பென்யமீனோடு போரிடும் இஸ்ரவேல்

சரியாகத் தொடங்கும் நீதி, நீதியைப்போலத் துளியும் தோன்றாத ஒன்றில் முடியக்கூடும். ஒரு சமூகம் உண்மையான ஒரு குற்றத்துக்கு எதிராக எழும்புகிறது; ஆனால் கோபம் தனக்கென ஒரு வேகத்தைச் சேர்த்துக்கொள்கிறது; முடிவில் தண்டனை தவறைவிட மிகப் பெரியதாகிவிடுகிறது. நியாயாதிபதிகள் 20 அந்தப் பாதையைப் பின்பற்றுகிறது. இம்முறை ஒன்றுபட்ட இஸ்ரவேல் எல்லாம், கிபியாவின் குற்றவாளிகளை ஒப்புக்கொடுக்க வேண்டும் என்று சரியாகவே கோருகிறது. பென்யமீனோ தன் சொந்த மனிதர்களைக் காக்கிறது. தொடர்வது மூன்று நாள் உள்நாட்டுப் போர்; அதில் இரு தரப்பிலும் பல்லாயிரக்கணக்கானோர் மரிக்கிறார்கள்; ஒரு முழுக் கோத்திரமும் ஏறக்குறைய அழிக்கப்படுகிறது — ஒருகாலத்தில் கானானியப் பட்டணங்களுக்கென்று வைத்திருந்த பேரழிவோடு இஸ்ரவேல் இஸ்ரவேலோடு போரிடுகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: சிந்தித்துப் பேச வேண்டும் என்ற அழைப்போடு நியாயாதிபதிகள் 19 முடிந்தது. இப்போது கோத்திரங்கள் யோசுவாவின் நாட்களுக்குப் பின் இல்லாத அளவு ஒன்றாகச் செயல்படுகின்றன — ஆனால் தங்களில் ஒன்றுக்கு எதிராக. ஆரோனின் பேரனாகிய பினெகாஸ் இன்னும் பெத்தேலில் பெட்டியோடு ஆசாரியனாக இருக்கிறான்; அதனால்தான் இந்த அதிகாரங்கள் அக்காலத்தின் தொடக்கத்தில் வாசிக்கப்படுகின்றன. தாங்கள் உடைத்ததைச் சரிசெய்யக் கோத்திரங்கள் பேரழிவான விதத்தில் முயல்வதை அடுத்த அதிகாரம் காட்டும்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: உண்மையான ஒரு கொடூரத்துக்காக ஒன்றுபட்ட இஸ்ரவேல் நீதியைத் தேடுவதைக் காட்டுவது; ஆனாலும் கோத்திரப் பற்றும், பெருமையும், கட்டுப்பாடற்ற பழிவாங்குதலும் அதை ஒரு சகோதரக் கோத்திரத்தின் ஏறக்குறைய இன அழிப்பாக மாற்றுகின்றன — ராஜா இல்லாத ஒரு காலத்தின் கனி.

• 20:1–11 — தாண் முதல் பெயெர்செபா வரையுள்ள கோத்திரங்கள் மிஸ்பாவில் கூடுகின்றன. லேவியன் தன் கதையைச் சொல்கிறான் — அந்தப் பெண்ணை வெளியே தள்ளியது தானே என்பதை விட்டுவிட்டு — கிபியா தண்டிக்கப்படும்வரை வீட்டுக்குப் போவதில்லை என்று ஜனங்கள் பொருத்தனை செய்கிறார்கள்.
• 20:12–17 — தீமை அகற்றப்படும்படி குற்றவாளிகளை ஒப்புக்கொடுக்க இஸ்ரவேல் பென்யமீனிடம் கேட்கிறது. பென்யமீன் மறுத்து, தன் சொந்தச் சேனையைத் திரட்டுகிறது — ஒருபோதும் குறிதவறாத இடதுகைப் பழக்கமுள்ள எழுநூறு கவண்வீரர்கள் உட்பட.
• 20:18–28 — யார் முதலில் போக வேண்டும் என்று இஸ்ரவேல் பெத்தேலில் தேவனிடம் கேட்கிறது; யூதா. இரண்டு நாட்கள் பென்யமீன் அவர்களைத் தோற்கடித்து, பல்லாயிரம் பேரைக் கொல்கிறது. ஜனங்கள் அழுது, உபவாசித்து, பெட்டிக்கு முன்பாகப் பலிகளைச் செலுத்துகிறார்கள் — பினெகாஸ் ஆசாரியனாகப் பணிசெய்கிறான் — தேவன் வெற்றியை வாக்களிக்கிறார்.
• 20:29–48 — மூன்றாம் நாள், ஆயியில் செய்ததுபோல, இஸ்ரவேல் ஒரு பதுங்கித் தாக்குதலைப் பயன்படுத்துகிறது: பெரும் சேனை பென்யமீனை வெளியே இழுக்கிறது; மறைந்திருந்த படைகள் கிபியாவைச் சுட்டெரிக்கின்றன. பென்யமீன் முறிகிறது; ஏறக்குறைய அறுநூறு பேர் ரிம்மோன் கன்மலைக்குத் தப்பியோடுகிறார்கள்; இஸ்ரவேல் பென்யமீனின் ஊர்களையும், ஜனங்களையும், மிருகங்களையும் அழிக்கிறது.

முக்கிய வசனம்: நியாயாதிபதிகள் 20:28  ·  அதனால் என்ன: தீமையை எதிர்கொள்வதில் கோத்திரங்கள் சரியானவை; அதைப் பாதுகாப்பதில் பென்யமீன் தவறானது. ஆனால் கதை மீட்டெடுக்கப்பட்ட நீதியோடு முடிவதில்லை; புகையும் ஊர்களோடும், ஏறக்குறைய அழிந்துபோன ஒரு கோத்திரத்தோடும் முடிகிறது. கோபத்துக்கு எல்லை இல்லாதபோது நீதியான காரணங்களும் கொடூரமாக மாறக்கூடும். புத்தகம் அதைச் சங்கடமாகவே விட்டுவிடுகிறது; நாமும் அப்படியே விட வேண்டும்.