ஒரு மரத்திற்கு நம்பிக்கை உண்டு

ஒரு வேப்பமரம் அடிமரம்வரை வெட்டப்படுவதைப் பார்த்த எவருக்கும், முதல் பருவமழைக்குப் பின் என்ன நடக்கும் என்று தெரியும்: முடிந்துபோனதாகத் தோன்றிய கட்டையிலிருந்து சிறிய பச்சைத் துளிர்கள் வெளிவருகின்றன. விவசாயிகள் அதை நம்பியிருக்கிறார்கள். யோபுவும் இதைப் பார்த்திருக்கிறான், அது அவனைப் பொறாமைப்பட வைக்கிறது. ஒரு மரத்திற்கு நம்பிக்கை உண்டு என்கிறான். அதை வெட்டினாலும் தண்ணீரின் வாசனை அதைத் திரும்பக் கொண்டுவருகிறது. ஆனால் மனிதன் படுத்துக்கொள்கிறான், எழுந்திருப்பதில்லை. இது வேதாகமத்தின் மிகச் சோகமான அதிகாரங்களில் ஒன்று; மிக ஆழமாகத் தேடும் அதிகாரங்களிலும் ஒன்று — ஏனெனில் தன் நம்பிக்கையிழப்பின் நடுவில், துக்கத்தில் இருக்கும் ஒவ்வொருவரும் கேட்கும் கேள்வியைக் கேட்க யோபு துணிகிறான்: ஒருவன் செத்தால், அவன் மீண்டும் பிழைப்பானோ?

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: யோபு 14, சோப்பாருக்கு அவன் சொல்லும் பதிலையும், அதனோடு விவாதத்தின் முதல் சுற்றையும் நிறைவு செய்கிறது. வேதாகமத்தின் பெரிய கதையில், இது உள்ளிருந்து உணரப்படும் வீழ்ச்சி — ஒவ்வொரு வாழ்க்கையின்மேலும் படியும் நிழலாக மரணம். யோபு இங்கே கேட்கும் கேள்வி திறந்தே விடப்படுகிறது. வெகு பிற்காலத்தில் வேதாகமத்தின் கதை உயிர்த்தெழுதலின் மூலம் அதற்குப் பதில் சொல்கிறது; ஆனால் யோபுவுக்கு அது தெரியாது; அறியாமையின் முழுப் பாரத்தையும் அவன் உணரப் புத்தகம் அனுமதிக்கிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: மனித நிலையைத் தெளிவாகச் சொல்வது — குறுகியது, கலக்கம் நிறைந்தது, கல்லறையில் முடிவது — மரணத்திற்கு அப்பாலான ஒரு நம்பிக்கையை நோக்கி யோபு சிறிது நேரம் கை நீட்டவும், பிறகு அந்தக் கை மீண்டும் விழவும் அனுமதிப்பது.

• 14:1–6 — ஸ்திரீயினிடத்தில் பிறந்த மனிதர்கள் கொஞ்ச நாள் வாழ்கிறார்கள், கலக்கம் நிறைந்தவர்கள், பூவைப் போலவும் நிழலைப் போலவும் மறைகிறார்கள். இவ்வளவு பலவீனமான ஒன்றைக் கவனித்து நியாயந்தீர்க்கத் தேவன் ஏன் கவலைப்பட வேண்டும்? தேவன் தன் பார்வையை விலக்கி, ஒரு கூலிக்காரன் தன் வேலைநேரத்தை முடிப்பதுபோலத் தன் நாட்களை முடிக்கத் தன்னை விட்டுவிட வேண்டும் என்று யோபு கேட்கிறான்.
• 14:7–12 — மரத்தின் படிமம்: தண்ணீரின் வாசனையால் அடிமரம் மீண்டும் துளிர்க்கிறது. மனிதனோ தன் கடைசி மூச்சை விட்டு, வற்றிப்போகும் ஏரியைப் போல மறைந்துவிடுகிறான். வானங்கள் இல்லாமல் போகும்வரை, மரித்தவர்கள் விழித்தெழுவதில்லை.
• 14:13–17 — பிறகு ஒரு துணிச்சலான விருப்பம்: உம்முடைய கோபம் கடந்துபோகும்வரை, மரித்தோரின் உலகமாகிய பாதாளத்தில் என்னை மறைத்து வையும்; என்னை நினைவுகூர ஒரு காலத்தைக் குறியும். 'மனுஷன் செத்தபின் பிழைப்பானோ?' தேவன் கூப்பிடுவதையும், தான் பதில் சொல்வதையும், தன் பாவங்கள் ஒரு பையில் முத்திரையிட்டு ஒதுக்கி வைக்கப்படுவதையும் யோபு கற்பனை செய்கிறான்.
• 14:18–22 — அந்த விருப்பம் சரிந்துவிடுகிறது. மலைகள் இடிந்து விழுவது போலவும், தண்ணீர் கல்லைத் தேய்ப்பது போலவும், தேவன் மனித நம்பிக்கையைத் தேய்த்துவிடுகிறார். தங்கள் பிள்ளைகள் உயர்கிறார்களா வீழ்கிறார்களா என்பதுகூட மரித்தவர்களுக்குத் தெரியாது. வேதனையும் துக்கமும் மட்டுமே மீதமிருக்கின்றன.

முக்கிய வசனம்: யோபு 14:14  ·  அதனால் என்ன: யோபு 14 பாசாங்கு செய்யாததால், பல வாசகர்கள் கல்லறையருகே அதை ஜெபமாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அது வாழ்க்கையின் குறுகிய தன்மையையும் மரணத்தின் மௌனத்தையும் பெயரிட்டுச் சொல்கிறது; ஆனாலும் தேவனிடம் அந்தப் பெரிய கேள்வியைக் கேட்கிறது. யோபுவுக்கு இல்லாத ஒரு பதிலைக் கேட்டுக்கொண்டே கிறிஸ்தவர்கள் இந்த அதிகாரத்தை வாசிக்கிறார்கள்; ஆனால் பதிலுக்கு விரைவதற்கு முன்பு அவனுடைய கேள்வியோடு நேர்மையாக உட்கார்ந்திருப்பதால் அவர்களும் பயனடைகிறார்கள்.