குளிரான ஒரு காலையில் நீங்கள் மூச்சுவிடும்போது ஒரு சிறிய மேகம் காற்றில் தொங்குகிறது. அதைப் பார்க்க முடியும், ஆனால் பிடிக்க முடியாது; ஒரு நொடியில் அது போய்விடுகிறது. பிரசங்கியின் மையத்திலுள்ள எபிரெயச் சொல் ஹெவெல் — சுவாசம், ஆவி, மூடுபனி — பழைய ஆங்கில வேதாகமங்கள் 'vanity' (மாயை) என்று மொழிபெயர்த்த சொல். புத்தகம் எல்லாவற்றையும் ஹெவெல் என்று அழைத்துத் தொடங்குகிறது; பின்பு சுற்றிலும் பார்க்கிறது: சூரியன் உதித்து, அஸ்தமித்து, மீண்டும் விரைந்து திரும்புகிறது; காற்று சுற்றிச் சுழல்கிறது; ஆறுகள் ஒருபோதும் நிரம்பாத கடலுக்குள் பாய்கின்றன. தலைமுறைகள் வருகின்றன, போகின்றன. சாலொமோனின் கதையின் மகிமைக்கும் சரிவுக்கும் பின்பு, 'தாவீதின் குமாரன்' ஒருவனின் குரல் முன்வந்து, வரலாற்றுப் பதிவுகள் தொங்கவிட்ட கேள்வியைக் கேட்கிறது: இவையெல்லாம் சேர்ந்து என்னதான் ஆகின்றன?
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதி இஸ்ரவேலின் பொற்காலத்தையும் அதன் முதல் பெரிய விரிசலையும் காட்டியிருக்கிறது. பிரசங்கி நிகழ்வுகளிலிருந்து விலகி ஞானத்துக்கு வருகிறது. சூரியனுக்குக் கீழே வாழ்க்கை எப்படி இயங்குகிறது என்பதைப் பற்றிய வேதாகமத்தின் நேர்மையான கேள்வியெழுப்புதலாக அது யோபுவோடு சேர்ந்திருக்கிறது. சாலொமோன் வழிவிலகிய பின்பு இங்கே வைக்கப்படும்போது, எல்லாவற்றையும் பெற்றிருந்து, அவற்றைப் பிடித்துவைக்க முடியாது என்று கண்டுகொண்ட ஒரு ராஜாவின் தீர்ப்பைப்போல அது ஒலிக்கிறது. வேதாகமம் அந்தக் கேள்விக்குப் பதில் சொல்வதற்கு முன்பு அதற்கு இடம் கொடுக்கிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: புத்தகத்தின் பெரிய கருப்பொருளை — ஹெவெல், சூரியனுக்குக் கீழே வாழ்க்கையின் கடந்துபோகும், பிடிபடாத தன்மை — நிறுவுவது; இயற்கையின் சுழற்சிகளும், ஞானத்தைத் தேடுவதும்கூட நிலையான அர்த்தத்தைத் தருவதில்லை என்று காட்டுவது.
- 1:1–3 — எருசலேமில் ராஜாவாயிருந்த தாவீதின் குமாரனாகிய கோஹெலெத்தின் — 'போதகர்' அல்லது 'சபையைக் கூட்டுகிறவர்' — வார்த்தைகள். அவருடைய தொடக்கக் கதறல்: சுவாசங்களின் சுவாசம், எல்லாம் சுவாசமே. சூரியனுக்குக் கீழே ஒருவன் படும் எல்லாப் பிரயாசத்தாலும் அவனுக்கு என்ன லாபம்?
- 1:4–11 — உலகம் சுழன்றுகொண்டே இருக்கிறது: தலைமுறைகள் கடந்துபோகின்றன; சூரியனும் காற்றும் ஆறுகளும் சுற்றிச் சுற்றி வருகின்றன. கண்களும் காதுகளும் ஒருபோதும் திருப்தியடைவதில்லை. உண்மையிலேயே புதியது ஒன்றுமில்லை; முன்பு வந்தவர்களை யாரும் நினைவுகூருவதில்லை — நம்மையும் யாரும் நினைவுகூரமாட்டார்கள்.
- 1:12–18 — வானத்தின் கீழ் செய்யப்படும் எல்லாவற்றையும் ஆராய ராஜா தன்னை ஒப்புக்கொடுக்கிறான். அது காற்றைத் துரத்துவதுபோன்ற கடினமான வேலை என்று காண்கிறான்; கோணலானதைச் செவ்வையாக்க முடியாது. ஞானத்தைப் பெறுவது துக்கத்தையே அதிகரிக்கிறது.
- சாலொமோனே ஆசிரியர்: யூத, கிறிஸ்தவ மரபு நீண்ட காலமாகக் கருதியதுபோல, 'எருசலேமில் ராஜாவாயிருந்த தாவீதின் குமாரன்' சாலொமோனே; தன் வாழ்நாளின் பிற்பகுதியில் திரும்பிப் பார்க்கிறான்.
- சாலொமோனின் பாத்திரம்: பிற்கால ஞானி ஒருவர் ஓர் இலக்கிய உத்தியாகச் சாலொமோனின் குரலில் எழுதுகிறார் — சாலொமோன் என்ற பெயர் உண்மையில் ஒருபோதும் பயன்படுத்தப்படவில்லை — ஒரு சட்டகக் கதைசொல்லி கோஹெலெத்தைப் படர்க்கையில் குறிப்பிடுகிறார். வேதத்தைப் பற்றி உயர்ந்த பார்வை கொண்ட பலர் உட்பட, பல அறிஞர்கள் இப்போது இந்தப் பார்வையை ஏற்கிறார்கள்.
முக்கிய வசனம்: பிரசங்கி 1:2 · அதனால் என்ன: கோஹெலெத் உணர்வதைப் பலர் உணர்கிறார்கள் — வேலையின் முடிவில்லாச் சக்கரம், எதையும் மாற்றாத செய்திச் சுழற்சி, நாம் மறக்கப்படுவோம் என்ற உணர்வு. பிரசங்கி அந்த உணர்வைக் கடிந்துகொள்வதில்லை; அதை வேதத்துக்குள் வைக்கிறது. அந்த நேர்மை முக்கியமானது: இங்கே விசுவாசம் கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட உற்சாகத்தோடு அல்ல, வாழ்க்கை உண்மையில் எவ்வளவு குறுகியது, எவ்வளவு பிடிபடாதது என்று தெளிவாகப் பார்ப்பதோடு தொடங்குகிறது.