விலகிப்போனதின் வரலாறு

குடும்பங்களுக்கு ஓர் அதிகாரப்பூர்வ வரலாறு உண்டு — திருமணங்களிலும் ஆண்டுவிழாக்களிலும் சொல்லப்படுவது: தைரியமான தாத்தா, கடினமான வருஷங்கள், மதிப்புக்குரிய நிலைக்கு உயர்ந்தது. பின்பு சில சமயம், மெருகேற்றப்பட்ட பதிப்பால் சலிப்படைந்த ஒரு பெரியவர் அதை நேரடியாகச் சொல்கிறார்: சண்டைகள், மீறப்பட்ட வாக்குறுதிகள், யாரும் குறிப்பிடாதவை. எசேக்கியேல் 20 அப்படிப்பட்ட ஒரு சொல்லுதல். தேவனிடமிருந்து ஒரு வார்த்தையை எதிர்பார்த்து சிறைப்பட்டவர்களின் தலைவர்கள் அவருக்கு முன்பாக உட்காரும்போது, அவர்களுக்கு இஸ்ரவேலின் தேசியக் கதை கிடைக்கிறது — ஆனால் பெருமைமிக்க பதிப்பு அல்ல. எகிப்து, வனாந்தரம், வாக்குத்தத்த தேசம் எல்லாம் விலகிப்போனதின் ஒரே நீண்ட மாதிரியாக மறுபடியும் சொல்லப்படுகின்றன; அந்த மாதிரி அறையில் உட்கார்ந்திருக்கும் ஜனங்கள்வரை வந்துவிட்டது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதி, யாத்திரையை அடிப்படையான மீட்பாக அடிக்கடி கொண்டாடியிருக்கிறது. எசேக்கியேல் 20 அதே நிகழ்வுகளை எதிர்த்திசையில் வாசிக்கிறது: எகிப்திலேயே இஸ்ரவேல் விக்கிரகங்களைப் பற்றிக்கொண்டிருந்தது, வனாந்தரத்தில் இரண்டு தலைமுறைகளிலும் கலகம் செய்தது, தேசத்திலும் அப்படியே தொடர்ந்தது. ஆனாலும் இந்த அதிகாரம் இரண்டாவது யாத்திரையை வாக்களித்து முடிகிறது — ஜாதிகளிடமிருந்து கூட்டிச்சேர்த்தல், அவருடைய பரிசுத்த பர்வதத்தில் தேவனைச் சேவிக்கும் சுத்திகரிக்கப்பட்ட ஒரு ஜனம் — சிறையிருப்பிலிருந்து திரும்புதலையும் அதற்கு அப்பாலும் நோக்கிச் செல்லும் ஒரு நம்பிக்கை.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஜாதிகளோடு கலந்துவிடும் சிறைப்பட்டவர்களின் நம்பிக்கையை ஒரு பழைய கலகத்தின் சமீபத்திய அத்தியாயமாக வெளிப்படுத்துவது; தேவனுடைய விடாமுயற்சி இஸ்ரவேலின் தகுதியால் அல்ல, அவருடைய சொந்த நாமத்தால் இயக்கப்படுகிறது என்று காட்டுவது — ஆகவே மறுசீரமைப்பு முழுக்க முழுக்கக் கிருபையாக இருக்கும்.

• 20:1–4 — கி.மு. 591 ஆகஸ்ட் மாதத்தில், இஸ்ரவேலின் மூப்பர்களில் சிலர் கர்த்தரிடம் விசாரிக்க வருகிறார்கள். தேவன் மறுக்கிறார்: அவர்களால் அவர் விசாரிக்கப்படமாட்டார். அதற்குப் பதிலாக, அவர்களுடைய பிதாக்களின் அருவருப்பான நடைமுறைகளைக் கொண்டு எசேக்கியேல் அவர்களை எதிர்கொள்ள வேண்டும்.
• 20:5–26 — மூன்று சுற்றுகளில் வரலாறு. எகிப்தில் தேவன் இஸ்ரவேலைத் தெரிந்துகொண்டார்; ஆனால் அவர்கள் எகிப்தின் விக்கிரகங்களை விட்டுவிட மறுத்தார்கள். வனாந்தரத்தில் அவர் ஜீவனைத் தரும் நியாயங்களையும், அடையாளமாக ஓய்வுநாட்களையும் கொடுத்தார்; ஆனாலும் முதல் தலைமுறை கலகம் செய்தது; அவர்களுடைய பிள்ளைகளும் அப்படியே. ஒவ்வொரு முறையும் தேவன் 'என் நாமத்தினிமித்தம்' தம்மை அடக்கிக்கொண்டார். பின்பு மிகக் கடினமான வரி வருகிறது: தேவன் அவர்களுக்கு 'நல்லவைகளல்லாத கட்டளைகளைக்' கொடுத்து, அவர்கள் தங்கள் முதற்பேறானவற்றைப் பலியிட்டுத் தங்களைத் தீட்டுப்படுத்திக்கொள்ள விட்டார் (வச. 25–26).
• 20:27–32 — தேசத்திலும் அந்த மாதிரி தொடர்ந்தது — ஒவ்வொரு உயர்ந்த மேட்டிலும் தழைத்த மரத்தின் கீழும் காணிக்கைகள். இன்றைய தலைமுறையும் வேறுபட்டதல்ல; அவர்களுடைய சொல்லப்படாத திட்டம் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது: ஜாதிகளைப்போல இருந்து, மரத்தையும் கல்லையும் வழிபடுவது. அது ஒருபோதும் நடக்காது என்று தேவன் சொல்கிறார்.
• 20:33–44 — ஒரு புதிய யாத்திரை — பலத்த கையோடு, ஆனால் நியாயத்தீர்ப்போடும். தேவன் தம்முடைய ஜனங்களை ஜாதிகளிடமிருந்து 'ஜனங்களின் வனாந்தரத்துக்குக்' கூட்டிச்சேர்த்து, கலகக்காரர்களைப் பிரித்தெடுத்து, மற்றவர்களைத் தம்முடைய பரிசுத்த பர்வதத்தில் ஆராதிக்கக் கொண்டுவருவார். அவர்கள் தங்கள் கடந்த காலத்தை அருவருப்பார்கள்; அவர்களுடைய செயல்களுக்குத் தக்கதாக அல்ல, தம்முடைய நாமத்தினிமித்தமே அவர் செயல்பட்டார் என்று அறிந்துகொள்வார்கள்.
• 20:45–49 — ஒரு புதிய தீர்க்கதரிசனம் தொடங்குகிறது: தெற்கேயுள்ள காட்டில் யாராலும் அணைக்க முடியாத ஓர் அக்கினி மூட்டப்படுகிறது. ஜனங்கள் ஏற்கெனவே தன்னை விடுகதை சொல்பவன் என்று ஒதுக்கித்தள்ளுகிறார்கள் என்று எசேக்கியேல் ஆட்சேபிக்கிறார். எபிரெய வேதாகமங்களில் இந்த வசனங்கள் அதிகாரம் 21-ஐத் தொடங்குகின்றன.

முக்கிய வசனம்: எசேக்கியேல் 20:44  ·  அதனால் என்ன: தேசிய, மத, அல்லது தனிப்பட்ட வரலாறு எதுவானாலும், நம்மில் பெரும்பாலானோர் நம்மைப் புகழும் வரலாற்றையே விரும்புகிறோம். நம்பிக்கை இழக்காமல் தோல்விகளைப் பெயரிட்டுச் சொல்லும் நேர்மையான நினைவுகூருதலுக்கு எசேக்கியேல் 20 முன்மாதிரியாக இருக்கிறது. அதன் திருப்புமுனை இஸ்ரவேலின் முன்னேற்றம் அல்ல, 'என் நாமத்தினிமித்தம்' விட்டுவிட தேவன் மறுப்பதே. தேவனுடைய பொறுமையைத் தாங்கள் தீர்த்துவிட்டோமோ என்று சந்தேகிக்கும் வாசகர்களுக்கு, இந்த அதிகாரத்தின் நம்பிக்கை அவர்களுடைய பதிவில் அல்ல, அவருடைய குணத்தில் தங்கியிருக்கிறது.