வீடு திரும்பிய குடும்பங்கள்

பல இந்தியக் குடும்பங்கள் ஏதாவது ஒரு வகையான குடும்பப் பதிவேட்டை வைத்திருக்கின்றன — வேதாகமத்தின் முதல் பக்கங்களில் எழுதப்பட்ட பெயர்கள், ஒரு புனிதப் பயண நகரத்தில் வைக்கப்பட்ட பதிவுகள், குடும்பம் வந்த கிராமங்களைச் சொல்லத் தெரிந்த ஒரு தாத்தா அல்லது பாட்டி. வெளியாளுக்கு அது வெறும் பெயர்கள். குடும்பத்துக்கோ அது சொந்தம் என்பதற்கான சான்று: நாங்கள் இங்கிருந்து வந்தவர்கள், நாங்கள் இவர்கள்தான். எஸ்றா 2 அப்படிப்பட்ட ஒரு பட்டியல். அதை மேலோட்டமாகக் கடந்துபோவது எளிது — வம்சத்துக்குப் பின் வம்சம், எண்ணுக்குப் பின் எண் — ஆனால் ஒவ்வொரு வரியும், எல்லாவற்றையும் விற்று, மூட்டை கட்டி, ஆயிரம் கிலோமீட்டருக்கும் அதிகமான தூரம் நடந்து பாழான தாய்நாட்டுக்குப் போன ஒரு குடும்பம். அந்தப் பட்டியல் சமூகம் சொல்லும் வார்த்தை: நாங்கள் திரும்பி வந்தோம்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: வேதாகமத்தின் பெரிய கதையில், இஸ்ரவேலின் அடையாளம் எப்போதும் குடும்பங்களாலும் அவர்களுக்கு வாக்களிக்கப்பட்ட தேசத்தாலும் சுமக்கப்பட்டு வந்தது. சிறையிருப்பு இரண்டையும் உடைத்தது. எஸ்றா 2 அவற்றை மீண்டும் இணைக்கிறது: குடும்பங்கள் முன்னோரின் பெயராலோ சொந்த ஊராலோ பெயரிடப்படுகின்றன, ஆசாரியர்களும் லேவியரும் எண்ணப்படுகிறார்கள், ஆலயத்தை மீண்டும் கட்டப்போகும் சமூகம் சிறைக்குப் போன இஸ்ரவேலின் தொடர்ச்சி என்று காட்டப்படுகிறது. இஸ்ரவேலின் கதை ஒரு ராஜாவோடு அல்ல, ஒரு ஜனத்தோடு மீண்டும் தொடங்குகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: திரும்பி வரும் சமூகம் யார் என்பதை நிலைநாட்டுவது — பெயராலும் வம்சாவளியாலும் முந்தைய இஸ்ரவேலோடு பிணைக்கப்பட்ட ஒரு மீதியான கூட்டம் — வந்துசேர்ந்தவுடன் அது செய்யும் முதல் காரியம் தேவனுடைய ஆலயத்துக்காகக் கொடுப்பது என்று காட்டுவது.

• 2:1–2 — தலைவர்கள் முதலில் பெயரிடப்படுகிறார்கள்: செருபாபேல், யெசுவா, ஒரு நெகேமியா (பிற்கால ஆளுநர் அல்ல என்று தோன்றுகிறது), செராயா மற்றும் பிறர் — இங்கே பதினொரு பெயர்கள், நெகேமியாவின் பட்டியல் நகலில் பன்னிரண்டு; ஒருவேளை பன்னிரண்டு கோத்திரங்களை எதிரொலிக்கலாம்.
• 2:3–35 — பொதுமக்கள், குடும்ப வாரியாகப் (பாரோஷின் சந்ததியார், பாகாத்மோவாபின் சந்ததியார் முதலியோர்) பின்பு சொந்த ஊர் வாரியாகப் பட்டியலிடப்படுகிறார்கள் — பெத்லெகேம், ஆனதோத், எரிகோ மற்றும் பிற ஊர்கள். சொந்தம் என்பது முன்னோர் மூலமாகவும் இடம் மூலமாகவும் கணக்கிடப்படுகிறது.
• 2:36–58 — ஆசாரியர்கள், லேவியர், பாடகர்கள், வாசல் காவலர்கள், ஆலயப் பணியாளர்கள். ஆசாரியர்கள் ஆயிரக்கணக்கில்; லேவியரோ எழுபத்து நான்கு பேர் மட்டுமே — பின்னர் வர விருப்பமுள்ள லேவியரைக் கண்டுபிடிக்க எஸ்றா சிரமப்படும்போது (எஸ்றா 8) இந்தப் பற்றாக்குறை மீண்டும் தலைதூக்குகிறது.
• 2:59–63 — சில குடும்பங்களாலும் சில ஆசாரியர்களாலும் தங்கள் பதிவுகளைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அந்தக் குடும்பங்கள் இருந்தும் எண்ணப்படுகின்றன; ஊரீம் தும்மீம் மூலமாக விசாரிக்கக்கூடிய ஓர் ஆசாரியன் எழும்பும்வரை அந்த ஆசாரியர்கள் மகா பரிசுத்தமான உணவைப் புசிக்காதபடி விலக்கிவைக்கப்படுகிறார்கள் — வலுக்கட்டாயமாகத் தீர்க்கப்படாமல், திறந்தே விடப்பட்ட ஒரு கடினமான விஷயம்.
• 2:64–70 — மொத்தக் கணக்கு: சபையில் 42,360 பேர்; இவர்களைத் தவிர 7,337 வேலைக்காரர்களும் 200 பாடகர்களும்; குதிரைகள், கோவேறு கழுதைகள், ஒட்டகங்கள், கழுதைகள். வந்துசேர்ந்தவுடன் குடும்பத் தலைவர்கள் தேவனுடைய ஆலயத்தைக் கட்டுவதற்காகப் பொன், வெள்ளி, ஆசாரிய வஸ்திரங்கள் ஆகியவற்றை உற்சாகக் காணிக்கையாகக் கொடுக்கிறார்கள்; எல்லாரும் தங்கள் ஊர்களில் குடியேறுகிறார்கள்.

முக்கிய வசனம்: எஸ்றா 2:68  ·  அதனால் என்ன: வரலாற்றின் பெரிய இயக்கங்கள் குடும்பங்களால் ஆனவை என்பதை இப்படிப்பட்ட பட்டியல்கள் நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன. ஒவ்வொரு எண்ணும், நிலையான வாழ்க்கையை விட்டு நிச்சயமற்ற நிலத்துக்குப் போக ஒரு குடும்பம் எடுத்த தீர்மானம். தெளிவில்லாத அடையாளத்தையும் இந்த அதிகாரம் கவனத்தோடு கையாள்கிறது: பதிவுகள் இல்லாத குடும்பங்களும் எண்ணப்படுகின்றன; ஆசாரியர்களின் கடினமான விஷயம் தேவனுடைய பதிலுக்காகக் காத்திருக்கிறது. சபைகள் உட்பட இன்றைய சமூகங்கள் அந்தச் சொந்தம் கொண்டாடுதலிலிருந்தும் அந்தப் பொறுமையிலிருந்தும் கற்றுக்கொள்ளலாம்.