உன்னை நான் எப்படிக் கைவிடுவேன்?

ஒரு பெற்றோர் தத்தித்தத்தி நடக்கும் குழந்தைக்கு நடக்கக் கற்றுக்கொடுப்பதைப் பாருங்கள்: இரண்டாக வளைந்து, இரண்டு சின்னக் கைகளையும் பிடித்து, தள்ளாடும் ஒரு அடிக்காகக் கையை விட்டு, விழும்போது பிடித்துக்கொள்கிறார். ஆண்டுகள் கழித்து, அதே பிள்ளை கதவுகளை அறைந்து சாத்தி, வெளியேறி, திரும்பப் பெற முடியாத வார்த்தைகளைச் சொல்லலாம். பெற்றோரால் ஒவ்வொரு தவறையும் பட்டியலிட முடியும். ஆனால் வாக்குவாதத்தின் நடுவில் எங்கோ அந்த முதல் அடிகளைப் பெற்றோர் நினைவுகூருகிறார்; உள்ளே ஏதோ ஒன்று உடைந்து இளகுகிறது. ஓசியா 11-இல் தேவன் அந்தப் பெற்றோரைப்போலப் பேசுகிறார். குற்றச்சாட்டுகளும் தீர்ப்புகளும் நிறைந்த அதிகாரங்களுக்குப் பின், தீர்ப்பு தடுமாறுகிறது: எப்பிராயீமே, உன்னை நான் எப்படிக் கைவிடுவேன்?

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதி அதன் வடக்கு முடிவை ஏறக்குறைய எட்டிவிட்டது; ஆனாலும் இங்கே புத்தகத்தின் ஈர்ப்பு மையம் கோபத்திலிருந்து இரக்கத்துக்கு மாறுகிறது. தேவன் யாத்திரையை நினைவுகூருகிறார் — 'எகிப்திலிருந்து என் மகனை வரவழைத்தேன்' — நியாயத்தீர்ப்பையும் அன்பையும் வெளிப்படையான இழுபறியில் பிடித்துக்கொள்கிறார். பின்னர் மத்தேயு, எகிப்திலிருந்து திரும்பிவரும் குழந்தை இயேசுவுக்கு 11:1-ஐப் பொருத்துகிறார் (மத்தேயு 2:15); இயேசு இஸ்ரவேலின் கதையை வாழ்ந்து நிறைவேற்றுகிறார் என்று வாசிக்கிறார். ஓசியாவில் அந்த மகன் இஸ்ரவேல்; மத்தேயுவுடையது வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்ட ஒரு மறுவாசிப்பு, அந்த வசனத்தின் மூலப் பொருள் அல்ல.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஓசியாவின் எல்லா எச்சரிக்கைகளுக்கும் பின்னாலுள்ள இருதயத்தை வெளிப்படுத்துவது: தம் மக்கள்மேல் வைத்த அன்பு அவர்களுடைய கலகத்தைவிடப் பழமையானதும் ஆழமானதுமாக இருக்கும் ஒரு தேவன்; நியாயத்தீர்ப்புக்குக் கடைசி வார்த்தையைக் கொடுக்க அவர் மறுக்கிறார்.

• 11:1–4 — இஸ்ரவேல் பிள்ளையாக இருந்தபோது, தேவன் அவனை நேசித்து, தம் மகனை எகிப்திலிருந்து வரவழைத்தார். அவர் எவ்வளவு அழைத்தாரோ, அவ்வளவு தூரம் அவர்கள் விலகிப்போய், பாகால்களுக்குப் பலியிட்டார்கள். ஆனாலும் எப்பிராயீமுக்கு நடக்கக் கற்றுக்கொடுத்தவர், அவர்களைத் தம் கரங்களில் ஏந்தியவர், தயவின் கயிறுகளால் அவர்களை நடத்தியவர், குனிந்து அவர்களுக்கு உணவூட்டியவர் தேவனே.
• 11:5–7 — அவர்கள் திரும்ப மறுப்பதால், அவர்கள் எகிப்துக்குத் திரும்பிப்போகமாட்டார்கள் — மாறாக அசீரியா அவர்களை ஆளும். போர் அவர்களுடைய நகரங்களின் வழியாகச் சுழன்றடிக்கும். மக்கள் விலகிப்போவதில் உறுதியாக இருக்கிறார்கள்; அவர்கள் மேலே நோக்கிக் கூப்பிடுகிறார்கள், ஆனால் யாரும் அவர்களைத் தூக்கிவிடுவதில்லை.
• 11:8–9 — பின்பு திருப்பம்: 'எப்பிராயீமே, உன்னை நான் எப்படிக் கைவிடுவேன்?' சோதோமோடு அழிக்கப்பட்ட நகரங்களாகிய அத்மாவைப்போலவும் செபோயீமைப்போலவும் தேவனால் அவர்களை நடத்த முடியாது. அவருடைய இருதயம் பின்வாங்குகிறது, அவருடைய இரக்கம் அனலாகப் பொங்குகிறது. அவர் கோபாவேசத்தோடு வரமாட்டார், ஏனெனில் அவர் மனிதன் அல்ல, தேவன் — அவர்கள் நடுவிலுள்ள பரிசுத்தர்.
• 11:10–12 — ஒரு நாள், கர்த்தர் சிங்கத்தைப்போல கெர்ச்சிக்கும்போது அவர்கள் அவரைப் பின்பற்றுவார்கள்; அவருடைய பிள்ளைகள் மேற்கிலிருந்தும், எகிப்திலிருந்தும் அசீரியாவிலிருந்தும், பறவைகளைப்போலவும் புறாக்களைப்போலவும் நடுக்கத்தோடு வருவார்கள்; அவர் அவர்களை அவர்களுடைய வீடுகளில் குடியமர்த்துவார். ஆனாலும் இப்போதைக்கு, எப்பிராயீம் தேவனைப் பொய்களால் சூழ்ந்திருக்கிறது.

முக்கிய வசனம்: ஓசியா 11:8  ·  அதனால் என்ன: பல வாசகர்கள் இதைத் தீர்க்கதரிசிகளிலேயே மிக மென்மையான அதிகாரமாகக் காண்கிறார்கள். அது தவறுகளை மறுப்பதில்லை, விளைவுகள் இல்லை என்று பாசாங்கு செய்வதுமில்லை; அசீரியா இன்னும் வருகிறது. ஆனால், தம் பரிசுத்தம் தம்மை இரக்கம் குறைந்தவராக அல்ல, அதிக இரக்கமுள்ளவராக்கும் ஒரு தேவனை அது காட்டுகிறது — 'நான் மனிதன் அல்ல, தேவன்.' தாங்கள் மிக அதிக தூரம் போய்விட்டோமோ என்று பயப்படும் எவருக்கும், அவர்கள் வழிவிலகுவதற்கு முன் யாராக இருந்தார்கள் என்பதை நினைவுகூரும் ஒரு அன்பை இந்த அதிகாரம் சித்தரிக்கிறது.