இரும்பு எழுத்தாணியால் எழுதப்பட்டது

சில வார்த்தைகள் சுண்ணக்கட்டியால் எழுதப்படுகின்றன; மறுநாள் அவை மறைந்துவிடும். வேறு சில கல்லில் உளியால் செதுக்கப்படுகின்றன: அடிக்கல்லில் ஒரு பெயர், நினைவுச்சின்னத்தில் ஒரு தேதி — செதுக்கியவர்களைவிட நீண்ட நாள் வாழும் எழுத்துகள். இரண்டாம் வகையோடு எரேமியா 17 தொடங்குகிறது. யூதாவின் பாவம் இரும்பு எழுத்தாணியால் எழுதப்பட்டு, கடினமான கல்முனையால் அவர்களுடைய இருதயப் பலகைகளிலும் அவர்களுடைய பலிபீடங்களின் கொம்புகளிலும் செதுக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று தேவன் சொல்கிறார். துணியால் துடைத்துவிடக்கூடிய ஒரு கடந்துபோகும் தவறல்ல அது; அது உள்ளே வெட்டப்பட்டிருக்கிறது. அவ்வளவு ஆழத்தை எது எட்டமுடியும் என்பதை அதிகாரத்தின் மீதிப்பகுதி கேட்கிறது — ஒரு பதில், இருதயத்தைச் சோதித்தறிந்து அதைக் குணமாக்கும் ஒரு தேவன்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதி, இஸ்ரவேல், அதன் கடைசி ஆண்டுகளில். இந்த அதிகாரம் பல சிறு பகுதிகளைத் தொகுக்கிறது — ஒரு தீர்ப்பு, ஒரு ஞானப் பாடல், இருதயத்தைப் பற்றிய ஒரு வாசகம், ஒரு ஜெபம், நகர வாசல்களில் ஓய்வுநாளைப் பற்றிய ஒரு பிரசங்கம். யூதாவின் பிரச்சினை அதன் நடத்தை மட்டுமா அல்லது அதைவிட ஆழமான ஏதோ ஒன்றா என்று சேர்ந்து அவை கேட்கின்றன. எரேமியாவின் பதிலாகிய வஞ்சகமுள்ள இருதயம், இருதயத்தில் எழுதப்படும் ஒரு புதிய உடன்படிக்கையைப் பற்றிய புத்தகத்தின் பிற்கால வாக்குறுதிக்கு (31:33) வழியை ஆயத்தப்படுத்துகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: யூதாவின் உண்மையின்மை அதன் சுபாவத்திலேயே செதுக்கப்பட்டுவிட்டது என்று காட்டுவது; மனுஷரை நம்புவதற்கும் தேவனை நம்புவதற்கும் இடையிலான தெரிவை வாசகர் முன் வைப்பது; மாறின இருதயத்தின் சோதனையாக ஒரு உறுதியான கீழ்ப்படிதலை — ஓய்வுநாளை — கேட்பது.

• 17:1–4 — யூதாவின் பாவம் இருதயத்திலும் அதன் பலிபீடங்களின் கொம்புகளிலும் செதுக்கப்பட்டிருக்கிறது; குன்றுகளின்மேல் பச்சை மரங்களருகேயுள்ள பலிபீடங்களையும் அசேரா விக்கிரகத் தூண்களையும் பிள்ளைகள்கூட நினைவில் வைத்திருக்கிறார்கள். அதனால் அவர்களுடைய செல்வம் கொள்ளையடிக்கப்படும்; அவர்கள் அறியாத ஒரு தேசத்தில் பகைவர்களுக்கு அடிமையாய்ச் சேவிப்பார்கள்.
• 17:5–8 — ஒரு ஞானப் பாடல்: மனுஷனை நம்பி, கர்த்தரைவிட்டு விலகுகிறவன் சபிக்கப்பட்டவன் — வனாந்தரத்திலுள்ள ஒரு செடியைப்போல. கர்த்தரை நம்புகிறவன் பாக்கியவான்: தண்ணீரோரமாய் நடப்பட்ட ஒரு மரத்தைப்போல, ஓடையை நோக்கி வேர்விட்டு, வெப்பத்திலும் பசுமையாய், வறட்சியின் ஆண்டிலும் கனிதரும் (சங்கீதம் 1-ஐ ஒப்பிடுக).
• 17:9–13 — இருதயம் எல்லாவற்றைப்பார்க்கிலும் வஞ்சகமுள்ளது, குணப்படுத்த முடியாதது — அதை யார் அறிவார்? கர்த்தராகிய நான் அதைச் சோதித்தறிந்து, செய்கைகளின்படி பலன் தருகிறேன். அநியாயமாய்ச் சம்பாதித்த செல்வம், தான் இடாத முட்டைகளை அடைகாக்கும் ஒரு கவுதாரியைப்போல. பரிசுத்த ஸ்தலம் ஒரு மகிமையான சிங்காசனம்; ஜீவத் தண்ணீரின் ஊற்றாகிய கர்த்தரைவிட்டு விலகுகிறவர்களின் பெயர்கள் புழுதியில் எழுதப்படுகின்றன.
• 17:14–18 — எரேமியா ஜெபிக்கிறான்: கர்த்தாவே, என்னைக் குணமாக்கும், நான் குணமாவேன்; என்னை இரட்சியும், நான் இரட்சிக்கப்படுவேன். ஜனங்கள் அவனை ஏளனம் செய்கிறார்கள் — கர்த்தருடைய வார்த்தை எங்கே? வரட்டுமே! தான் தன் பணியைவிட்டு ஓடவில்லை என்றும், அழிவின் நாளை விரும்பவில்லை என்றும் அவன் சொல்லி, தன்னை அல்ல, தன்னைத் துன்பப்படுத்துகிறவர்களையே வெட்கப்படுத்தும்படி கேட்கிறான்.
• 17:19–27 — ஜனங்களின் வாசலிலும் எருசலேமின் எல்லா வாசல்களிலும் நின்று, ஓய்வுநாளைக் கைக்கொள்ளும்படி எரேமியா அழைக்கிறான்: ஓய்வுநாளில் வாசல்கள் வழியாக எந்தச் சுமையையும் கொண்டுவராதீர்கள். அவர்கள் கீழ்ப்படிந்தால், தாவீதின் வம்சத்து ராஜாக்கள் தொடர்ந்து நகரத்துக்குள் பிரவேசிப்பார்கள்; யூதா முழுவதிலிருந்தும் மக்கள் காணிக்கைகளோடு வருவார்கள். இல்லாவிட்டால், வாசல்களில் நெருப்பு எரிந்து அரண்மனைகளை விழுங்கும்.

முக்கிய வசனம்: எரேமியா 17:7–8  ·  அதனால் என்ன: அந்த இரண்டு சித்திரங்களையும் — செடியையும் மரத்தையும் — நினைவில் வைப்பது எளிது, வாழ்ந்து காட்டுவது கடினம். நீங்கள் எதை நம்புகிறீர்கள் என்பது மழைக்காலத்தில் அல்ல, வறண்ட ஆண்டிலேயே மிகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது. இருதயத்தைப் பற்றிய எரேமியாவின் வாசகம் நம்பிக்கையிழப்புக்கான ஆலோசனையல்ல; நம் சொந்த நோக்கங்களைக் குறித்துத் தாழ்மையாயிருப்பதற்கும், 'என்னைக் குணமாக்கும், நான் குணமாவேன்' என்பதுபோன்ற ஜெபங்களுக்கும் அது ஒரு காரணம். ஓய்வுநாள் அழைப்பு அதைச் செயல்முறையாக வைத்திருக்கிறது — நம் நாட்களை எப்படிச் செலவிடுகிறோம் என்பதிலேயே நம்பிக்கை வெளிப்படவேண்டும்.