ఊటలు, పగిలిన నీటిగుంటలు

ఊరి అంచున ఏడాదంతా ప్రవహించే ఒక స్వచ్ఛమైన ఊట ఉన్న గ్రామాన్ని ఊహించుకోండి. ఒక వేసవిలో ఆ ఊరివారు అది పాతకాలపుదని నిర్ణయించుకుంటారు. బదులుగా తొట్లు తవ్వి, వాటికి పూత పూసి, నీళ్లు మోసి నింపుతారు. పూత పగులుతుంది. నీళ్లు ఇంకిపోతాయి. ఖాళీ తొట్ల పక్కన వారి పిల్లలు దాహంతో ఉంటారు, కొద్ది అడుగుల దూరంలో ఆ ఊట మాత్రం వాడకుండానే ఇంకా ప్రవహిస్తూ ఉంటుంది. ఇది తెలివితక్కువగా అనిపిస్తుంది — ఎవరైనా అలా చేస్తారా? తన జాతి సరిగ్గా అదే చేసిందని, తమకంటే చాలా తక్కువ దీవెనలు పొందిన ఇతర ప్రజలు కూడా తమ దేవతల విషయంలో ఎన్నడూ ఇంత నిర్లక్ష్యంగా ఉండలేదని యిర్మీయా మొదటి ప్రసంగం చెబుతుంది.

కథలో ఇది ఎక్కడ ఉంది: యూదాకు విరోధంగా ప్రవక్త వాదనను యిర్మీయా 2 ప్రారంభిస్తుంది; అన్య దేవతల ఆరాధన ఇంకా విస్తృతంగా ఉన్న యోషీయా పాలన ఆరంభంలోనే ఇది ప్రకటించబడి ఉండవచ్చు. ఇది నిర్గమనానికి, అరణ్యానికి — దేవునితో ఇశ్రాయేలు గడిపిన తొలి మధురమైన రోజులకు — వెనక్కి వెళ్లి, ప్రస్తుతాన్ని దానితో కొలుస్తుంది. మిగిలిన గ్రంథమంతటా సాగే అంశాన్ని ఈ అధ్యాయం పెడుతుంది: సమస్య ఒక చెడ్డ రాజు కాదు, ఒక ప్రజ మొత్తపు విరిగిన విధేయత — అది భూమిని, మందిరాన్ని కోల్పోవడం వైపు సాగుతోంది.

ఈ అధ్యాయం ఏమి చేస్తోంది: యూదా మీద ఒక నిబంధన వ్యాజ్యాన్ని తీసుకురావడానికి: దేవుని నమ్మకత్వాన్ని జ్ఞాపకం చేస్తూ, ఆ జాతి విగ్రహారాధనను, రాజకీయ ఎత్తుగడలను బయటపెడుతూ, జీవపు మూలాన్ని విడిచిపెట్టడం ఎంత అసంబద్ధమో చూపడానికి.

• 2:1–3 — ఇశ్రాయేలు యౌవనాన్ని దేవుడు జ్ఞాపకం చేసుకుంటాడు — పెండ్లికుమార్తె లాంటి ఆమె భక్తిని, అరణ్యంలో ఆయనను వెంబడించడాన్ని. ఇశ్రాయేలు యెహోవాకు పవిత్రమైనది, ఆయన పంటలో ప్రథమఫలం; ఆమెకు హాని చేసినవాడు దోషిగా ఎంచబడ్డాడు.
• 2:4–13 — మీ పితరులు నాలో ఏ తప్పు కనుగొని వ్యర్థమైన వాటి వెంట వెళ్లారని దేవుడు అడుగుతాడు. యాజకులు, పాలకులు, ప్రవక్తలు యెహోవా ఎక్కడ ఉన్నాడని అడగడం మానేశారు. పడమటి ద్వీపాల నుండి తూర్పు ఎడారి వరకు వెదకండి: ఏ జనాంగమూ తన దేవతలను మార్చుకోదు, కానీ ఇశ్రాయేలు మార్చుకుంది. రెండు కీడులు: జీవజల ఊటను విడిచిపెట్టడం, నీళ్లు నిలవని నీటిగుంటలను తవ్వుకోవడం.
• 2:14–19 — ఇశ్రాయేలు ఎందుకు దోపుడుసొమ్ము అయింది? సింహాలు ఆమె మీద గర్జించాయి; ఐగుప్తు పట్టణాలు ఆమె తలను గొరిగాయి. నైలు నీళ్లు తాగడానికి ఐగుప్తుకు, యూఫ్రటీసు నీళ్లు తాగడానికి అష్షూరుకు ఎందుకు వెళ్తున్నావు? ఆమె సొంత చెడుతనమే ఆమెను శిక్షిస్తుంది.
• 2:20–28 — మొండి అవిధేయతకు వరుస చిత్రాలు: విరిగిన కాడి, అడవిగా మారిన శ్రేష్ఠమైన ద్రాక్షతీగ, ఏ సబ్బూ పోగొట్టలేని మరక, కుదురులేని పడుచు ఒంటె, చెలరేగిన అడవి గాడిద. ప్రజలు ఒక చెట్టును తమ తండ్రి అని, ఒక రాతిని తమ తల్లి అని పిలుస్తారు — అయినా ఆపద వచ్చినప్పుడు దేవునికే మొరపెడతారు. వారి ఊళ్లు ఎన్ని ఉన్నాయో వారి దేవతలూ అన్నే ఉన్నాయి.
• 2:29–37 — తాను నిర్దోషినని యూదా వాదిస్తుంది, అయినా నిర్దోషులైన పేదల రక్తం దాని బట్టల మీద ఉంది. అష్షూరు వల్ల సిగ్గుపడినట్టే ఐగుప్తు వల్ల కూడా అది సిగ్గుపడుతుంది; ఈ రెండింటిలో దేనితో చేసుకున్న ఒప్పందమూ దానిని రక్షించదు.

ముఖ్య వచనం: యిర్మీయా 2:13  ·  కాబట్టి ఏమిటి: యిర్మీయా నీటిగుంట పోలిక ఏ యుగంలోనైనా పనిచేస్తుంది: జీవాన్ని ఇచ్చేదానిని, దానికంటే స్పష్టంగా మేలైనదాని కోసం ప్రజలు అరుదుగా విడిచిపెడతారు; తమ చేతిలో అదుపు ఉంటుందని వాగ్దానం చేసి నిశ్శబ్దంగా కారిపోయే దాని కోసమే మార్చుకుంటారు. ఈ అధ్యాయం ఒక నిజాయితీ ప్రశ్నను ముందుంచుతుంది — ఎంతో శ్రమపడి నేను నా కోసం తవ్వుకున్నది ఏది, నాకు నిజంగా కావలసినదాన్ని అది నిలుపుకోలేదా?