ஊற்றுகளும் உடைந்த தொட்டிகளும்

ஊரின் ஓரத்தில் ஆண்டு முழுவதும் ஓடும் ஒரு தெளிவான ஊற்று இருக்கும் ஒரு கிராமத்தைக் கற்பனை செய்யுங்கள். ஒரு கோடையில் அது பழைய பாணி என்று ஊரார் முடிவுசெய்கிறார்கள். அதற்குப் பதிலாகத் தொட்டிகள் வெட்டி, சாந்து பூசி, தண்ணீர் சுமந்து நிரப்புகிறார்கள். சாந்து வெடிக்கிறது. தண்ணீர் கசிந்துபோகிறது. சற்றுத் தூரத்தில் ஊற்று இன்னும் பயன்படுத்தப்படாமல் ஓடிக்கொண்டிருக்க, அவர்களுடைய பிள்ளைகள் வெறுமையான தொட்டிகளருகே தாகத்தால் வாடுகிறார்கள். இது முட்டாள்தனமாய்த் தோன்றுகிறது — யார் அப்படிச் செய்வார்கள்? தன் ஜாதி சரியாக அதைத்தான் செய்திருக்கிறது என்றும், மிகக் குறைவாகவே ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட மற்ற ஜனங்கள்கூடத் தங்கள் தேவர்களிடம் ஒருபோதும் இவ்வளவு அஜாக்கிரதையாய் இருந்ததில்லை என்றும் எரேமியாவின் முதல் பிரசங்கம் சொல்கிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: யூதாவுக்கு விரோதமான தீர்க்கதரிசியின் வழக்கை எரேமியா 2 தொடங்குகிறது; அந்நிய தெய்வ வழிபாடுகள் இன்னும் பரவலாக இருந்த யோசியாவின் ஆட்சியின் ஆரம்பத்தில் இது பிரசங்கிக்கப்பட்டிருக்கக்கூடும். அது எகிப்திலிருந்து புறப்பட்ட யாத்திரைக்கும் வனாந்தரத்திற்கும் பின்னோக்கிச் செல்கிறது — தேவனோடு இஸ்ரவேல் கழித்த 'தேன்நிலவுக்கு' — அதோடு நிகழ்காலத்தை அளக்கிறது. புத்தகத்தின் மீதிப் பகுதி முழுவதும் ஓடும் கருப்பொருளை இந்த அதிகாரம் வைக்கிறது: பிரச்சினை ஒரு கெட்ட ராஜா அல்ல, ஒரு முழு ஜனத்தின் உடைந்த விசுவாசம்; அது தேசத்தையும் ஆலயத்தையும் இழக்கும் திசையில் செல்கிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: யூதாவுக்கு விரோதமாக ஒரு உடன்படிக்கை வழக்கைக் கொண்டுவருவது: தேவனுடைய உண்மையை நினைவுகூர்ந்து, அந்த ஜாதியின் விக்கிரகாராதனையையும் அரசியல் சூழ்ச்சியையும் வெளிப்படுத்தி, ஜீவ ஊற்றை விட்டுவிடுவது எவ்வளவு தர்க்கமற்றது என்று காட்டுவது.

• 2:1–3 — இஸ்ரவேலின் இளமையைத் தேவன் நினைவுகூருகிறார் — மணப்பெண்ணின் அன்பைப்போன்ற அவளுடைய பக்தி, வனாந்தரத்தில் அவரைப் பின்தொடர்ந்தது. இஸ்ரவேல் கர்த்தருக்குப் பரிசுத்தமானவள், அவருடைய அறுவடையின் முதற்பலன்; அவளுக்குத் தீங்குசெய்த எவனும் குற்றவாளியாக எண்ணப்பட்டான்.
• 2:4–13 — உங்கள் முன்னோர் என்னில் என்ன அநியாயத்தைக் கண்டு மாயையானவற்றைப் பின்பற்றிப்போனார்கள் என்று தேவன் கேட்கிறார். ஆசாரியரும் ஆளுகிறவர்களும் தீர்க்கதரிசிகளும் 'கர்த்தர் எங்கே' என்று கேட்பதை நிறுத்திவிட்டார்கள். மேற்கின் தீவுகள்முதல் கிழக்கின் வனாந்தரம்வரை தேடிப்பாருங்கள்: எந்த ஜாதியும் தன் தேவர்களை மாற்றுவதில்லை, ஆனால் இஸ்ரவேல் மாற்றியிருக்கிறாள். இரண்டு தீமைகள்: ஜீவத் தண்ணீரூற்றைக் கைவிட்டது, தண்ணீரைத் தேக்கிவைக்க முடியாத தொட்டிகளை வெட்டிக்கொண்டது.
• 2:14–19 — இஸ்ரவேல் ஏன் கொள்ளைப்பொருளானாள்? சிங்கங்கள் அவள்மேல் கெர்ச்சித்தன; எகிப்தின் நகரங்கள் அவளுடைய தலையை மொட்டையடித்தன. நைல் நதியின் தண்ணீரைக் குடிக்க எகிப்துக்கோ, ஐபிராத்தின் தண்ணீரைக் குடிக்க அசீரியாவுக்கோ ஏன் போகிறாய்? அவளுடைய சொந்தப் பொல்லாப்பே அவளைத் தண்டித்துத் திருத்தும்.
• 2:20–28 — பிடிவாதமான உண்மையின்மைக்கான உருவகங்களின் வரிசை: முறிக்கப்பட்ட நுகம், காட்டுத்தன்மையாய்ப் போன உயர்ந்த திராட்சக்கொடி, எந்தச் சவுக்காரத்தாலும் போகாத கறை, அலைந்து திரியும் இளம் ஒட்டகம், மதர்த்த காட்டுக்கழுதை. ஜனங்கள் ஒரு மரத்தைத் தங்கள் தகப்பன் என்றும் ஒரு கல்லைத் தங்கள் தாய் என்றும் அழைக்கிறார்கள் — ஆனாலும் ஆபத்து வரும்போது தேவனை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறார்கள். அவர்களுடைய தேவர்கள் அவர்களுடைய ஊர்களைப்போலவே பல.
• 2:29–37 — தான் குற்றமற்றவள் என்று யூதா வாதிடுகிறாள்; ஆனாலும் குற்றமற்ற ஏழைகளின் இரத்தம் அவளுடைய ஆடைகளில் இருக்கிறது. அசீரியாவால் வெட்கப்பட்டதுபோல அவள் எகிப்தாலும் வெட்கப்படுவாள்; இரண்டோடும் செய்யும் உடன்படிக்கைகள் அவளை இரட்சிக்காது.

முக்கிய வசனம்: எரேமியா 2:13  ·  அதனால் என்ன: எரேமியாவின் தொட்டி உருவகம் எல்லாக் காலத்திற்கும் பொருந்தும்: ஜீவனைத் தருகிறதை, வெளிப்படையாகவே மேலானது ஒன்றுக்காக மக்கள் அரிதாகவே விட்டுவிடுகிறார்கள்; கட்டுப்பாட்டை வாக்களித்து மெல்லக் கசிந்துபோகிற ஒன்றுக்காகத்தான் மாற்றுகிறார்கள். இந்த அதிகாரம் ஒரு நேர்மையான கேள்வியை முன்வைக்கிறது — எனக்குத் தேவையானதை உண்மையில் தேக்கிவைக்க முடியாத எதை, பெரும் உழைப்போடு நான் எனக்காக வெட்டிக்கொண்டிருக்கிறேன்?