துன்மார்க்கன்மேல் கண்ணி மூடுகிறது

எந்த இந்திய நெடுஞ்சாலையில் பயணம் செய்தாலும், அந்த விளம்பரப் பலகைகளைக் கடந்து போவீர்கள்: நசுங்கிய ஒரு கார், பெரிய எழுத்துகளில் ஒரு எச்சரிக்கை, வேகமாகச் செல்பவர்களுக்கு என்ன நடக்கும் என்ற நினைவூட்டல். அந்தச் செய்தி உண்மை, அது எல்லோரையும் நோக்கியது. ஆனால் அப்படிப்பட்ட ஒரு பலகை, ஒரு குடும்பத்தின் மகனுக்கு விபத்து நடந்த உடனேயே அவர்கள் வீட்டுக்கு வெளியே வைக்கப்படுவதாகக் கற்பனை செய்யுங்கள். அதே உண்மையான வார்த்தைகள் ஒரு குற்றச்சாட்டாக மாறுகின்றன. அதிகாரம் 18இல் பில்தாத்தின் பேச்சு அப்படிப்பட்டது. துன்மார்க்கரின் முடிவைப் பற்றிய ஒவ்வொரு வரியும் ஒரு ஞான ஆசிரியர் சொல்லக்கூடியதுதான். தன் பிள்ளைகளை இழந்து சாம்பலில் உட்கார்ந்திருக்கும் யோபுவிடம் சொல்லப்படும்போது, அது அவன் வாசலை நோக்கிக் காட்டப்படும் ஒரு பலகையைப் போல விழுகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: யோபு 18, விவாதத்தின் நடுச் சுற்றில் பில்தாத்தின் இரண்டாம் பேச்சு. நண்பர்கள் இப்போது வாதிடுவதே அரிது; அவர்கள் விவரிக்கிறார்கள். வேதாகமத்தின் பெரிய கதையில், துன்மார்க்கர் எப்போதும் வீழ்வார்கள் என்ற அவர்களுடைய உறுதியான நம்பிக்கைக்கு ஆழமான வேர்கள் உண்டு — சங்கீதங்களும் நீதிமொழிகளும் இதுபோன்றவற்றைச் சொல்கின்றன. புத்தகம் வெளிப்படுத்தும் பிரச்சினை அந்த நம்பிக்கை அல்ல; அதைத் தலைகீழாகத் திருப்புவது: ஒவ்வொரு பேரழிவையும் துன்மார்க்கத்தின் ஆதாரமாக வாசிப்பது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: நண்பர்களின் இறையியலை அதன் மிக இறுக்கமான வடிவில் காட்டுவது — தவறாகப் பொருத்தப்பட்ட ஒரு உண்மையான கொள்கை, துன்பப்படும் ஒருவனை எப்படி நசுக்கக்கூடும் என்று வாசகர் உணர்வதற்காக — அதிகாரம் 19இல் யோபுவின் பெரிய பதிலுக்குக் களம் அமைப்பது.

• 18:1–4 — எவ்வளவு காலம் வார்த்தைகளைத் தேடி வேட்டையாடுவாய்? யோபு நண்பர்களைப் பேசாத மிருகங்களைப் போல நடத்துவதால் பில்தாத் புண்படுகிறான். கோபத்தில் நீ உன்னையே கிழித்துக்கொள்கிறாய் என்கிறான் — உனக்காகவே பூமி கைவிடப்பட வேண்டுமோ, கன்மலைகள் பெயர்க்கப்பட வேண்டுமோ?
• 18:5–10 — துன்மார்க்கனின் வெளிச்சம் அணைகிறது, அவன் கூடாரத்தில் அவன் விளக்கு அவிகிறது. அவனுடைய உறுதியான நடை குறுகுகிறது; அவன் சொந்தத் திட்டங்களே அவனை இடறச் செய்கின்றன. அவன் கால்கள் ஒரு வலைக்குள் நடக்கின்றன, ஒரு கண்ணி அவன் குதிகாலைப் பிடிக்கிறது, அவன் பாதையில் ஒரு சுருக்கு மறைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறது.
• 18:11–21 — திகில்கள் அவனைத் துரத்துகின்றன; நோய் அவன் தோலைத் தின்கிறது; அவன் தன் கூடாரத்திலிருந்து பயங்கரங்களின் ராஜாவினிடத்திற்கு இழுத்துச் செல்லப்படுகிறான். அவன் வீடு காலியாக்கப்படுகிறது, அவன் வேர்கள் காய்ந்துபோகின்றன, அவன் பெயர் மறக்கப்படுகிறது, அவன் பிள்ளைகளை விட்டுச் செல்வதில்லை. கிழக்கிலும் மேற்கிலும் உள்ள மக்கள் திகைக்கிறார்கள். தேவனை அறியாதவனின் முடிவு அதுதான் என்கிறான் பில்தாத்.

முக்கிய வசனம்: யோபு 18:5  ·  அதனால் என்ன: பில்தாத்தின் சித்திரத்தில் பிள்ளைகளை இழப்பதும் மறக்கப்படுவதும் அடங்கும் — யோபுவுக்கு நடந்தது ஏறக்குறைய சரியாக அதுதான். அதுதான் அந்தப் பேச்சின் கொடூரம். வாழ்க்கை எப்படி இயங்குகிறது என்பது பற்றிய ஒரு பொதுவான உண்மையை ஒருவருக்குச் சொல்வதற்கு முன்பு, அவருடைய குறிப்பிட்ட துக்கத்தில் அது எப்படி ஒலிக்கும் என்று கேட்டுக்கொள்வது நல்லது.