பென்யமீனுக்கு மனைவிகள்

கோபத்தில் அவசர வாக்குறுதி கொடுத்த எவருக்கும் இரண்டாவது கண்ணி தெரியும்: இப்போது அதைக் காக்கக் கட்டுப்பட்டிருப்பதாக உணர்கிறீர்கள்; அதைக் காக்க நீங்கள் கண்டுபிடிக்கும் வழிகள் அந்த வாக்குறுதியைவிட மோசமாக இருக்கலாம். இஸ்ரவேல் அங்கே இருக்கிறது. பென்யமீனுக்கு எதிரான போரின் உக்கிரத்தில், ஒரு பென்யமீன் மனிதனுக்கு யாரும் தன் மகளைக் கொடுக்கக்கூடாது என்று அவர்கள் ஆணையிட்டார்கள். இப்போது சண்டை முடிந்துவிட்டது; அறுநூறு பேர் ஒரு கன்மலையில் ஒளிந்திருக்கிறார்கள்; தன் சொந்தப் பன்னிரண்டு கோத்திரங்களில் ஒன்றைத் தான் ஏறக்குறைய அழித்துவிட்டதைத் தேசம் உணர்கிறது. கண்ணீர் உண்மையானது. தங்கள் வார்த்தையை எழுத்துக்கு எழுத்துக் காப்பதற்காக அவர்கள் அடுத்துச் செய்வது இன்னொரு சுற்று வன்முறை — அதன் பெரும்பகுதியைச் சுமப்பவர்கள் எந்தக் கருத்தும் சொல்ல வாய்ப்பில்லாத பெண்கள்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இது நியாயாதிபதிகள் 17–21 பின்னிணைப்பை முடிக்கிறது; அது ஆரம்பகாலத்தில் நடப்பதால் நாம் அதை ஆரம்பத்திலேயே வாசிக்கிறோம். இது மூன்றாம் பகுதி — தேசத்தில் இஸ்ரவேல் — உண்மையுள்ள தலைமை இல்லாத ஒரு ஜனம் என்னவாகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது: 17ஆம் அதிகாரத்தில் விக்கிரகங்கள், 18ஆம் அதிகாரத்தில் ஒரு முழுக் கோத்திரத்தின் குடிபெயர்வு, 19ஆம் அதிகாரத்தில் ஒரு கொடூரம், 20ஆம் அதிகாரத்தில் உள்நாட்டுப் போர், இங்கே, தான் தண்டிக்கப் புறப்பட்ட குற்றத்தையே திரும்பச் செய்யும் ஒரு 'தீர்வு'. கதை மீட்போடு அல்ல, புத்தகத்தின் மீதிப் பகுதிக்கு அடித்தளம் அமைக்கும் ஒரு பல்லவியோடு முடிகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஒரு பேரழிவைச் சட்ட நுணுக்கத்தால் சரிசெய்ய முயலும் ஒரு தேசத்தைக் காட்டுவது — ஒரு ஆணையின் எழுத்தைக் காத்து, ஒவ்வொரு ஆழமான கடமையையும் மீறுவது — மூலப் பிரச்சினையைத் தெளிவாகப் பெயரிடுவது: ஒவ்வொருவனும் தன் பார்வைக்குச் சரியாகத் தோன்றியதைச் செய்தான்.

• 21:1–7 — பெத்தேலில் ஜனங்கள் தேவனுக்கு முன்பாக அழுகிறார்கள்: இஸ்ரவேலில் ஒரு கோத்திரம் ஏன் குறைய வேண்டும்? ஆனால் தங்கள் மகள்களைப் பென்யமீனுக்குக் கொடுப்பதில்லை என்று மிஸ்பாவில் அவர்களே செய்த ஆணையில் அவர்கள் சிக்கியிருக்கிறார்கள். துக்கம் உண்மையானது; தாங்கள் இங்கே எப்படி வந்துசேர்ந்தோம் என்ற சிந்தனையோ ஏறக்குறைய இல்லை.
• 21:8–15 — யாபேஸ் கீலேயாத் ஊர் போருக்கு யாரையும் அனுப்பவில்லை என்று அவர்கள் கண்டுபிடிக்கிறார்கள் — இரண்டாவது ஒரு ஆணை அப்படிப்பட்ட ஊர்களைத் தண்டனைக்குள்ளாக்கியிருந்தது. திருமணமாகாத இளம்பெண்களைத் தவிர அங்குள்ள அனைவரையும் கொல்லப் பன்னிரண்டாயிரம் போர்வீரர்கள் அனுப்பப்படுகிறார்கள். நானூறு பேர் கொண்டுவரப்பட்டு, ரிம்மோன் கன்மலையில் தப்பியிருந்த பென்யமீனருக்குக் கொடுக்கப்படுகிறார்கள். அது போதவில்லை.
• 21:16–24 — மீதியிருக்கும் இருநூறு பேருக்காக மூப்பர்கள் ஒரு ஓட்டையைக் கண்டுபிடிக்கிறார்கள்: சீலோவில் நடக்கும் வருடாந்திரப் பண்டிகையில், பென்யமீன் மனிதர்கள் திராட்சத்தோட்டங்களில் ஒளிந்திருந்து, நடனமாட வெளியே வரும் ஒவ்வொரு பெண்ணையும் ஒவ்வொருவன் பிடித்துக்கொள்ள வேண்டும். தகப்பன்மார் தங்கள் மகள்களைக் 'கொடுத்திருக்க' மாட்டார்கள், ஆகவே எந்த ஆணையும் மீறப்படவில்லை என்று மூப்பர்கள் நியாயப்படுத்துகிறார்கள். அப்படியே செய்யப்படுகிறது; எல்லாரும் வீட்டுக்குப் போகிறார்கள்.
• 21:25 — புத்தகத்தின் கடைசி வரி: இஸ்ரவேலில் ராஜா இல்லை; ஒவ்வொருவனும் தன் பார்வைக்குச் சரியாகத் தோன்றியதைச் செய்தான். பின்னிணைப்பின் ஐந்து அதிகாரங்கள் முழுவதின்மேலும் கதைசொல்லியின் தீர்ப்பு இது — நம் வரிசையில் வாசிக்கும்போது, வரவிருக்கும் நியாயாதிபதிகள்மேல் தொங்கும் எச்சரிக்கையும் இதுவே.

முக்கிய வசனம்: நியாயாதிபதிகள் 21:25  ·  அதனால் என்ன: ஜனங்கள் உண்மையுள்ளவர்களாக இருப்பதால்தான் இந்த அதிகாரம் கலக்கமூட்டுகிறது — அவர்கள் அழுகிறார்கள், ஜெபிக்கிறார்கள், தங்கள் வாக்குறுதிகளைப் பற்றி அக்கறை கொள்கிறார்கள் — ஆனாலும் கொடூரத்தையே விளைவிக்கிறார்கள். அதிகாரமற்றவர்களை விலையாகக் கொடுத்து, சமூகங்கள் தங்கள் சொந்த நற்பெயரையும் விதிகளையும் எப்படிக் காத்துக்கொள்கின்றன என்பதன் கூர்மையான சித்திரம் இது. வேதம் அதை அங்கீகரிக்கவில்லை; அதன் இறுதி வரி ஒரு நியாயத்தீர்ப்பு; யாபேசின் பெண்களையும் சீலோவின் பெண்களையும் யாரும் மறக்க முடியாதபடி அது பதிவில் விட்டுச்செல்கிறது.