தேவனுடைய உள்ளங்கைகளில் வரையப்பட்டவள்

பல ஆசிரியர்களுக்கும், செவிலியர்களுக்கும், போதகர்களுக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட களைப்பு தெரியும் — நேரத்தின் நீளத்தால் அல்ல, செய்த முயற்சி எங்கும் சென்றடையவில்லை என்ற உணர்வால். ஒரு நீண்ட வருஷத்தின் முடிவில் ஒருவர், 'விருதாவாய் உழைத்தேன், வீணாய் என் பெலனைச் செலவழித்தேன்' என்று சொல்லக்கூடும். ஏசாயா 49 ஏறக்குறைய அதே வார்த்தைகளைத் தேவனுடைய ஊழியக்காரனின் வாயில் வைக்கிறது. பதிலோ எதிர்பாராதது. தேவன் அவனை வெறுமனே தேற்றுவதில்லை; அவனுடைய வேலையைப் பெரிதாக்குகிறார். இஸ்ரவேலைத் திரும்பக் கொண்டுவருவது 'அற்பக்காரியம்.' ஊழியக்காரன் ஜாதிகளுக்கு ஒளியாயிருப்பான். பின்பு அதிகாரம், தான் மறக்கப்பட்டுவிட்டதாக நினைக்கும் துக்கிக்கும் ஒரு தாய்-நகரத்தை நோக்கித் திரும்பி, வேதவாக்கியத்திலுள்ள மிகக் கனிவான சித்திரங்களில் ஒன்றால் அவளுக்குப் பதில் சொல்கிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: கோரேசின் பங்கு அறிவிக்கப்பட்ட பின், ஏசாயா 40–55 இப்போது உள்நோக்கித் திரும்புகிறது. 49–55 அதிகாரங்கள் ஊழியக்காரன்மேலும், பிள்ளைகளை இழந்த தாயாகச் சித்தரிக்கப்படும் பாழான நகரமாகிய சீயோன்மேலும் கவனம் செலுத்துகின்றன. நான்கு 'ஊழியக்காரனின் பாடல்களில்' இது இரண்டாவது. வேதாகமக் கதையின் மூன்றாம் பகுதியில், இது இஸ்ரவேலின் அழைப்பை எல்லா ஜனங்களுக்கும் ஆசீர்வாதம் என்ற ஆபிரகாமின் வாக்குத்தத்தத்தை நோக்கி மீண்டும் விரிவாக்குகிறது; புதிய ஏற்பாட்டில், பவுலும் பர்னபாவும் தங்கள் ஊழியத்தை விளக்க அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 13:47-ல் அதன் 'புறஜாதிகளுக்கு ஒளி' என்பதை மேற்கோள் காட்டுகிறார்கள்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: இஸ்ரவேலுக்கு அப்பால் பூமியின் கடைசிபரியந்தம் எட்டும் ஒரு பணியை ஊழியக்காரனுக்குக் கொடுப்பது; கைவிடப்பட்டதாக உணரும் சீயோனுக்கு, பால் குடிக்கும் தன் பிள்ளையை ஒரு தாய் மறக்கமுடியாததைவிட அதிகமாகத் தேவன் அவளை மறக்கமுடியாது என்று உறுதியளிப்பது.

• 49:1–6 — ஊழியக்காரன் தூரத்துத் தீவுகளோடு பேசுகிறான்: கர்ப்பத்திலிருந்தே அழைக்கப்பட்டவன், அவனுடைய வாய் கூர்மையான பட்டயத்தைப்போல ஆக்கப்பட்டது, அம்பறாத்தூணியில் ஓர் அம்பைப்போல மறைத்துவைக்கப்பட்டான். தேவன், 'நீ என் தாசன், இஸ்ரவேல்' என்கிறார். தன் உழைப்பு விருதாவானது என்று அவன் பயப்படுகிறான்; ஆனால் யாக்கோபைத் திரும்பக் கொண்டுவருவது அற்பக்காரியம் என்று தேவன் பதிலளிக்கிறார் — அவன் ஜாதிகளுக்கு ஒளியாயிருப்பான்.
• 49:7–13 — ஜாதிகளால் அருவருக்கப்பட்டவன் ராஜாக்கள் எழுந்திருப்பதையும் பிரபுக்கள் பணிவதையும் காண்பான். 'இரட்சணியத்தின் நாளிலே' தேவன் தேசத்தைப் புதுப்பித்து, கட்டப்பட்டவர்களிடம், 'புறப்பட்டுப் போங்கள்' என்பார். அவர்கள் பசியாயிருப்பதுமில்லை, தாகமாயிருப்பதுமில்லை; தூரதேசங்களிலிருந்து வழிகளும் பாதைகளும் திறக்கின்றன; வானங்கள் பாடும்படி சொல்லப்படுகின்றன.
• 49:14–21 — சீயோன், 'கர்த்தர் என்னைக் கைவிட்டார்' என்கிறாள். தேவன் பதிலளிக்கிறார்: ஒரு தாய் பால் குடிக்கும் தன் பிள்ளையை மறப்பாளோ? அவள் மறந்தாலும், 'நான் உன்னை மறப்பதில்லை' — அவளைத் தம்முடைய உள்ளங்கைகளில் வரைந்திருக்கிறார். அவளுடைய பிள்ளைகள் எவ்வளவு திரளாகத் திரும்புவார்கள் என்றால், தேசம் நெருக்கமாயிருப்பதாகத் தோன்றும்.
• 49:22–26 — தேவன் ஜாதிகளுக்கு ஒரு கொடியை ஏற்றுகிறார்; அவர்கள் சீயோனின் மகன்களையும் மகள்களையும் வீட்டுக்குச் சுமந்துவருவார்கள்; ராஜாக்கள் வளர்க்கும் தகப்பன்மார்களாயிருப்பார்கள். பலவான்களிடமிருந்தும் கைதிகள் மீட்கப்படுவார்கள்; கர்த்தரே இஸ்ரவேலின் இரட்சகரும் மீட்பரும் என்று மனுஷர் யாவரும் அறிவார்கள்.

முக்கிய வசனம்: ஏசாயா 49:15–16  ·  அதனால் என்ன: இந்த அதிகாரம் இரண்டு வகையான விரக்தியோடு பேசுகிறது: தன் முயற்சி வீணாயிற்று என்று உணரும் உழைப்பாளி, தேவனால் முற்றிலும் மறக்கப்பட்டதாக உணரும் மனிதர். முதலாவதற்குப் பெரிய ஒரு நோக்கத்தாலும், இரண்டாவதற்கு நிரந்தரத்தின் ஒரு சித்திரத்தாலும் — உள்ளங்கையில் பொறிக்கப்பட்ட ஒரு பெயர் — அது பதில் சொல்கிறது. எந்தப் பதிலும் வலியை நீக்குவதில்லை; ஆனால் இரண்டுமே அதற்கு இறுதி வார்த்தையைக் கொடுக்க மறுக்கின்றன.