சிங்கக்குட்டிகளுக்கான புலம்பல்

சில பாடல்கள் அடக்க நிகழ்வுகளில் மட்டுமே பாடப்படுகின்றன. அவற்றின் தாளம் பண்டிகை இசையிலிருந்து வேறுபட்டது: மெதுவானது; துக்கத்தில் குரல் தடுமாறுவதுபோல, ஒரு வரி தடுமாறிக் குறைந்து விழுவதுபோலத் தோன்றும். ஒவ்வொரு கலாச்சாரத்திலும் அவை உண்டு; முதல் சில வரிகளைக் கேட்டவுடனே யாரோ இறந்துவிட்டார்கள் என்று மக்களுக்குத் தெரியும். எசேக்கியேல் 19 அந்தத் தாளத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளது. இந்த வகைப் பாடலுக்கு எபிரெயத்தில் ஒரு பெயர் உண்டு — 'கீனா', வரிகள் நொண்டும் ஒரு புலம்பல் பாடல். விசித்திரம் என்னவென்றால், அது துக்கிக்கும் அரச குடும்பம் இன்னும் முழுமையாக அழிந்துபோகவில்லை. ஒரு ராஜா சிறையிருப்பில் இருக்கிறான், மற்றொருவன் எகிப்தியச் சிறையில், மூன்றாமவன் இன்னும் எருசலேமில் கிரீடம் அணிந்திருக்கிறான். ஆனாலும் எசேக்கியேல் அடக்கப் பாடலைப் பாடுகிறார்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில், தேவன் தாவீதுக்கு நிலையான ஒரு வம்சத்தை வாக்களித்தார் (2 சாமுவேல் 7); யூதாவின் ராஜாக்கள் அவருடைய ஜனங்களின் மேய்ப்பர்களாக இருக்க வேண்டியிருந்தது. எசேக்கியேலின் காலத்துக்குள் அந்த வம்சம் குறுகிய, தோல்வியடைந்த ஆட்சிகளின் ஊர்வலமாகிவிட்டது; ராஜாக்கள் எகிப்துக்கும் பாபிலோனுக்கும் கொண்டுபோகப்பட்டார்கள். அரசாட்சியின் வீழ்ச்சி முழுமையடைவதற்கு முன்பே எசேக்கியேல் 19 அதற்காகப் புலம்புகிறது. புலம்பல் ஒரு கதவை மூடுகிறது; பிற்காலத் தீர்க்கதரிசிகளும், எசேக்கியேலே (34:23–24; 37:24), தாவீதின் வம்சத்திலிருந்து வரும் வேறொரு மேய்ப்பன்-ராஜாவைப் பற்றிப் பேசுவார்கள்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: யூதாவின் ராஜாக்களின் முடிவுக்காக முன்கூட்டியே துக்கிப்பது; வம்சத்தின் அகந்தையும் கொடுமையும் அதைச் சிறையிருப்புக்கும் அக்கினிக்கும் கொண்டுவந்திருக்கின்றன என்று காட்டுவது; அரச மறுவருகைக்காக இன்னும் நம்பியிருக்கும் சிறைப்பட்டவர்களுக்கு, அந்தப் பாடல் ஏற்கெனவே ஒரு புலம்பல் என்று சொல்வது.

• 19:1–4 — 'இஸ்ரவேலின் அதிபதிகளுக்காக' ஒரு புலம்பல். அவர்களுடைய தாய் சிங்கங்களுக்குள் ஒரு சிங்கம்மா. அவள் ஒரு குட்டியை வளர்க்கிறாள்; அது இரைதேடவும் மனிதரைப் பட்சிக்கவும் கற்றுக்கொள்கிறது; ஆனால் ஜாதிகள் அதைக் கண்ணியில் பிடித்து, கொக்கிகளால் எகிப்துக்கு இழுத்துச்செல்கின்றன. பார்வோனாகிய நேகோ பதவியிறக்கி எகிப்துக்குக் கொண்டுபோன யோவாகாசுக்கு இது பொருந்துகிறது (2 இராஜாக்கள் 23:31–34).
• 19:5–9 — தன் நம்பிக்கை இழந்துபோனபோது அவள் மற்றொரு குட்டியை வளர்க்கிறாள். அது பலமாக வளர்ந்து, இரையைக் கிழித்து, தேசத்தைப் பயமுறுத்துகிறது; கடைசியில் ஜாதிகள் அதை வலையில் பிடித்து, கூண்டிலடைத்து, பாபிலோன் ராஜாவினிடம் கொண்டுவருகின்றன; இஸ்ரவேலின் பர்வதங்களில் அதன் கர்ஜனை இனி கேட்கப்படுவதில்லை. பெரும்பாலான வாசகர்கள் இதை கி.மு. 597-ல் பாபிலோனுக்குக் கொண்டுபோகப்பட்ட யோயாக்கீன் என்று எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்.
• 19:10–14 — சித்திரம் மாறுகிறது. தாய் இப்போது தண்ணீரருகே கனிதரும் ஒரு திராட்சச்செடி; ஆளுகிறவர்களின் செங்கோல்களுக்கு ஏற்ற பலமான கிளைகள் அதற்கு உண்டு. ஆனால் அவள் உக்கிரத்தோடே பிடுங்கப்பட்டு, கிழக்குக்காற்றால் உலர்ந்து, வறண்ட வனாந்தரத்தில் மறுபடியும் நடப்படுகிறாள். அவளுடைய சொந்தக் கிளையிலிருந்து அக்கினி புறப்பட்டு அவளுடைய கனியைப் பட்சிக்கிறது; ஆளுகைக்கு ஏற்ற பலமான கோல் எதுவும் மிஞ்சவில்லை. இறுதி வரி முழுப் பகுதியையும் ஒரு புலம்பல் என்று குறிப்பிடுகிறது.

முக்கிய வசனம்: எசேக்கியேல் 19:14  ·  அதனால் என்ன: இன்னும் சுவாசித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒன்றுக்கு அடக்க நிகழ்வு நடத்துவது சாத்தியம்: முடிந்துவிட்டது என்று எல்லாருக்கும் உள்ளுக்குள் தெரிந்த ஒரு திருமணம், ஒரு வியாபாரம், அல்லது ஒரு நம்பிக்கை. வரப்போகாத ஒரு மறுவருகையைப் பற்றிக்கொண்டிருப்பதற்குப் பதிலாக நேர்மையாகத் துக்கிக்க எசேக்கியேல் சிறைப்பட்டவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறார். அதிகாரம் உள்ள எவருக்கும் சங்கடமான ஓர் எச்சரிக்கையையும் அவருடைய புலம்பல் சுமக்கிறது: திராட்சச்செடியை அழிக்கும் அக்கினி 'அதன் சொந்தக் கிளையிலிருந்து' வருகிறது. அழிவு பெரும்பாலும் உள்ளிருந்தே தொடங்குகிறது.