பல இந்திய நகரங்களில் ஒரு பழைய சுற்றுச்சுவர் தன் நோக்கத்தைவிட நீண்டகாலம் நிலைத்திருக்கிறது. அதைக் கட்டிய குடும்பம் நிலத்தைப் பிரித்துவிட்டது, வயல்கள் போய்விட்டன, ஆனால் சுவர் நிற்கிறது — எல்லாரும் இன்னும் நீண்ட வழியில் சுற்றிப் போகிறார்கள். பின்பு ஒருநாள் யாரோ ஒருவர் ஒரு சுத்தியலைக் கொண்டுவருகிறார்; மக்கள் ஒருபோதும் பயன்படுத்தாத பாதை வெளிப்படையான பாதையாகிறது. எபேசியர் 2 அப்படிப்பட்ட ஒரு சுவரைப் பற்றியது. எருசலேம் தேவாலயத்தில், தாழ்ந்த ஒரு கல் தடுப்பு, மரண தண்டனையின் பேரில், யூதரல்லாதவர்களை உள் முற்றங்களுக்கு வெளியே வைத்திருந்தது. கிறிஸ்துவின் மரணம் யூதருக்கும் புறஜாதியாருக்கும் இடையிலான சுவரை இடித்து, இருவரையும் கொண்டு ஒரே வீட்டைக் கட்டியிருக்கிறது என்று எழுதுகிறவர் சொல்கிறார்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — சபை. எருசலேம் ஆலோசனைக் கூட்டத்தையும் (அப்போஸ்தலர் 15) கலாத்தியர் நிருபத்தையும் இயக்கிய கேள்வி — புறஜாதியார் யூதர்களாக மாறாமலேயே முழுமையாக உரியவர்களாக இருக்க முடியுமா? — இங்கே அதன் மிக உறுதியான பதிலைப் பெறுகிறது. கலாத்தியர் ஒரு போராட்டத்தின் நடுவில் அதை வாதிட்டது; எபேசியரோ அதை நிறைவேறிய ஒன்றாகக் கொண்டாடுகிறது: ஒரே புதிய மனுஷகுலம், ஒரே வீட்டார், உயிருள்ள மக்களால் கட்டப்பட்ட ஒரே ஆலயம்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: முன்னாள் வெளியாட்களுக்கு இரண்டு காரியங்களைச் சொல்வது: தேவன் அவர்களுடைய சொந்தச் செயலால் அல்ல, கிருபையினால் மட்டுமே அவர்களை மீட்டார்; அவர் அவர்களைச் சமீபமாகக் கொண்டுவந்திருக்கிறார் — அவர்கள் இனி அந்நியர் அல்ல, இஸ்ரவேலுடன் சேர்ந்து தேவனுடைய வீட்டாரின் முழு உறுப்பினர்கள்.
- 2:1–3 — வாசகர்கள் ஒருகாலத்தில் அக்கிரமங்களில் 'மரித்தவர்களாக' இருந்தார்கள்; இந்த உலக வழக்கத்தையும், பகைமையான ஒரு ஆவிக்குரிய வல்லமையையும் பின்பற்றி, தங்கள் சொந்த இச்சைகளால் இயக்கப்பட்டார்கள் — 'நாங்களும்' அப்படியே இருந்தோம் என்று எழுதுகிறவர் சேர்க்கிறார்.
- 2:4–10 — ஆனால் இரக்கத்தில் ஐசுவரியமுள்ள தேவன் அவர்களைக் கிறிஸ்துவுடனேகூட உயிர்ப்பித்து, அவரோடுகூட உட்காரவைத்தார். கிருபையினாலே விசுவாசத்தைக்கொண்டு அவர்கள் இரட்சிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் — அது அவர்களுடைய சொந்த முயற்சியால் அல்ல, ஒரு ஈவு — தேவன் அவர்கள் செய்யும்படி முன்னதாக ஆயத்தம் பண்ணின நற்கிரியைகளுக்காகவே அவர்கள் உண்டாக்கப்பட்டார்கள்.
- 2:11–13 — புறஜாதியார் ஒருகாலத்தில் தூரமாயிருந்தார்கள்: மேசியா இல்லாதவர்களாய், இஸ்ரவேலிலிருந்து புறம்பாக்கப்பட்டவர்களாய், தேவனுடைய உடன்படிக்கைகளுக்கு அந்நியர்களாய், நம்பிக்கையில்லாதவர்களாய் இருந்தார்கள். கிறிஸ்துவின் இரத்தத்தினாலே அவர்கள் சமீபமாக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.
- 2:14–18 — கிறிஸ்துவே சமாதானம்: பகைமையாகிய பிரிவினைச் சுவரை அவர் தகர்த்து, ஒரு தடையாயிருந்த நியாயப்பிரமாணத்தின் கட்டளைகளை ஒழித்து, இருவரிலிருந்தும் ஒரே புதிய மனுஷனை உண்டாக்கி, சிலுவையின் மூலம் இருவரையும் தேவனோடு ஒப்புரவாக்கினார்.
- 2:19–22 — ஆகவே அவர்கள் பரிசுத்தவான்களோடே ஒரே நகரத்தாரும் தேவனுடைய வீட்டாருமாயிருக்கிறார்கள்; கிறிஸ்துவைத் தலைக்கல்லாகக் கொண்டு, அப்போஸ்தலர், தீர்க்கதரிசிகள் என்பவர்களுடைய அஸ்திபாரத்தின்மேல் கட்டப்பட்டு, தேவன் தம் ஆவியினால் வாசம்பண்ணும் பரிசுத்த ஆலயமாக ஒன்றாக வளருகிறார்கள்.
முக்கிய வசனம்: எபேசியர் 2:8 · அதனால் என்ன: குழுக்களுக்கு இடையிலான சுவர்கள் — சாதி, மொழி, சமூகம், வர்க்கம் — வெறுமனே நம் மனதில் மட்டும் இருப்பது அரிது; அவை இருக்கை ஏற்பாடுகளிலும், திருமணங்களிலும், யார் யாருடன் சாப்பிடுகிறார்கள் என்பதிலும் கட்டப்பட்டிருக்கின்றன. அதன் காலத்தின் மிக ஆழமான மதப் பிளவு சிலுவையில் இடிக்கப்பட்டது என்று எபேசியர் உரிமைகோருகிறது. சபைகள் அதற்கேற்ப வாழ்ந்திருக்கின்றனவா என்று வாசகர்கள் நியாயமாகக் கேட்கலாம். உரை உயர்ந்த ஒரு அளவுகோலை வைக்கிறது: ஒரு சுவருக்கு அப்பால் சகிப்புத்தன்மை அல்ல, ஒரே வீட்டார்.