தோற்றுப்போன ஒரு பருவத்தின் தனித்துவமான மௌனம் விவசாயிகளுக்குத் தெரியும்: கனிகளால் பாரமாக இருக்கவேண்டிய மரம் அப்படி இல்லை, பச்சையாக இருக்கவேண்டிய வயல் புழுதியாக இருக்கிறது, கால்நடைகள் நின்ற தொழுவம் வெறுமையாக இருக்கிறது. அந்த மௌனத்தில் யாரும் தற்செயலாகப் பாடுவதில்லை. ஆபகூக் 3, அதில் பாடத் தெரிந்துகொள்ளும் ஒரு தீர்க்கதரிசி. அநீதியைக் குறித்து தேவனோடு வாதாடியே அவர் தன் புத்தகத்தைத் தொடங்கினார்; ஒரு தரிசனத்துக்காகக் காத்திருக்கும்படி அவருக்குச் சொல்லப்பட்டது. இப்போது, படையெடுப்பு இன்னும் முன்னால் இருக்க, எதுவும் இன்னும் சரிசெய்யப்படாதிருக்க, அவர் இசையமைக்கப்பட்ட ஒரு ஜெபத்தை எழுதுகிறார் — வெறுமையான ஒரு பண்ணை முற்றத்தில், அப்படியிருந்தும் மகிழ்ந்துகொண்டு, அதை முடிக்கிறார்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதி சிறையிருப்பை நோக்கி நெருங்குகிறது. பாபிலோன் எழும்பிக்கொண்டிருக்கிறது, யூதா விழும்; இது ஆபகூக்கிடம் தெளிவாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அவருடைய இறுதி அதிகாரம் அந்த எதிர்காலத்தை ரத்துசெய்வதில்லை. மாறாக, தேவன் தம் ஜனத்தை மீட்கப் புறப்பட்டு வந்த யாத்திராகமத்தையும் சீனாயையும் திரும்பிப் பார்த்து, வரப்போவதை எதிர்கொள்ளும் பலத்தை அந்த நினைவிலிருந்து எடுக்கிறது. 'எதுவரைக்கும்?' என்று தொடங்கிய புத்தகம், எந்தக் குறுக்குவழியும் கொடுக்கப்படாத நம்பிக்கையோடு முடிகிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஆபகூக்கின் எதிர்ப்பை ஆராதனையாக மாற்றுவது: தேவனுடைய கடந்தகால மீட்பின் செயல்களை நினைவுகூருவது, வரப்போகும் அழிவை நேர்மையாக ஏற்றுக்கொள்வது, ஆசீர்வாதத்தின் ஒவ்வொரு வெளிப்படையான அடையாளமும் நீக்கப்பட்டபோதும் தேவனையே பற்றிக்கொள்ளும் விசுவாசத்தை முன்மாதிரியாகக் காட்டுவது.
- 3:1–2 — இசைத் தலைப்போடுகூடிய ஆபகூக்கின் ஒரு ஜெபம். தேவன் செய்யப்போவதை அவர் கேட்டிருக்கிறார்; அது அவரைப் பயபக்தியால் நிரப்புகிறது; இந்த வருஷங்களின் நடுவில் தம் கிரியையை உயிர்ப்பிக்கும்படியும், கோபத்திலும் இரக்கத்தை நினைக்கும்படியும் தேவனிடம் கேட்கிறார்.
- 3:3–7 — தெற்கிலுள்ள தேமானிலிருந்தும் பாரான் மலையிலிருந்தும் — சீனாயின் திசையிலிருந்து — தேவன் வருவதைப் பற்றிய ஒரு தரிசனம். அவருடைய மகிமை வானங்களை மூடுகிறது; வாதையும் கொள்ளைநோயும் அவருக்கு முன்னே போகின்றன; பூர்வ மலைகள் நொறுங்குகின்றன; கூசானின் கூடாரங்களும் மீதியானின் கூடாரங்களும் நடுங்குகின்றன.
- 3:8–15 — வில்லோடும், அம்புகளோடும், மின்னும் ஈட்டியோடும் நதிகளுக்கும் சமுத்திரத்துக்கும் விரோதமாகச் சவாரி செய்யும் ஒரு போர்வீரராக தேவன் சித்திரிக்கப்படுகிறார்; சூரியனும் சந்திரனும் நின்றுவிடுகின்றன. இந்தச் சித்திரங்கள் சிவந்த சமுத்திரத்தையும் தேசத்தைக் கைப்பற்றியதையும் எதிரொலிக்கின்றன: தம் ஜனத்தையும் தம் அபிஷேகம் பண்ணப்பட்டவனையும் இரட்சிக்க அவர் புறப்படுகிறார், துன்மார்க்கனுடைய வீட்டின் தலைவனை நொறுக்குகிறார்.
- 3:16–19 — தான் கேட்டதைக் குறித்து ஆபகூக்கின் உடல் நடுங்குகிறது; ஆயினும் படையெடுப்பாளர்கள்மேல் இக்கட்டின் நாள் வருவதற்காக அமைதியாகக் காத்திருப்பார். அத்தி, திராட்சச்செடி, ஒலிவம், வயல், மந்தை, மாட்டுத்தொழுவம் எல்லாம் தோற்றுப்போனாலும், தன்னை இரட்சிக்கும் தேவனில் அவர் மகிழுவார்; அவர் அவருடைய கால்களை மான்களின் கால்களைப்போல உயரங்களில் உறுதியாக்குகிறார்.
முக்கிய வசனம்: ஆபகூக் 3:18 · அதனால் என்ன: பெரும்பாலான விசுவாசம் காரியங்கள் நன்றாக நடப்பதை அமைதியாகச் சார்ந்திருக்கிறது. ஆபகூக்கின் இறுதி வரிகள் எல்லாம் மோசமாகப் போவதைக் கற்பனை செய்கின்றன — கனி இல்லை, விளைச்சல் இல்லை, கால்நடை இல்லை — ஆனாலும் தேவனிலேயே மகிழ்ச்சிக்கான ஒரு காரணத்தைக் கண்டடைகின்றன. அது மறுப்பு அல்ல; தன் உதடுகள் நடுங்குகின்றன, தன் கால்கள் தளர்கின்றன என்று அவர் ஒப்புக்கொள்கிறார். விளக்கப்படாத, மாற்றப்படாத இழப்பினூடே தொடர்ந்து போகவேண்டிய எவருக்கும் இது ஒரு நேர்மையான முன்மாதிரி.