ವಿಮುಖತೆಯ ಒಂದು ಇತಿಹಾಸ

ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಅಧಿಕೃತ ಇತಿಹಾಸವಿರುತ್ತದೆ, ಮದುವೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹೇಳಲ್ಪಡುವಂಥದ್ದು: ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ ಅಜ್ಜ, ಕಷ್ಟದ ವರ್ಷಗಳು, ಗೌರವಕ್ಕೆ ಏರಿದ್ದು. ಆಮೇಲೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಯಗೊಳಿಸಿದ ಆವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಬೇಸತ್ತ ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯರು ಅದನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಜಗಳಗಳು, ಮುರಿದ ವಾಗ್ದಾನಗಳು, ಯಾರೂ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸದ ಸಂಗತಿಗಳು. ಯೆಹೆಜ್ಕೇಲನು 20 ಅಂಥ ಒಂದು ನಿರೂಪಣೆ. ಸೆರೆಯವರ ನಾಯಕರು ದೇವರಿಂದ ಒಂದು ಮಾತನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ ಅವನ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತಾಗ, ಅವರಿಗೆ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಥೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಆವೃತ್ತಿಯಲ್ಲ. ಐಗುಪ್ತ, ಅರಣ್ಯ ಮತ್ತು ವಾಗ್ದತ್ತ ದೇಶ ಎಲ್ಲವೂ ವಿಮುಖತೆಯ ಒಂದೇ ದೀರ್ಘ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತವೆ, ಮತ್ತು ಆ ಮಾದರಿ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವ ಜನರವರೆಗೂ ತಲುಪಿದೆ.

ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಎಲ್ಲಿದೆ: ಮೂರನೇ ಅಂಕವು ವಿಮೋಚನೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಕ ರಕ್ಷಣೆಯಾಗಿ ಅನೇಕ ಸಾರಿ ಕೊಂಡಾಡಿದೆ. ಯೆಹೆಜ್ಕೇಲನು 20 ಅದೇ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಪ್ರವಾಹಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಓದುತ್ತದೆ: ಇಸ್ರಾಯೇಲ್ ಐಗುಪ್ತದಲ್ಲಿಯೂ ವಿಗ್ರಹಗಳಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತು, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ತಲೆಮಾರುಗಳಲ್ಲಿ ದಂಗೆಯೆದ್ದಿತು, ಮತ್ತು ದೇಶದಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡುತ್ತಾ ಬಂದಿತು. ಆದರೂ ಅಧ್ಯಾಯವು ಎರಡನೆಯ ವಿಮೋಚನೆಯನ್ನು ವಾಗ್ದಾನ ಮಾಡುತ್ತಾ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ — ಜನಾಂಗಗಳಿಂದ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಆತನ ಪರಿಶುದ್ಧ ಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ದೇವರನ್ನು ಸೇವಿಸುವ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಜನರು — ಸೆರೆಯಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗುವಿಕೆಯವರೆಗೂ ಅದರಾಚೆಗೂ ಸಾಗುವ ನಿರೀಕ್ಷೆ.

ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ: ಜನಾಂಗಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತುಹೋಗುವ ಸೆರೆಯವರ ಆಸೆ ಹಳೆಯ ದಂಗೆಯ ಇತ್ತೀಚಿನ ಅಧ್ಯಾಯ ಎಂದು ಬಯಲುಮಾಡಲು, ಮತ್ತು ದೇವರ ಪಟ್ಟುಬಿಡದಿರುವಿಕೆ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಅರ್ಹತೆಯಿಂದಲ್ಲ, ಆತನ ಸ್ವಂತ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ತೋರಿಸಲು; ಹೀಗೆ ಪುನಃಸ್ಥಾಪನೆ ಶುದ್ಧ ಕೃಪೆಯಾಗುವುದು.

• 20:1–4 — ಕ್ರಿ.ಪೂ. 591ರ ಆಗಸ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಕೆಲವು ಹಿರಿಯರು ಯೆಹೋವನ ಬಳಿ ವಿಚಾರಿಸಲು ಬರುತ್ತಾರೆ. ದೇವರು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಾನೆ: ಅವರಿಂದ ಆತನು ವಿಚಾರಿಸಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅದರ ಬದಲು ಯೆಹೆಜ್ಕೇಲನು ಅವರ ಪೂರ್ವಿಕರ ಅಸಹ್ಯ ಆಚರಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವರನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕು.
• 20:5–26 — ಮೂರು ಸುತ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಇತಿಹಾಸ. ಐಗುಪ್ತದಲ್ಲಿ ದೇವರು ಇಸ್ರಾಯೇಲನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡನು, ಆದರೆ ಅವರು ಐಗುಪ್ತದ ವಿಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಆತನು ಜೀವ ಕೊಡುವ ನಿಯಮಗಳನ್ನೂ ಗುರುತಾಗಿ ಸಬ್ಬತ್ತುಗಳನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟನು, ಆದರೂ ಮೊದಲ ತಲೆಮಾರು ದಂಗೆಯೆದ್ದಿತು, ಅವರ ಮಕ್ಕಳೂ ಹಾಗೆಯೇ. ಪ್ರತಿ ಸಾರಿಯೂ ದೇವರು 'ನನ್ನ ಹೆಸರಿನ ನಿಮಿತ್ತ' ತಡೆದುಕೊಂಡನು. ಆಮೇಲೆ ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣವಾದ ಸಾಲು ಬರುತ್ತದೆ: ದೇವರು ಅವರಿಗೆ 'ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ಲದ ವಿಧಿಗಳನ್ನು' ಕೊಟ್ಟು, ತಮ್ಮ ಚೊಚ್ಚಲ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬಲಿಕೊಡುವುದರ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮನ್ನು ಅಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಿಟ್ಟನು (ವ. 25–26).
• 20:27–32 — ದೇಶದಲ್ಲಿ ಆ ಮಾದರಿ ಮುಂದುವರಿಯಿತು; ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಎತ್ತರವಾದ ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೆಯೂ ಎಲೆಬಿಟ್ಟ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮರದ ಕೆಳಗೂ ಅರ್ಪಣೆಗಳು. ಈಗಿನ ತಲೆಮಾರು ಬೇರೆಯಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಅವರ ಹೇಳದಿರುವ ಯೋಜನೆ ಬಯಲಾಗುತ್ತದೆ: ಜನಾಂಗಗಳಂತಾಗಿ ಮರವನ್ನೂ ಕಲ್ಲನ್ನೂ ಆರಾಧಿಸುವುದು. ಅದು ಎಂದಿಗೂ ಆಗದು ಎಂದು ದೇವರು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.
• 20:33–44 — ಬಲವಾದ ಹಸ್ತದೊಂದಿಗೆ, ಆದರೆ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಪಿನಲ್ಲಿಯೂ, ಒಂದು ಹೊಸ ವಿಮೋಚನೆ. ದೇವರು ತನ್ನ ಜನರನ್ನು ಜನಾಂಗಗಳಿಂದ 'ಜನಾಂಗಗಳ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ' ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ, ದಂಗೆಕೋರರನ್ನು ಜರಡಿಯಾಡಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ, ಉಳಿದವರನ್ನು ತನ್ನ ಪರಿಶುದ್ಧ ಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ಆರಾಧಿಸಲು ತರುವನು. ಅವರು ತಮ್ಮ ಗತಕಾಲವನ್ನು ಅಸಹ್ಯಪಡುವರು, ಮತ್ತು ಆತನು ಅವರ ಕೃತ್ಯಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅಲ್ಲ, ತನ್ನ ಹೆಸರಿನ ನಿಮಿತ್ತ ಕಾರ್ಯಮಾಡಿದನು ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವರು.
• 20:45–49 — ಒಂದು ಹೊಸ ದೈವೋಕ್ತಿ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ: ದಕ್ಷಿಣದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಆರಿಸಲಾರದ ಬೆಂಕಿ ಹೊತ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಜನರು ಈಗಾಗಲೇ ತನ್ನನ್ನು ಒಗಟು ಹೇಳುವವನೆಂದು ತಳ್ಳಿಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಯೆಹೆಜ್ಕೇಲನು ಆಕ್ಷೇಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೀಬ್ರೂ ಬೈಬಲುಗಳಲ್ಲಿ ಈ ವಚನಗಳು ಅಧ್ಯಾಯ 21ನ್ನು ಆರಂಭಿಸುತ್ತವೆ.

ಮುಖ್ಯ ವಚನ: ಯೆಹೆಜ್ಕೇಲನು 20:44  ·  ಹಾಗಾದರೆ ಏನು: ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ನಮ್ಮ ಇತಿಹಾಸ ಹೊಗಳಿಕೆಯದ್ದಾಗಿರಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ — ರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾದದ್ದಾಗಲಿ, ಧಾರ್ಮಿಕವಾದದ್ದಾಗಲಿ, ವೈಯಕ್ತಿಕವಾದದ್ದಾಗಲಿ. ಯೆಹೆಜ್ಕೇಲನು 20 ನಿರಾಶೆಯಿಲ್ಲದೆ ವೈಫಲ್ಯಗಳನ್ನು ಹೆಸರಿಸುವ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಸ್ಮರಣೆಯ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಅದರ ತಿರುವು ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನ ಸುಧಾರಣೆಯಲ್ಲ, 'ನನ್ನ ಹೆಸರಿನ ನಿಮಿತ್ತ' ಕೈಬಿಡಲು ದೇವರ ನಿರಾಕರಣೆ. ದೇವರ ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನು ತಾವು ಮುಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಶಂಕಿಸುವ ಓದುಗರಿಗೆ, ಅಧ್ಯಾಯದ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಅವರ ದಾಖಲೆಯ ಮೇಲಲ್ಲ, ಆತನ ಸ್ವಭಾವದ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದೆ.