந்துவிட்ட ஒருவரின் அமைதியான நம்பிக்கை அல்ல; அது அவன் வாழ்க்கையின் மிக மோசமான அதிகாரத்திலிருந்து எழுகிறது. அதனால்தான் அது இத்தனை அடக்க ஆராதனைகளில் பாடப்பட்டிருக்கிறது. யோபு துல்லியமாக எதை முன்கண்டிருந்தாலும், அவன் வார்த்தைகள் இதைச் சொல்கின்றன: என் வாழ்க்கையைப் பற்றிய கடைசி வார்த்தை என் நண்பர்களின் தீர்ப்பாகவோ என் வேதனையாகவோ இருக்காது; தேவனுடையதாகவே இருக்கும்.