கண்டெடுக்கப்பட்ட மணமகள்

இந்தியா முழுவதும், சாலையோரத்திலோ கோவில் படிக்கட்டிலோ விடப்பட்ட குழந்தைகளைப் பற்றியும், நின்று உதவிய அந்நியர்களைப் பற்றியும் கதைகள் சொல்லப்படுகின்றன. எசேக்கியேல் 16 அப்படிப்பட்ட ஒரு கதையாகத் தொடங்குகிறது. புதிதாகப் பிறந்த ஒரு பெண் குழந்தை, தொப்புள்கொடி இன்னும் அறுக்கப்படாமல், கழுவப்படாமல் வெட்டவெளியில் கிடக்கிறது; வழியே போகும் ஒருவர் அவள் தன் இரத்தத்தில் உதைத்துக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டு, 'பிழைத்திரு!' என்கிறார். அவர் அவளை வளர்க்கிறார்; அவள் வளர்ந்தபோது அவளை மணந்து, ஒரு ராணியைப்போல உடுத்துவிக்கிறார். பின்பு கதை திரும்புகிறது. இந்த அதிகாரம், எசேக்கியேல் 23-ஐப்போலவே, பாலியல் மொழியைப் பயன்படுத்துகிறது; அந்தப் பெண்ணின் தண்டனையைப் பொது இடத்தில் ஆடை உரிக்கப்படுதலாகவும் வன்முறையாகவும் விவரிக்கிறது என்பதை வாசகர்கள் அறிந்திருக்க வேண்டும். பலர் அதை ஆழ்ந்த மனக்கலக்கம் தருவதாகக் காண்கிறார்கள்; வாசிப்பதற்கு முன் அதைச் சொல்வது சரியே.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதி அதன் மிகத் தாழ்ந்த நிலையை நெருங்குகிறது. இஸ்ரவேலோடு தேவன் செய்த உடன்படிக்கையை ஒரு திருமணமாகவும் (ஓசியா 1–3; எரேமியா 2–3), அதற்கு உண்மையற்றிருப்பதை விபசாரமாகவும் தீர்க்கதரிசிகள் நீண்டகாலமாக விவரித்திருந்தார்கள். எசேக்கியேல் அந்த உருவகத்தை எவரையும்விட அதிக தூரம் கொண்டுபோய், எருசலேமின் வரலாற்றை — அறியப்படாத கானானியத் தொடக்கத்திலிருந்து அரச மகிமைக்கும், பின்பு அழிவுக்கும் — மறுபடியும் சொல்லி, நகரம் எல்லாவற்றுக்கும் கிருபைக்கே கடன்பட்டிருக்கிறது, அதை வீணாக்கிவிட்டது என்று காட்டுகிறார். ஆனாலும் அதிகாரத்தின் கடைசி வார்த்தை அழிவு அல்ல, ஒரு நித்திய உடன்படிக்கை — புதிய ஏற்பாட்டின் புதிய உடன்படிக்கையை நோக்கி ஓடும் ஓர் இழை.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: பெருமையுள்ள ஒரு நகரத்தை அதன் சொந்தக் கதையைக் கொண்டே எதிர்கொள்வது: அதன் தொடக்கம் ஒன்றுமில்லாதது, அதன் மகிமை ஒரு நன்கொடை, விக்கிரகங்களிலும் அந்நியக் கூட்டணிகளிலும் அது வைத்த நம்பிக்கை ஒரு துரோகம். அந்த அதிர்ச்சி தாழ்மைப்படுத்தவே நோக்கம் கொண்டது — இறுதி வசனங்கள் மறுசீரமைப்பை வாக்களிக்கின்றன.

• 16:1–14 — எருசலேமின் தொடக்கம் கானானியமானது — எமோரியனான தகப்பன், ஏத்தியளான தாய். பிறந்தவுடனே கைவிடப்பட்ட அவளைத் தேவன் மீட்கிறார்; பின்னர் அவளோடு உடன்படிக்கை செய்து, அவளைக் கழுவி, உடுத்துவித்து, அவளுடைய அழகு ஜாதிகளுக்குள் பிரசித்தமாகும்வரை அலங்கரிக்கிறார்.
• 16:15–34 — அவள் தன் அழகை நம்பி, அதைக் கொடுத்துவிடுகிறாள்: தேவனுடைய நன்கொடைகள் வழிபாட்டு மேடைகளாகவும் உருவங்களாகவும் மாறுகின்றன; எல்லாவற்றிலும் மோசமாக, அவள் தன் பிள்ளைகளைப் பலியிடுகிறாள் (16:20–21). அவளுடைய 'காதலர்கள்' மதரீதியானவர்கள் மட்டுமல்ல, அரசியல்ரீதியானவர்களும் — எகிப்து, அசீரியா, பாபிலோன் ஆகியவற்றோடு கூட்டணிகள். ஒரு வேசியைப்போலல்லாமல், அவள் தன் காதலர்களுக்குக் கூலி கொடுக்கிறாள்.
• 16:35–43 — தீர்ப்பு விபசாரத்துக்கான பண்டைய தண்டனையை எடுத்துக்கொள்கிறது: அவளுடைய காதலர்கள் அவளை நிர்வாணமாக்கித் தாக்கும்படி கூட்டிச்சேர்க்கப்படுவார்கள். வரலாற்றுரீதியாக, எருசலேம் நாடிய ஜாதிகளே அதை முற்றுகையிட்டுக் கொள்ளையிடும் — ஆனால் வேதபகுதி இதை ஒரு பெண்ணுக்கு எதிரான வன்முறையாகச் சித்தரிக்கிறது; இன்றைய வாசகர்கள் மிக அதிகமாகப் போராடுவது அதோடுதான்.
• 16:44–58 — 'தாயைப்போல மகள்.' எருசலேமின் சகோதரிகள் சமாரியாவும் சோதோமும்; அவள் இருவரையும் மிஞ்சிவிட்டாள். சோதோமின் பாவம் அகந்தை, மிகுதியான உணவு, கவலையற்ற சுகம் என்று பெயரிடப்படுகிறது; அதே சமயம் சிறுமையும் எளிமையுமானவர்கள் உதவியில்லாமல் விடப்பட்டார்கள் (16:49). அப்படியிருந்தும், ஒருநாள் தேவன் மூவருடைய சிறையிருப்பையும் திருப்புவார்.
• 16:59–63 — ஆச்சரியமாக, தேவன் அவளுடைய இளவயதின் உடன்படிக்கையை நினைவுகூர்ந்து, ஒரு நித்திய உடன்படிக்கையை ஏற்படுத்துகிறார். மீட்டெடுக்கப்பட்டு மன்னிக்கப்பட்ட அவள், தண்டனையால் அல்ல, தனக்குக் காட்டப்பட்ட கிருபையைக் குறித்த வெட்கத்தால் வாயடைத்துப்போவாள்.

முக்கிய வசனம்: எசேக்கியேல் 16:60  ·  அதனால் என்ன: நேர்மையான இரண்டு பதில்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்திருக்க வேண்டும். முதலாவது, உண்மையற்ற மனைவியை நிர்வாணமாக்கியும் வன்முறையாலும் தண்டிக்கும் கணவனின் சித்திரத்தை, யாரும் ஒரு பெண்ணை நடத்துவதற்கான முன்மாதிரியாக எடுத்துக்கொள்ள முடியாது; இந்த உருவகம் ஒரு பண்டைய உலகத்துக்குரியது; பல விசுவாசிகள் உட்படப் பல வாசகர்கள் அதனால் கலங்குவது சரியே. இரண்டாவது, இந்த அதிகாரத்தின் மையக் கூற்று இன்னும் பேசுகிறது: நம்மிடமுள்ள நல்லவை எல்லாம் பெற்றுக்கொண்டவையே; அதை மறப்பதில்தான் அழிவு தொடங்குகிறது. அது புறக்கணிப்பில் அல்ல, தாழ்மைப்படுத்தும் கிருபையில் முடிகிறது.