கலப்புத் திருமணங்கள் கலைக்கப்படுகின்றன

சில தீர்மானங்கள் வேதனை நிறைந்த ஒரே கூட்டத்தில் எடுக்கப்பட்டு, அந்த அறையில் ஒருபோதும் இல்லாத மனிதர்களால் பல வருஷங்களுக்கு விலை செலுத்தப்படுகின்றன. மறைந்துபோவோமோ என்று பயப்படும் ஒரு சமூகம், பிழைப்பதற்கான ஒரே வழி ஒரு கடினமான எல்லையை வரைவதுதான் என்று தீர்மானிக்கிறது — அந்த எல்லை குடும்பங்களின் நடுவே நேராக ஓடுகிறது. எஸ்றா 10 அப்படிப்பட்ட ஓர் அதிகாரம். 9-ஆம் அதிகாரத்திலுள்ள எஸ்றாவின் பகிரங்கத் துக்கம் ஓர் உடன்படிக்கையாகவும், ஓர் அழைப்பாணையாகவும், குளிர்கால மழையில் நடுங்கும் ஒரு சபைக்கூட்டமாகவும், இறுதியில் தங்கள் மனைவிகளை அனுப்பிவிட்ட ஆண்களின் பட்டியலாகவும் மாறுகிறது. புத்தகம் அங்கேயே, அந்தப் பெயர்களோடு முடிகிறது; பின்னர் எந்த மகிழ்ச்சியான காட்சியும் இல்லை. இதை மெதுவாகவும் நேர்மையாகவும் வாசிப்பது தகும்; ஏனெனில் அது வலியற்றது என்று உரையே பாசாங்கு செய்வதில்லை.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதி — இஸ்ரவேல் — ஒரு மீதியிலிருந்து மீண்டும் கட்டப்படுகிறது. திரும்பி வந்த சமூகம் சிறியதும், ஏழ்மையானதும், சூழப்பட்டதுமாக இருக்கிறது; உபாகமம் 7-ன் பழைய எச்சரிக்கைகளை நினைவுகூர்ந்து, ஜாதிகளின் வழிபாட்டோடு சரியாக இப்படிக் கலந்ததற்கான தண்டனையாகவே அதன் தலைவர்கள் சிறையிருப்பை வாசிக்கிறார்கள். எஸ்றா 10 அவர்களுடைய கடுமையான பதில். அது எஸ்றா புத்தகத்தை முடித்து, ஆறாத ஒரு காயத்தை விட்டுச்செல்கிறது: அதே பிரச்சினை திரும்புவதை நெகேமியா 13 காட்டுகிறது; வேதவாக்கியங்களிலுள்ள மற்ற குரல்கள் வேறு திசையில் இழுக்கின்றன.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தன் தலைவர்கள் புரிந்துகொண்டபடி, பெரிய விலைகொடுத்து, திரும்பி வந்த சமூகம் உடன்படிக்கைக்குத் தன்னைக் கட்டிக்கொள்வதைக் காட்டுவதும் — அந்தத் தீர்மானத்தை நிறைவேற்றியவர்களை, ஆசாரியர்களையும் லேவியரையும் முதலாவதாக, பெயர் பெயராகப் பதிவுசெய்வதும்.

• 10:1–5 — எஸ்றா ஆலயத்துக்கு முன்பாக அழுது ஜெபிக்கும்போது, ஒரு பெரிய கூட்டம் கூடி அவனோடு அழுகிறது. ஜனங்களில் ஒருவனான செக்கனியா, அந்நிய மனைவிகளையும் அவர்களுக்குப் பிறந்த பிள்ளைகளையும் அனுப்பிவிட ஓர் உடன்படிக்கையை முன்மொழிந்து, செயல்படும்படி எஸ்றாவைத் தூண்டுகிறான். தலைவர்கள் அப்படிச் செய்வதாக ஆணையிடுகிறார்கள்.
• 10:6–8 — எஸ்றா இன்னும் துக்கித்துக்கொண்டு, ஆலய அறை ஒன்றில் உபவாசத்தோடு இரவைக் கழிக்கிறான். சிறையிருப்பிலிருந்து திரும்பிய எல்லாரும் மூன்று நாட்களுக்குள் எருசலேமுக்கு வரவேண்டும்; இல்லையேல் தங்கள் சொத்தை இழந்து, சபையிலிருந்து விலக்கப்படுவார்கள் என்று ஒரு பிரகடனம் அழைக்கிறது.
• 10:9–15 — ஒன்பதாம் மாதம் இருபதாம் தேதியில் — நடுக்குளிர்காலத்தில் — யூதா, பென்யமீன் ஆண்கள் கடும் மழையில் வீதியில் நடுங்கிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள். எஸ்றா பிரிவினைக்கு அழைக்கிறான்; ஜனங்கள் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள், ஆனால் உள்ளூர் மூப்பர்களோடும் நியாயாதிபதிகளோடும், பட்டணம் பட்டணமாக, ஒழுங்கான ஒரு நடைமுறையைக் கேட்கிறார்கள். நான்கு பேர் அதை எதிர்த்து நின்றதாக (அல்லது, எபிரெயத்தின் இன்னொரு வாசிப்பின்படி, அதை மேற்பார்வையிட்டதாக) பெயரிடப்படுகிறார்கள்.
• 10:16–17 — குடும்பத் தலைவர்களின் ஒரு குழு பத்தாம் மாதம் முதலாம் தேதியில் விசாரணையைத் தொடங்கி, முதலாம் மாதம் முதலாம் தேதிக்குள் முடிக்கிறது — ஏறக்குறைய மூன்று மாதங்கள், ஒவ்வொரு வழக்காக விசாரணை.
• 10:18–44 — பட்டியல்: முதலாவது ஆசாரியர்கள் — பிரதான ஆசாரியனுடைய சொந்தக் குடும்பத்தின் உறுப்பினர்களும் உட்பட — தங்கள் மனைவிகளை அனுப்பிவிட வாக்குக்கொடுத்து, குற்றநிவாரணபலியாக ஓர் ஆட்டுக்கடாவைச் செலுத்துகிறார்கள்; பின்பு லேவியர், பாடகர், வாசல் காவலாளர், சாதாரண ஜனங்கள் — நூறுக்குச் சற்று அதிகமான ஆண்கள். எபிரெயத்தில் கடினமாக உள்ள கடைசி வசனம், மனைவிகளில் சிலர் பிள்ளைகளைப் பெற்றிருந்தார்கள் என்று குறிப்பிடுகிறது.

முக்கிய வசனம்: எஸ்றா 10:2  ·  அதனால் என்ன: இந்த அதிகாரத்தின் பாரத்தை உணர்வது சரியானதே. பட்டியலுக்குப் பின்னால் அனுப்பிவிடப்பட்ட பெண்களும், தகப்பன்மாரை இழக்கும் பிள்ளைகளும் இருக்கிறார்கள்; அவர்களுக்கு என்ன ஆனது என்று சொல்லாமலேயே உரை அதைப் பதிவுசெய்கிறது. தலைவர்களின் பயம் உண்மையானது — ஒரு சிறிய ஜனம் தன் அயலாருக்குள் கரைந்து, தன் விசுவாசத்தை இழக்கக்கூடும். தாவீதின் மோவாபிய முன்னோளாகிய ரூத்தையும், யோனாவையும் வாசகர்கள் நீண்டகாலமாக இந்தக் கதைக்கு அருகில் ஓர் எதிர்க்குரலாக வைத்திருக்கிறார்கள். ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுப்பதைவிட, இரண்டையும் ஒருசேரப் பிடித்திருப்பது கடினமானது, அதிக நேர்மையானதுமாகும்.