ಕಬ್ಬಿಣದ ಲೇಖನಿಯಿಂದ ಬರೆದದ್ದು

ಕೆಲವು ಮಾತುಗಳು ಸೀಮೆಸುಣ್ಣದಿಂದ ಬರೆದವು, ಮರುದಿನ ಅವು ಮಾಯವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಕೆತ್ತಿದವು: ಅಡಿಗಲ್ಲಿನ ಮೇಲೊಂದು ಹೆಸರು, ಸ್ಮಾರಕದ ಮೇಲೊಂದು ದಿನಾಂಕ, ಕೆತ್ತಿದವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಬದುಕುವ ಅಕ್ಷರಗಳು. ಯೆರೆಮೀಯನು 17 ಎರಡನೆಯ ಬಗೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಯೆಹೂದದ ಪಾಪ ಕಬ್ಬಿಣದ ಲೇಖನಿಯಿಂದ ಬರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ, ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಕಲ್ಲಿನ ಮೊನೆಯಿಂದ ಅವರ ಹೃದಯಗಳ ಹಲಗೆಗಳ ಮೇಲೂ ಅವರ ಯಜ್ಞವೇದಿಗಳ ಕೊಂಬುಗಳ ಮೇಲೂ ಕೆತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ದೇವರು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಅದು ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಒರೆಸಿಹಾಕಬಹುದಾದ ಕ್ಷಣಿಕ ತಪ್ಪಲ್ಲ; ಅದು ಒಳಗೆ ಕೊರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಅಷ್ಟು ಆಳಕ್ಕೆ ಏನಾದರೂ ತಲುಪಬಲ್ಲದೇ ಎಂದು ಅಧ್ಯಾಯದ ಉಳಿದ ಭಾಗ ಕೇಳುತ್ತದೆ — ಮತ್ತು ಹೃದಯವನ್ನು ಶೋಧಿಸಿ ಅದನ್ನು ವಾಸಿಮಾಡುವ ದೇವರು ಎಂಬುದು ಒಂದು ಉತ್ತರ.

ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಎಲ್ಲಿದೆ: ಮೂರನೇ ಅಂಕ, ಇಸ್ರಾಯೇಲ್, ತನ್ನ ಕೊನೆಯ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ. ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಹಲವು ಚಿಕ್ಕ ತುಣುಕುಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸುತ್ತದೆ — ಒಂದು ತೀರ್ಪು, ಒಂದು ಜ್ಞಾನದ ಕವನ, ಹೃದಯದ ಬಗೆಗಿನ ಒಂದು ನುಡಿ, ಒಂದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ, ಮತ್ತು ನಗರದ ಬಾಗಿಲುಗಳಲ್ಲಿ ಸಬ್ಬತ್ತಿನ ಬಗೆಗಿನ ಒಂದು ಪ್ರಸಂಗ. ಒಟ್ಟಾಗಿ ಅವು ಕೇಳುತ್ತವೆ: ಯೆಹೂದದ ಸಮಸ್ಯೆ ಅದರ ನಡತೆ ಮಾತ್ರವೋ ಅಥವಾ ಇನ್ನೂ ಆಳವಾದ ಯಾವುದೋ ಒಂದೋ? ಮೋಸಕರವಾದ ಹೃದಯ ಎಂಬ ಯೆರೆಮೀಯನ ಉತ್ತರ, ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಬರೆಯಲ್ಪಡುವ ಹೊಸ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಪುಸ್ತಕದ ಮುಂದಿನ ವಾಗ್ದಾನಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತದೆ (31:33).

ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ: ಯೆಹೂದದ ಅಪನಂಬಿಗಸ್ತಿಕೆ ಅದರ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿಯೇ ಕೆತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಎಂದು ತೋರಿಸಲು, ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಭರವಸವಿಡುವುದರ ಮತ್ತು ದೇವರಲ್ಲಿ ಭರವಸವಿಡುವುದರ ನಡುವಿನ ಆಯ್ಕೆಯನ್ನು ಓದುಗನ ಮುಂದಿಡಲು, ಮತ್ತು ಬದಲಾದ ಹೃದಯದ ಒರೆಗಲ್ಲಾಗಿ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವಿಧೇಯತೆಗೆ — ಸಬ್ಬತ್ತಿಗೆ — ಕರೆಕೊಡಲು.

• 17:1–4 — ಯೆಹೂದದ ಪಾಪ ಹೃದಯದ ಮೇಲೂ ಅದರ ಯಜ್ಞವೇದಿಗಳ ಕೊಂಬುಗಳ ಮೇಲೂ ಕೆತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ಬೆಟ್ಟಗಳ ಮೇಲಿನ ಹಸಿರು ಮರಗಳ ಬಳಿಯ ಯಜ್ಞವೇದಿಗಳನ್ನೂ ಅಶೇರ ಸ್ತಂಭಗಳನ್ನೂ ಮಕ್ಕಳೂ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅದರ ಕಾರಣ ಅವರ ಸಂಪತ್ತು ಸೂರೆಯಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅವರು ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುವರು.
• 17:5–8 — ಒಂದು ಜ್ಞಾನದ ಕವನ: ಕೇವಲ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಭರವಸವಿಟ್ಟು ಯೆಹೋವನಿಂದ ತಿರುಗಿಕೊಳ್ಳುವವನು ಶಾಪಗ್ರಸ್ತನು — ಅವನು ಮರುಭೂಮಿಯ ಪೊದೆಯಂತೆ. ಯೆಹೋವನಲ್ಲಿ ಭರವಸವಿಡುವವನು ಧನ್ಯನು: ನೀರಿನ ಬಳಿ ನೆಟ್ಟ ಮರದಂತೆ, ಹಳ್ಳದ ಕಡೆಗೆ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಚಾಚಿ, ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿಯೂ ಹಸಿರಾಗಿ, ಬರಗಾಲದ ವರ್ಷದಲ್ಲಿಯೂ ಫಲಭರಿತನಾಗಿ (ಕೀರ್ತನೆ 1ನ್ನು ಹೋಲಿಸಿ).
• 17:9–13 — ಹೃದಯ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೋಸಕರವಾದದ್ದೂ ವಾಸಿಯಾಗದ್ದೂ ಆಗಿದೆ — ಅದನ್ನು ಯಾರು ಅರಿಯಬಲ್ಲರು? ಯೆಹೋವನಾದ ನಾನು ಅದನ್ನು ಶೋಧಿಸಿ ಕೃತ್ಯಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಪ್ರತಿಫಲ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಅನ್ಯಾಯದ ಐಶ್ವರ್ಯ ತಾನು ಇಡದ ಮೊಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಕಾವುಕೊಡುವ ಕವುಜುಗ ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ. ಪವಿತ್ರಸ್ಥಳ ಮಹಿಮೆಯ ಸಿಂಹಾಸನ; ಜೀವಜಲದ ಬುಗ್ಗೆಯಾದ ಯೆಹೋವನಿಂದ ತಿರುಗಿಕೊಳ್ಳುವವರ ಹೆಸರುಗಳು ಧೂಳಿನಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತವೆ.
• 17:14–18 — ಯೆರೆಮೀಯನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾನೆ: ಯೆಹೋವನೇ, ನನ್ನನ್ನು ವಾಸಿಮಾಡು, ಆಗ ನಾನು ವಾಸಿಯಾಗುವೆನು; ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು, ಆಗ ನಾನು ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡುವೆನು. ಜನರು ಅವನನ್ನು ಹಂಗಿಸುತ್ತಾರೆ — ಯೆಹೋವನ ವಾಕ್ಯ ಎಲ್ಲಿ? ಅದು ಬರಲಿ! ತಾನು ತನ್ನ ಕೆಲಸದಿಂದ ಓಡಿಹೋಗಲಿಲ್ಲವೆಂದೂ ವಿಪತ್ತಿನ ದಿನಕ್ಕಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸಲಿಲ್ಲವೆಂದೂ ಅವನು ಹೇಳಿ, ತಾನಲ್ಲ ತನ್ನ ಹಿಂಸಕರೇ ನಾಚಿಕೆಗೆ ಒಳಗಾಗಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
• 17:19–27 — ಜನರ ಬಾಗಿಲಿನಲ್ಲಿಯೂ ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ಎಲ್ಲಾ ಬಾಗಿಲುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಿಂತು ಸಬ್ಬತ್ತನ್ನು ಆಚರಿಸುವಂತೆ ಯೆರೆಮೀಯನು ಕರೆಕೊಡುತ್ತಾನೆ: ಸಬ್ಬತ್ ದಿನದಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲುಗಳ ಮೂಲಕ ಹೊರೆಗಳನ್ನು ಸಾಗಿಸಬೇಡಿ. ಅವರು ವಿಧೇಯರಾದರೆ, ದಾವೀದನ ವಂಶದ ಅರಸರು ನಗರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುವರು ಮತ್ತು ಜನರು ಯೆಹೂದದ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆಗಳಿಂದ ಅರ್ಪಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಬರುವರು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಬಾಗಿಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿ ಉರಿದು ಅರಮನೆಗಳನ್ನು ದಹಿಸುವುದು.

ಮುಖ್ಯ ವಚನ: ಯೆರೆಮೀಯನು 17:7–8  ·  ಹಾಗಾದರೆ ಏನು: ಆ ಎರಡು ಚಿತ್ರಗಳು — ಪೊದೆ ಮತ್ತು ಮರ — ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಸುಲಭ, ಬದುಕಲು ಕಷ್ಟ. ನೀವು ಯಾವುದರಲ್ಲಿ ಭರವಸವಿಟ್ಟಿದ್ದೀರೆಂಬುದು ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಲ್ಲ, ಒಣ ವರ್ಷದಲ್ಲೇ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಹೃದಯದ ಬಗೆಗಿನ ಯೆರೆಮೀಯನ ನುಡಿ ಹತಾಶೆಯ ಸಲಹೆಯಲ್ಲ; ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಉದ್ದೇಶಗಳ ಬಗ್ಗೆ ದೀನತೆಯಿಂದಿರಲು ಮತ್ತು ಅವನಂಥ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳಿಗೆ ಅದೊಂದು ಕಾರಣ: ನನ್ನನ್ನು ವಾಸಿಮಾಡು, ಆಗ ನಾನು ವಾಸಿಯಾಗುವೆನು. ಸಬ್ಬತ್ತಿನ ಕರೆ ಅದನ್ನು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ ಇಡುತ್ತದೆ — ನಮ್ಮ ದಿನಗಳನ್ನು ನಾವು ಹೇಗೆ ಕಳೆಯುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಭರವಸೆ ಕಾಣಬೇಕು.