நாவுக்கு இனிப்பு

சாலையோரக் கடையில், சாப்பிடும்போது அருமையாக இருந்து, சில மணிநேரம் கழித்து வேறு கதை சொன்ன ஏதோ ஒன்றை எல்லோரும் சாப்பிட்டிருக்கிறார்கள். அந்த இனிப்பு உண்மை; அந்த வருத்தமும் உண்மை. சோப்பார் தன் இரண்டாம் பேச்சைச் சரியாக அந்த அனுபவத்தைச் சுற்றிக் கட்டுகிறான். அநியாயம், நாவின் கீழ் வைக்கப்பட்டு, ருசிக்கப்பட்டு, முடிந்தவரை நீண்ட நேரம் அங்கேயே வைக்கப்படும் ஒரு இனிப்பைப் போன்றது என்கிறான் — அது வயிற்றை அடைந்து விரியன் பாம்பின் விஷமாக மாறும்வரை. இது தெளிவான, நினைவில் நிற்கும் ஒரு படிமம். ஆனால் மீண்டும், எல்லாவற்றையும் இழந்த ஒரு மனிதனை நோக்கியே அது சொல்லப்படுகிறது — அவன் இழப்புகள், திருடிய இனிப்புகளுக்குப் பின் வரும் வயிற்றுவலி போல.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: யோபு 20, சோப்பாரின் இரண்டாவதும் கடைசியுமான முழுப் பேச்சு; நடுச் சுற்றில் நண்பர்களின் பக்கத்தை நிறைவு செய்கிறது. உயிரோடிருக்கும் ஒரு மீட்பரைப் பற்றிய யோபுவின் கூப்பிடுதலை அவன் ஒப்புக்கொள்ளக்கூட இல்லை. வேதாகமத்தின் பெரிய கதையில், அநியாயமாகச் சம்பாதித்தது நிலைக்காது என்ற நம்பிக்கை பொதுவான ஞானம் (நீதிமொழிகளும் ஏறக்குறைய இதையே சொல்கிறது). அது எப்போதும் உண்மையா, எப்போதும் விரைவாகவா என்பதுதான் புத்தகத்தின் கேள்வி — அடுத்த அதிகாரத்தில் யோபு அதை நேரடியாக எதிர்க்கிறான்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: விரைவான பதிலளிப்பு என்ற நண்பர்களின் கோட்பாட்டை அதன் மிகத் தெளிவான வடிவில் முன்வைப்பது — அதனால், துன்மார்க்கர் பெரும்பாலும் செழிக்கிறார்கள் என்ற யோபுவின் பதில் முழு வலிமையோடு விழும்.

• 20:1–11 — சோப்பார் கலக்கமடைந்திருக்கிறான், யோபுவின் கடிந்துகொள்ளுதலால் அவமானப்பட்டதாக உணர்கிறான். மனிதர்கள் பூமியில் வைக்கப்பட்டது முதல், துன்மார்க்கரின் வெற்றி குறுகியதே என்று உனக்கு நிச்சயமாகத் தெரியும் என்கிறான். அவன் அகந்தை வானத்தை எட்டினாலும், அவன் ஒரு கனவைப் போல மறைந்துபோவான், அவன் பிள்ளைகள் ஏழைகளுக்குத் திருப்பிக் கொடுப்பார்கள், அவன் வாலிபப் பலம் புழுதியில் படுத்துக்கொள்ளும்.
• 20:12–23 — உணவின் படிமம்: தீமை இனிப்பாக ருசிக்கிறது, ஆகவே அவன் அதைத் தன் நாவின் கீழ் வைத்திருக்கிறான் — ஆனால் அவன் வயிற்றில் அது விஷமாக மாறுகிறது. அவன் விழுங்கிய செல்வத்தை அவன் கக்க வேண்டும். அவன் ஏழைகளை நசுக்கி, தான் கட்டாத வீடுகளைப் பறித்துக்கொண்டான்; அவன் நிறைவின் நடுவே நெருக்கம் வருகிறது, தேவன் அவன்மேல் கோபத்தைப் பொழிகிறார்.
• 20:24–29 — அவன் இரும்பு ஆயுதத்திற்குத் தப்பி ஓடுகிறான், வெண்கல அம்பு அவனை உருவக் குத்துகிறது. இருள் அவன் பொக்கிஷங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறது; மீதமிருப்பதை நெருப்பு பட்சிக்கிறது. வானம் அவன் குற்றத்தை வெளிப்படுத்துகிறது, பூமி அவனுக்கு எதிராக எழும்புகிறது. தேவன் துன்மார்க்கருக்கு நியமிக்கும் பங்கு இதுதான் என்று சோப்பார் முடிக்கிறான்.

முக்கிய வசனம்: யோபு 20:5  ·  அதனால் என்ன: அநீதி இறுதியில் அதைச் செய்பவருக்கு விலை கொடுக்க வைக்கிறது என்பதில் சோப்பார் சரி; பல வாசகர்கள் அது நடப்பதைக் கண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் அதை ஒரு கால அட்டவணையாக்குவதிலும், துன்பப்படும் ஒரு நண்பன்மேல் அதைத் தலைகீழாக வாசிப்பதிலும் அவன் தவறு. நல்ல கொள்கைகள் மோசமான நோயறிதல்களாகின்றன. காயப்பட்டவர்களை நியாயந்தீர்க்க அதைப் பயன்படுத்தாமலே, நீதிக்கான நம்பிக்கையைப் பிடித்துக்கொள்ளப் புத்தகம் நம்மை அழைக்கிறது.