யோபு விசாரணை கோருகிறான்

நீங்கள் வலியை விவரித்து முடிப்பதற்கு முன்பே மருந்துச்சீட்டை எழுதிவிடும் மருத்துவரை நம்மில் பெரும்பாலோர் சந்தித்திருக்கிறோம். அவர் தன்னம்பிக்கை உள்ளவர், தகுதி பெற்றவர், ஆனால் கவனித்துக் கேட்கவில்லை. உங்களுக்கு இல்லாத ஒரு நோய்க்கான மாத்திரை அட்டையோடு நீங்கள் வெளியேறுகிறீர்கள். யோபு இப்போது அப்படிப்பட்ட மூன்று ஆலோசனைகளைப் பொறுத்துக்கொண்டிருக்கிறான். அவன் நண்பர்கள் நோயைக் கண்டறிந்திருக்கிறார்கள் (மறைவான பாவம்), சிகிச்சையையும் எழுதியிருக்கிறார்கள் (மனந்திரும்பு). இந்த அதிகாரத்தில் அவன் அந்தச் சீட்டைத் திருப்பிக் கொடுக்கிறான். நீங்கள் எல்லோரும் காரியத்துக்குதவாத வைத்தியர்கள் என்கிறான். பிறகு அவர்களோடு வாதிடுவதைவிடத் துணிச்சலான ஒன்றைச் செய்கிறான்: அவர்களிடம் பேசுவதையே முழுவதுமாக நிறுத்தி, தேவனை நோக்கித் திரும்புகிறான்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: பேச்சுகளின் முதல் சுற்றை நிறைவு செய்யும், சோப்பாருக்கு யோபு சொல்லும் நீண்ட பதிலை (அதிகாரங்கள் 12–14) இந்த அதிகாரம் தொடர்கிறது. வீழ்ச்சிக்குள் வாழும் வேதாகமக் கதையின் பகுதிக்கு இது சொந்தமானது: தவறிப்போன ஒரு உலகத்தில், எந்த விளக்கமும் கொடுக்கப்படாமல் துன்பப்படும் ஒரு நல்ல மனிதன். நண்பர்கள் ஒரு நேர்த்தியான விதியைப் பாதுகாக்கிறார்கள் — துன்பம் என்றால் எப்போதும் பாவம். அந்த விதியைக் காப்பாற்றுவதற்காகத் தேவனுக்காகப் பொய் சொல்ல யோபு மறுக்கிறான்; அதற்குப் பதிலாகத் தேவனை நேரில் சந்திக்கக் கேட்கிறான்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஒரு பொய்யான ஆறுதலை யோபு மறுப்பதைக் காட்டுவது; புத்தகத்தின் மைய ஏக்கத்தை அமைப்பது: நண்பர்களிடமிருந்து ஒரு விளக்கம் அல்ல, தேவனுக்கே முன்பாக ஒரு நேர்மையான விசாரணை.

• 13:1–12 — அவர்களுக்குத் தெரிந்த எல்லாம் தனக்கும் தெரியும் என்கிறான் யோபு. அவர்களுடைய வார்த்தைகள் விரிசல்களின்மேல் பூசப்பட்ட சாந்து; மௌனமாக இருப்பதே அவர்களுடைய மிக ஞானமான பேச்சாக இருக்கும். பிறகு ஒரு கூர்மையான கேள்வி: தேவன் சார்பாகப் பொய் சொல்வீர்களோ? நேர்மையற்ற ஆதரவாளர்களால் தேவன் மகிழ்வதில்லை என்றும், அதற்காக அவர் அவர்களைக் கணக்குக் கேட்பார் என்றும் அவன் எச்சரிக்கிறான்.
• 13:13–19 — என்ன விலை கொடுக்க நேர்ந்தாலும், அவன் பேசி அந்த அபாயத்தை ஏற்பான். வசனம் 15, பழைய ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புகளில் மரணம்வரை நம்பிக்கை வைக்கும் ஒரு வரியாகப் புகழ்பெற்றது; எபிரெயத்தை 'எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை' என்றும் வாசிக்கலாம், மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் இதில் பிரிகிறார்கள். எப்படியிருந்தாலும், தேவனுடைய முகத்திற்கு நேராகத் தன் வழக்கை வாதாட யோபு எண்ணுகிறான் — தேவபக்தியில்லாதவன் அப்படித் துணியமாட்டான் என்று உறுதியாக இருக்கிறான்.
• 13:20–28 — இப்போது அவன் நேரடியாக ஜெபிக்கிறான். இரண்டு காரியங்களைக் கேட்கிறான்: நசுக்கும் உம்முடைய கரத்தை எடுத்துவிடும், என்னைப் பயமுறுத்துவதை நிறுத்தும் — பிறகு கூப்பிடும், நான் பதில் சொல்வேன். என் பாவங்கள் எத்தனை? எனக்குக் காட்டும். ஏன் உம்முடைய முகத்தை மறைத்து, என்னை எதிரியாக நடத்துகிறீர்? பூச்சி அரித்த துணியைப் போல, தேய்ந்துபோன ஒன்றாகத் தன்னைச் சித்தரித்து அவன் முடிக்கிறான்.

முக்கிய வசனம்: யோபு 13:15  ·  அதனால் என்ன: தேவனுடைய நற்பெயரைக் காப்பது என்றால் யோபுவைப் பற்றிய உண்மைகளை வளைப்பது என்று அவன் நண்பர்கள் நினைத்தார்கள். புத்தகம் அதையே பெரிய தோல்வியாகக் கருதுகிறது. ஒரு உண்மையான முறையீட்டைத் தேவனிடம் கொண்டுவருவது நேர்மை; வேறொருவரின் வேதனைக்கு நேர்த்தியான பதில்களைக் கற்பனை செய்வது நேர்மையின்மை. இங்கே விசுவாசம், மரியாதையான உடன்பாட்டைவிட, தேவனிடம் நேரடியாகப் பேச வேண்டும் என்ற பிடிவாதத்தைப் போலவே தோன்றுகிறது.