விவாகமில்லை, மரணச்சடங்குமில்லை

பெரும்பாலான இந்தியக் குடும்பங்களில் வேறு எதைத் தவறவிட்டாலும், ஒரு திருமணத்தையும் ஒரு மரணச்சடங்கையும் தவறவிடக்கூடாது. ஒரு உறவினரின் திருமணத்துக்கோ அயலாரின் மரணச்சடங்குக்கோ போகாமலிருப்பது, நீங்கள் நினைத்தாலும் நினைக்காவிட்டாலும், சத்தமாக ஏதோ ஒன்றைச் சொல்கிறது; மக்கள் அதைப் பற்றி ஆண்டுக்கணக்காகப் பேசுவார்கள். இப்போது, பேசுவதற்கான ஒரு வழியாக, வேண்டுமென்றே இரண்டையும் செய்யும்படி தேவனால் சொல்லப்படுவதைக் கற்பனை செய்யுங்கள். விவாகம் செய்யவேண்டாம், பிள்ளைகள் பெறவேண்டாம் என்று எரேமியாவுக்குச் சொல்லப்படுகிறது. துக்கவீட்டுக்குள் போய் ஒருவருக்கும் ஆறுதல் சொல்லக்கூடாது; விருந்து வீட்டுக்குள் போய்க் கொண்டாடவும் கூடாது. ஏன் என்று மக்கள் கேட்கும்போது, அவனுடைய இல்லாமையே பதில்: துக்கிக்க முடியாத அளவுக்கு இறந்தவர்கள் திரளாக இருக்கும், போவதற்குத் திருமணங்களே இல்லாதிருக்கும் — அப்படியொரு காலம் வருகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதி, இஸ்ரவேல், அதன் முடிவுக்கு அருகே. தீர்க்கதரிசிகள் சிலசமயம் தங்கள் செய்தியை நடித்துக் காட்டினார்கள்; இந்த அதிகாரத்தில் எரேமியாவின் முழு வாழ்க்கையுமே ஒரு அடையாளமாகிறது. வரப்போகும் சிறையிருப்பு குடும்ப வாழ்க்கையின் சாதாரண தாளத்தையே — பிறப்பு, விவாகம், அடக்கம் — வெறுமையாக்கும். ஆயினும் நியாயத்தீர்ப்பைத் தாண்டி, வடக்கு தேசத்திலிருந்து ஒரு புதிய யாத்திரையையும் இந்த அதிகாரம் நோக்குகிறது; சிறையிருப்பு முடிவல்ல என்ற, புத்தகத்திலுள்ள பல வாக்குறுதிகளுள் இது முதலாவது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: எரேமியாவின் சொந்தத் துறத்தல்கள் வழியாக வரப்போகும் அழிவைக் கண்ணுக்குத் தெரியச் செய்வது; ஜனங்களின் 'ஏன்?' என்ற கேள்விக்குத் தெளிவாகப் பதிலளிப்பது; எச்சரிக்கையின் பக்கத்திலேயே, திரும்பிவருதலின், ஜாதிகள் தேவனிடம் திரும்புதலின் வாக்குறுதியை வைப்பது.

• 16:1–4 — இந்த இடத்தில் எரேமியா ஒரு மனைவியை எடுக்கவோ குமாரரையும் குமாரத்திகளையும் பெறவோ கூடாது; ஏனெனில் இங்குள்ள பிள்ளைகளும் பெற்றோரும் வியாதியாலும் பட்டயத்தாலும் பஞ்சத்தாலும் சாவார்கள்; அவர்களுக்காக ஒருவரும் துக்கிக்கமாட்டார்கள், அவர்கள் அடக்கம்பண்ணப்படவும் மாட்டார்கள்; அவர்களுடைய உடல்கள் பறவைகளுக்கும் மிருகங்களுக்கும் விடப்படும்.
• 16:5–9 — அவன் துக்கவீட்டுக்குள் போகக்கூடாது; ஏனெனில் தேவன் தம் சமாதானத்தையும் மாறாத கிருபையையும் இரக்கத்தையும் எடுத்துக்கொண்டார். இறந்தவர்களுக்காக ஒருவரும் தங்களைக் கீறிக்கொள்ளவோ தலைமயிரைச் சிரைத்துக்கொள்ளவோ மாட்டார்கள், ஆறுதலின் பாத்திரத்தைப் பகிரவும் மாட்டார்கள். விருந்திலும் அவன் சேரக்கூடாது: மகிழ்ச்சியின் சத்தங்களும், மணவாளனுடைய மணவாட்டியுடைய சத்தங்களும் ஓய்ந்துபோகும்.
• 16:10–13 — நாங்கள் என்ன செய்தோம் என்று ஜனங்கள் கேட்கும்போது, எரேமியா பதில் சொல்லவேண்டும்: உங்கள் முன்னோர் என்னைக் கைவிட்டு அந்நிய தேவர்களைச் சேவித்தார்கள்; நீங்களோ அதைவிட மோசமாகச் செய்திருக்கிறீர்கள், ஒவ்வொருவனும் தன் பிடிவாதமான இருதயத்தைப் பின்பற்றுகிறான். ஆகவே நீங்கள் அறியாத ஒரு தேசத்திற்கு உங்களை எறிந்துவிடுவேன்.
• 16:14–15 — திடீரென்று ஒரு நம்பிக்கையின் திருப்பம்: இஸ்ரவேலை எகிப்திலிருந்து கொண்டுவந்த கர்த்தரின்பேரில் அல்ல, வடக்கு தேசத்திலிருந்தும் தாம் அவர்களைத் துரத்தியிருந்த எல்லா தேசங்களிலிருந்தும் அவர்களைத் திரும்பக் கொண்டுவந்த கர்த்தரின்பேரில் மக்கள் ஆணையிடும் நாட்கள் வருகின்றன.
• 16:16–21 — ஆனால் முதலில், மீனவரும் வேட்டைக்காரரும் ஒவ்வொரு ஒளிவிடத்தையும் தேடிக் கண்டுபிடிப்பார்கள்; பாவம் இரட்டிப்பாய்ச் சரிக்கட்டப்படும். ஒரு விசுவாச அறிக்கையோடு அதிகாரம் முடிகிறது: பூமியின் கடைசி எல்லைகளிலிருந்து ஜாதிகள் வந்து, தங்கள் முன்னோர் பொய்களையே சுதந்தரித்தார்கள் என்றும், அவை தேவர்களே அல்ல என்றும் சொல்வார்கள். இம்முறை என் வல்லமையை அவர்கள் அறியச்செய்வேன்; என் நாமம் கர்த்தர் என்று தேவன் சொல்கிறார்.

முக்கிய வசனம்: எரேமியா 16:19  ·  அதனால் என்ன: எரேமியாவின் தனிமையும் இல்லாமையும் விலையுயர்ந்தவை; ஒரு சமூகத்தை ஒன்றாய்ப் பிடித்திருக்கும் சாதாரண ஆறுதல்களிலிருந்தும் கடமைகளிலிருந்தும் அவை அவனை வெட்டிப் பிரித்தன. சிலசமயம் உண்மையாயிருப்பது என்பது, நீங்கள் இருக்கவேண்டும் என்று மக்கள் எதிர்பார்க்கும் இடத்தில் ஒரு வெறுமையான நாற்காலியாகத் தோன்றலாம். தனிமையை இந்த அதிகாரம் மகிமைப்படுத்தவில்லை; அவனுடைய அழைப்பை மற்றவர்களுக்கான ஒரு விதியாகவும் ஆக்கவில்லை. வார்த்தைகள் வழியாக மட்டுமல்ல, ஒரு வாழ்க்கை வழியாகவும் தேவன் பேசமுடியும் என்பதையும் — நியாயத்தீர்ப்புகூடத் தனக்குள்ளே ஒரு எதிர்காலத்தைச் சுமந்திருக்கிறது என்பதையும் — அது காட்டுகிறது.