குயவனுடைய சக்கரத்தருகே

ஒரு கிராமத்துத் தெருவில் நின்று குயவன் வேலை செய்வதைப் பார்த்த எவருக்கும் இது தெரியும்: சக்கரம் சுழல்கிறது, பானை மேலெழும்புகிறது, பின்பு ஒரு குறை தோன்றுகிறது — ஒரு கட்டி, ஒரு சாய்வு, ஒரு மெல்லிய சுவர். குயவன் அந்தக் களிமண்ணை எறிந்துவிடுவதில்லை. அதை மறுபடியும் உருண்டையாக அழுத்தி, மீண்டும் தொடங்குகிறான்; அவன் கைகளில் வேறொரு பாத்திரம் எழும்புகிறது. சரியாக இதைப் பார்க்கும்படியே எரேமியா அனுப்பப்படுகிறான்; அது வேதாகமத்தின் மிகப் பிரபலமான சித்திரங்களில் ஒன்றாகிறது. ஆனால் இந்தப் பாடம் இரு பக்கமும் வெட்டுகிறது. மறுபடியும் வனையக்கூடிய களிமண் இன்னும் மாற்றப்படக்கூடிய களிமண் — நன்மைக்காகவோ தீமைக்காகவோ — யூதா எந்தப் பக்கம் போகத் தீர்மானித்திருக்கிறது என்பதைக் காட்டப்போகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: கதை மூன்றாம் பகுதியின் ஆழத்தில் இருக்கிறது: ஜாதிகளுக்கு ஆசீர்வாதத்தைக் கொண்டுசெல்லத் தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட இஸ்ரவேல் இப்போது சிறையிருப்பை நோக்கி நகர்ந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு சிறிய ராஜ்யம். யோசியாவின் சீர்திருத்தம் முடிந்துவிட்டது, யோயாக்கீம் ஆளுகிறான், பாபிலோன் எழும்பிக்கொண்டிருக்கிறது. எரேமியா பல ஆண்டுகளாக எச்சரித்து வருகிறான். அந்த எச்சரிக்கை எப்படிச் செயல்படுகிறது என்பதை இந்த அதிகாரம் விளக்குகிறது: தேவன் அறிவிக்கும் நியாயத்தீர்ப்புகள் மாற்றமுடியாத விதி அல்ல, அவை பதிலளிக்கின்றன — திரும்புகிற ஒரு ஜாதி தப்புவிக்கப்படலாம், மறுக்கிற ஒரு ஜாதி வாக்களிக்கப்பட்டதை இழக்கலாம். அப்படிச் சொல்வதன் விலையையும் அது காட்டுகிறது; தீர்க்கதரிசி ஒரு இலக்காகிறான்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: வேலை செய்யும் ஒரு குயவன் மூலம், ஜாதிகளோடு தேவன் நடந்துகொள்ளும் விதம் அவைகள் திரும்புவதற்கோ மறுப்பதற்கோ ஏற்பப் பதிலளிக்கிறது என்று போதிப்பது — யூதா அந்த அழைப்பைக் கேட்டும் வேண்டுமென்றே தன் சொந்தத் திட்டங்களைத் தெரிந்துகொண்டு, பின்பு தூதனுக்கு விரோதமாகத் திரும்புவதைக் காட்டுவது.

• 18:1–12 — எரேமியா குயவனுடைய வீட்டுக்குப் போய், கெட்டுப்போன ஒரு பாத்திரம் வேறொன்றாக வனையப்படுவதைப் பார்க்கிறான். தேவன் விளக்குகிறார்: நான் எச்சரித்த ஒரு ஜாதி தன் பொல்லாப்பை விட்டுத் திரும்பினால், நான் மனஸ்தாபப்படுவேன்; நான் கட்டியெழுப்பத் திட்டமிட்ட ஒரு ஜாதி பொல்லாப்புச் செய்தால், நான் செய்ய நினைத்த நன்மையைக் குறித்து மறுபரிசீலனை செய்வேன். பின்பு திரும்பும்படியான அழைப்பு வருகிறது — ஜனங்களின் பதிலும்: இது வீண், நாங்கள் எங்கள் சொந்த யோசனைகளின்படியே நடப்போம்.
• 18:13–17 — இயற்கைக்கு மாறான ஒன்றைக் குறித்த ஒரு புலம்பல். லீபனோனின் உயரங்களிலிருந்து உறைந்த மழை நீங்குவதில்லை, மலையோடைகள் வற்றிப்போவதில்லை; ஆனால் தேவனுடைய ஜனமோ அவரை மறந்து, பூர்வ பாதையை விட்டு, குறுக்குவழிகளில் நடக்கிறது. அவர்களுடைய தேசம் வழிப்போக்கர் பார்த்து ஈசல் போடும் ஒன்றாகும்; ஆபத்தின் நாளில் தேவன் அவர்களுக்குத் தம் முகத்தை அல்ல, தம் முதுகைக் காட்டுவார்.
• 18:18 — கேட்டவர்கள் எரேமியாவுக்கு விரோதமாக ஒன்றுகூடுகிறார்கள். ஆசாரியர்களிடம் வேதமும், ஞானிகளிடம் ஆலோசனையும், தீர்க்கதரிசிகளிடம் வார்த்தையும் இன்னும் இருக்கும், எனவே இந்த ஒரு குரலை அடக்கிவிடலாம் என்கிறார்கள் — நாவினால் அவனை அடிப்போம், அவன் சொல்வதைக் கவனிக்காமல் இருப்போம்.
• 18:19–23 — எரேமியா ஜெபிக்கிறான். இதே ஜனங்களுக்காக மன்றாட ஒருகாலத்தில் தான் அவர் முன்னிலையில் நின்றதை தேவனுக்கு நினைப்பூட்டுகிறான்; இப்போது அவர்களுடைய பிள்ளைகளைப் பஞ்சத்துக்கும் பட்டயத்துக்கும் ஒப்புக்கொடுக்கும்படியும், அவர்களை மன்னிக்காதிருக்கும்படியும் கேட்கிறான். இது புத்தகத்தின் பச்சையான 'அறிக்கைகளில்' ஒன்று; வேதவாக்கியம் அதை மென்மைப்படுத்தாமல் பதிவுசெய்கிறது.

முக்கிய வசனம்: எரேமியா 18:6  ·  அதனால் என்ன: தேவன் நம்மோடு தமக்கு விருப்பமானதையெல்லாம் செய்கிறார் என்று சொல்வதற்காகக் குயவனின் சித்திரம் அடிக்கடி பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஆனால் இந்த அதிகாரம் உண்மையில் அதிக நம்பிக்கையும் அதிக பொறுப்பும் தரும் ஒன்றைச் சொல்கிறது: எதிர்காலம் முத்திரையிடப்படவில்லை, திரும்புவது உண்மையில் முக்கியம். தீர்க்கதரிசியின் கசப்பான ஜெபமும் பக்கத்திலேயே விடப்பட்டிருக்கிறது — உண்மையுள்ளவர்களும்கூட இரக்கத்தைவிடப் பழிவாங்குதலை அதிகம் விரும்பும் தருணங்களை வேதவாக்கியம் மறைப்பதில்லை என்பதற்கு ஒரு நினைவூட்டல்.