இடிபாடுகளின் நடுவே ஒரு பலிபீடம்

வெள்ளத்துக்கோ தீ விபத்துக்கோ பின்பு ஒரு குடும்ப வீடு மீண்டும் கட்டப்படும்போது, முதல் சுவர் எழும்பும் ஒரு தருணம் பெரும்பாலும் வரும்; மக்கள் வெவ்வேறு விதங்களில் எதிர்வினையாற்றுவார்கள். பிள்ளைகள் ஆரவாரம் செய்வார்கள். பழைய வீட்டை — அதன் முற்றத்தை, அதன் மரத்தை, தாங்கள் திருமணம் செய்த அறையை — நினைவில் வைத்திருக்கும் தாத்தா பாட்டிகள் அமைதியாகிவிடுவார்கள், அல்லது அழுவார்கள். இரண்டுமே சரிதான். எஸ்றா 3 சரியாக அந்தச் சத்தத்தோடு முடிகிறது: மகிழ்ச்சியும் துக்கமும் அவ்வளவு கலந்த ஒரு கூட்டம், ஆரவாரத்தையும் அழுகையையும் யாராலும் பிரித்தறிய முடியவில்லை. அதற்கு முன், திரும்பி வந்த சிறைப்பட்டவர்கள் ஒன்றைச் செய்கிறார்கள்; அது நிறைய வெளிப்படுத்துகிறது. அவர்கள் மதில்களிலிருந்தோ வீடுகளிலிருந்தோ தொடங்கவில்லை. ஒரு பலிபீடத்திலிருந்து தொடங்குகிறார்கள்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: வேதாகமத்தின் கதையில், தேவன் தம் ஜனங்களின் நடுவே வாசம்பண்ணினார் என்பதன் அடையாளம் ஆலயம்; கி.மு. 587-இல் அது எரிக்கப்பட்டதே சிறையிருப்பின் ஆழமான காயம். எஸ்றா 3 குணமடைதலின் முதல் அடி: பழைய இடத்தில் ஆராதனை மீண்டும் தொடங்குகிறது, பழைய பண்டிகைகள் ஆசரிக்கப்படுகின்றன, தாவீதின் பாரம்பரியப் பாடல்களோடு இரண்டாம் ஆலயத்துக்கு அஸ்திபாரம் போடப்படுகிறது. இது ஓர் உண்மையான தொடக்கம்; ஆனால் இழந்ததைவிடக் கண்கூடாகச் சிறியது — தீர்க்கதரிசிகளாகிய ஆகாயும் சகரியாவும் எடுத்துப் பேசப்போகும் ஒரு குறிப்பு இது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: பயத்திலும் வறுமையிலும்கூடத் திரும்பி வந்த சமூகம் ஆராதனைக்கு முதலிடம் கொடுப்பதைக் காட்டுவது; பதிலளிக்கப்பட்ட ஜெபமாகவும் வேதனையான நினைவூட்டலாகவும் ஒரே நேரத்தில் இருக்கும் ஒரு மீட்டமைப்பின் இரட்டை உணர்வை நேர்மையாகப் பதிவுசெய்வது.

• 3:1–6 — ஏழாம் மாதத்தில் ஜனங்கள் 'ஒரே மனிதனைப்போல' கூடிவருகிறார்கள். சுற்றியுள்ள ஜனங்களுக்குப் பயந்தும், ஆசாரியனாகிய யெசுவாவும் செருபாபேலும் பலிபீடத்தை அதன் பழைய அஸ்திபாரத்தின்மேல் மீண்டும் கட்டி, அனுதினப் பலிகளையும் கூடாரப்பண்டிகையையும் மீண்டும் தொடங்குகிறார்கள் — ஆலயத்தின் ஒரு கல்லும் வைக்கப்படுவதற்கு முன்பே.
• 3:7–9 — கல்தச்சருக்கும் தச்சருக்கும் கூலி கொடுக்கிறார்கள்; கோரேஸின் அனுமதியோடு, சாலொமோனின் நாட்களில் நடந்ததுபோலவே கடல்வழியாக யோப்பாவுக்குக் கொண்டுவரப்படும் லீபனோனின் கேதுரு மரங்களுக்கு ஈடாக உணவு, பானம், எண்ணெய் கொடுக்கிறார்கள். இரண்டாம் வருஷத்தின் இரண்டாம் மாதத்தில், இருபது வயதும் அதற்கு மேற்பட்ட லேவியர் வேலையை மேற்பார்வையிட நியமிக்கப்படுகிறார்கள்.
• 3:10–11 — அஸ்திபாரம் போடப்பட்டபோது, எக்காளங்களோடு ஆசாரியர்களும் கைத்தாளங்களோடு லேவியரும், தாவீது நியமித்த முறைப்படி தேவனைத் துதிக்கிறார்கள்; அவர் நல்லவர், இஸ்ரவேலின்மேல் அவருடைய கிருபை என்றென்றைக்கும் உள்ளது என்று மாறிமாறிப் பாடுகிறார்கள். ஜனங்கள் பெரும் ஆரவாரம் செய்கிறார்கள்.
• 3:12–13 — ஆனால் முதல் ஆலயத்தைக் கண்டிருந்த வயதான ஆசாரியர்கள், லேவியர், குடும்பத் தலைவர்கள் பலர் உரத்த சத்தமாய் அழுகிறார்கள். அழுகையும் மகிழ்ச்சியும் ஒரே சத்தமாகக் கலந்து, வெகுதூரம் கேட்கிறது.

முக்கிய வசனம்: எஸ்றா 3:11  ·  அதனால் என்ன: சில புதிய தொடக்கங்களே முழுமையான மகிழ்ச்சியாக இருக்கின்றன. இழப்புக்குப் பின் மீண்டும் கட்டுவது — ஒரு திருமண வாழ்க்கையாக இருந்தாலும், ஒரு சபையாக இருந்தாலும், ஒரு வாழ்க்கையாக இருந்தாலும் — வழக்கமாக, முன்பு எது நன்றாக இருந்தது என்ற நினைவுகளோடுதான் வருகிறது. முதியவர்களிடம் அழுகையை நிறுத்தச் சொல்லவோ, இளைஞர்களிடம் அமைதியாகச் சொல்லவோ எஸ்றா 3 முயலவில்லை. இரண்டு சத்தங்களையும் சேர்ந்து எழும்ப விடுகிறது; தன் உழைப்புக்குக் காட்ட எதுவும் இல்லாதபோதே முதலில் ஆராதிக்கத் தேர்ந்தெடுத்த ஒரு சமூகத்தைக் காட்டுகிறது.