இதெக்கேல் நதியருகே ஒரு தரிசனம்

ஏதோ ஒன்றுக்காகப் பல வாரங்கள் ஜெபித்தும் எந்தப் பதிலும் கேட்காமல் இருப்பது எப்படி இருக்கும் என்பது நம்மில் பெரும்பாலோருக்குத் தெரியும். அந்த மௌனமே ஒரு பதில்போலத் தோன்றத் தொடங்குகிறது. தானியேல் 10 சரியாக அந்த நிலையில் இருக்கும் ஒரு முதியவரோடு தொடங்குகிறது. சிறைப்பட்டவர்கள் வீடு திரும்பத் தொடங்கிவிட்டார்கள்; ஆனால் தானியேல் — புத்தகத்தின் தேதிகளை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டால் எண்பது வயதுகளில் இருப்பவன் — இன்னும் பாபிலோனியாவிலேயே மூன்று வாரங்கள் துக்கித்து உபவாசிக்கிறான். பின்பு, பெரிய நதியின் கரையில் நின்றுகொண்டிருக்கும்போது, ஜொலிக்கும் ஒளியுடைய ஒருவரைக் காண்கிறான்; கலக்கமூட்டும் ஒரு செய்தி அவனுக்குச் சொல்லப்படுகிறது: அவனுடைய ஜெபம் முதல் நாளிலேயே கேட்கப்பட்டது. தாமதம் அலட்சியம் அல்ல. அவனால் காண முடியாத ஒரு போராட்டம் நடந்துகொண்டிருந்தது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: திரும்புதல் தொடங்கும்போது சிறையிருப்பிலிருந்து வரும் கடைசி வார்த்தை இது. எஸ்றாவின் குடும்பங்கள் எருசலேமில் மீண்டும் கட்டிக்கொண்டிருக்கும்போது, தானியேலின் கடைசித் தரிசனம் (அதிகாரங்கள் 10–12) வெகுதூரம் முன்னோக்கிப் பார்க்கிறது — பெர்சியாவையும் கிரேக்கையும் கடந்து, வரப்போகும் ஒரு துன்புறுத்தலுக்கும், அதற்கு அப்பால் உயிர்த்தெழுதலுக்கும். 10-ஆம் அதிகாரம் அதன் முன்னுரை. வேதாகமத்தின் பெரிய கதையில், பேரரசுகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் வல்லமைகளின்மேல் உள்ள திரையை இது விலக்குகிறது — புதிய ஏற்பாடு, குறிப்பாக எபேசியர் 6-உம் வெளிப்படுத்தின விசேஷமும், எடுத்துப் பேசும் ஒரு கருப்பொருள் இது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: நீண்ட கடைசி வெளிப்பாட்டுக்காகத் தானியேலையும் வாசகரையும் ஆயத்தப்படுத்துவது; பின்வரும் வரலாற்றை வெறும் அரசியலுக்கு மேலானதாகக் காட்டுவது: ராஜ்யங்களின் எழுச்சிக்கும் வீழ்ச்சிக்கும் ஒரு மறைவான பரிமாணம் உண்டு; அதில் தேவனுடைய ஜனங்கள் மறக்கப்படவில்லை.

• 10:1–3 — தேதியும் சூழலும்: கோரேஸின் மூன்றாம் வருஷத்தில், ஒரு பெரிய போராட்டத்தைப் பற்றிய ஒரு சத்திய வார்த்தை தானியேலுக்கு வருகிறது. அவன் மூன்று வாரங்களாகத் துக்கித்துக்கொண்டிருக்கிறான்; ருசியான உணவையோ இறைச்சியையோ திராட்சரசத்தையோ புசிக்காமலும், தன்னை எண்ணெய் பூசிக்கொள்ளாமலும் இருக்கிறான்.
• 10:4–9 — முதலாம் மாதம் இருபத்து நான்காம் நாளில், இதெக்கேல் நதியருகே, சணல்நூல் வஸ்திரம் தரித்து பொன் கச்சை கட்டிய ஒரு மனிதனை அவன் காண்கிறான்; அவருடைய சரீரம் ஒரு ரத்தினக்கல்லைப்போல, முகம் மின்னலைப்போல, குரல் ஒரு ஜனக்கூட்டத்தின் சத்தத்தைப்போல இருக்கிறது. அவனோடிருந்தவர்கள் அதைக் காணாமலேயே பயந்து ஓடிப்போகிறார்கள்; தானியேல் பலமிழந்து முகங்குப்புற விழுகிறான்.
• 10:10–14 — ஒரு கை அவனைத் தொட்டு, நடுக்கத்தோடு முழங்கால்களின்மேல் நிறுத்துகிறது. அவன் 'மிகவும் பிரியமானவன்' என்று தூதுவர் சொல்கிறார்; அவனுடைய வார்த்தைகள் முதல் நாளிலிருந்தே கேட்கப்பட்டன; ஆனால் மிகாவேல் உதவிக்கு வரும்வரை 'பெர்சிய ராஜ்யத்தின் அதிபதி' இருபத்தொரு நாள் எதிர்த்து நின்றான். கடைசி நாட்களில் தானியேலின் ஜனங்களுக்கு என்ன நேரிடும் என்பதை விளக்கவே இப்போது தூதுவர் வந்திருக்கிறார்.
• 10:15–21 — மீண்டும் தொடப்பட்டு, சமாதானத்தின் ஒரு வார்த்தையால் — திடமாயிரு — பலப்படுத்தப்படும்வரை தானியேல் பேச்சற்றும் பலவீனமாகவும் இருக்கிறான். தூதுவர் பெர்சியாவின் அதிபதியோடு போரிடத் திரும்பிப் போக வேண்டும்; அவனுக்குப் பின் கிரேக்கின் அதிபதி வருவான்; இஸ்ரவேலின் அதிபதியாகிய மிகாவேல் ஒருவன் மட்டுமே அவரோடு நிற்கிறான். முதலில், சத்திய புஸ்தகத்தில் எழுதியிருப்பதை அவர் வெளிப்படுத்துவார்.

முக்கிய வசனம்: தானியேல் 10:12  ·  அதனால் என்ன: பதிலளிக்கப்படாத ஜெபம் விசுவாசத்தின் மிகக் கடினமான பகுதிகளில் ஒன்று. தானியேல் 10 அதை விளக்கித் தள்ளிவிடவில்லை; ஆவிக்குரிய போருக்கான எந்தச் சூத்திரத்தையும் கொடுக்கவில்லை. அது இன்னும் எளிமையான ஒன்றைச் சொல்கிறது: ஜெபம் உடனே கேட்கப்பட்டது; தாமதத்துக்குத் தானியேலால் காண முடியாத காரணங்கள் இருந்தன; அவன் எப்போதுமே 'மிகவும் பிரியமானவனாக' இருந்தான். அது ஒரு உத்தி அல்ல; இன்னும் காத்திருக்கிறவர்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட ஓர் உறுதிமொழி.