போரின் விதிகள்

ஒரு போருக்கு முன், பெரும்பாலான சேனைகள் இந்த அதிகாரம் செய்வதற்கு நேர்மாறானதையே செய்கின்றன. தயங்குபவர்களை அவமானப்படுத்தி, திறனுள்ள ஒவ்வொருவரையும் போர்முனைக்கு இழுத்துச் செல்கின்றன. இங்கேயோ, போருக்கு முன், அதிகாரிகள் அணிகளின் வழியாக நடந்து மக்களை வீட்டுக்கு அனுப்புகிறார்கள்: வீட்டைக் கட்டியும் அதில் குடியிருக்காதவன், திராட்சத்தோட்டத்தை நட்டும் அதன் பழத்தை ருசிக்காதவன், திருமணத்துக்கு நிச்சயிக்கப்பட்டவன், வெறுமனே பயப்படுகிற எவனும். ஆனால் இதே அதிகாரம் வேதாகமத்தின் மிகக் கலக்கமூட்டும் கட்டளைகளில் ஒன்றையும் கொண்டிருக்கிறது. வாசகர்களுக்கு இரண்டு பாதிகளும் வெளிப்படையாகச் சொல்லப்பட வேண்டும்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இது மூன்றாம் பகுதி — ஆபிரகாமுக்கு வாக்களிக்கப்பட்ட தேசத்தின் விளிம்பில் இஸ்ரவேல் நிற்கிறது. கானானியரை அழிக்கும்படி 'ஒப்புக்கொடுப்பது' பற்றி உபாகமம் 7 ஏற்கெனவே பேசியது; 20ஆம் அதிகாரம் அதைப் போர் விதிகளாக மாற்றுகிறது. அது எப்படி நடந்தது, எவ்வளவு முழுமையற்றதாக நடந்தது என்று யோசுவாவும் நியாயாதிபதிகளும் காட்டும். பரந்த கதை அதைத் தாண்டியும் பார்க்கிறது: ஜனங்கள் சமாதானத்தோடு சீயோனுக்கு ஓடிவருவதைத் தீர்க்கதரிசிகள் சித்தரிக்கிறார்கள்; இயேசு தம்மைப் பின்பற்றுபவர்களிடம் சத்துருக்களை நேசிக்கும்படி சொல்கிறார்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: இஸ்ரவேலின் போர்களை எண்ணிக்கையை அல்ல, தேவன்மேலுள்ள நம்பிக்கையைச் சார்ந்திருக்கச் செய்வதும், பண்டைய போரின் வழக்கமான கொடூரத்தை வரம்பிடுவதும், கானானியப் பட்டணங்களைச் சாபத்தீடாக ஒப்புக்கொடுக்கக் கட்டளையிடுவதும் — அதை உரை அவர்களுடைய மத நடைமுறைகளுக்கு எதிரான காவலாக விளக்குகிறது.

• 20:1–4 — குதிரைகளையும் இரதங்களையும் பெரிய சேனையையும் இஸ்ரவேல் எதிர்கொள்ளும்போது, அவர்கள் கலங்கக்கூடாது: அவர்களை எகிப்திலிருந்து புறப்படப்பண்ணின தேவன் அவர்களோடு போகிறார். போருக்கு முன் ஒரு ஆசாரியன் படைவீரர்களிடம் அதைச் சொல்கிறான்.
• 20:5–9 — புதிய வீடோ, புதிய திராட்சத்தோட்டமோ, நிச்சயிக்கப்பட்ட பெண்ணோ உள்ள எவனையும் அதிகாரிகள் வீட்டுக்கு அனுப்புகிறார்கள் — அவன் தொடங்கியதை வேறொருவன் அனுபவிக்காதபடி; மனந்தளர்ந்த எவனையும் அனுப்புகிறார்கள் — அவனுடைய பயம் பரவாதபடி. அதன் பின்னரே தளபதிகள் நியமிக்கப்படுகிறார்கள்.
• 20:10–15 — தொலைவிலுள்ள ஒரு பட்டணத்துக்கு முதலில் சமாதான நிபந்தனைகள் முன்வைக்கப்பட வேண்டும். அது ஏற்றுக்கொண்டால், அதன் மக்கள் கட்டாய உழைப்பாளிகளாகிறார்கள். அது போரிட்டால், அதன் ஆண்கள் கொல்லப்பட்டு, அதன் பெண்களும் பிள்ளைகளும் மிருகஜீவன்களும் கொள்ளையாக எடுக்கப்படுகிறார்கள் — வழக்கமான பண்டைய வெற்றியின் ஒரு கொடிய சித்திரம்.
• 20:16–18 — பெயரிடப்பட்ட ஆறு கானானிய ஜனங்களின் பட்டணங்களோ வேறுபட்டவை: சுவாசமுள்ள எதுவும் உயிரோடு விடப்படக்கூடாது. இதுவே 'ஹேரெம்' — அழிவின் மூலம் தேவனுக்கு 'ஒப்புக்கொடுத்தல்'. சொல்லப்படும் காரணம்: பிள்ளைப்பலி உட்பட (உபாகமம் 18:10) அவர்கள் தங்கள் நடைமுறைகளை இஸ்ரவேலுக்குக் கற்பிப்பார்கள்.
• 20:19–20 — முற்றுகையின்போது கனிதரும் மரங்களை வெட்டக்கூடாது: 'மரங்கள் மனிதர்களா,' உரை கேட்கிறது, 'அவை முற்றுகையிடப்படுவதற்கு?' உணவு தராத மரங்களை மட்டுமே முற்றுகைக் கொத்தளங்களுக்குப் பயன்படுத்தலாம்.

முக்கிய வசனம்: உபாகமம் 20:1  ·  அதனால் என்ன: 16–18 வசனங்களை மென்மையாக்குவது நேர்மையற்றதாகும்; அவை முழு மக்கள்தொகைகளையும் கொல்லக் கட்டளையிடுகின்றன; யூதர்களும் கிறிஸ்தவர்களும் நூற்றாண்டுகளாக அவற்றோடு போராடியிருக்கிறார்கள். இதே அதிகாரம் பயந்த மனிதர்களை வீட்டுக்கு அனுப்பி, கனிதரும் மரங்களைப் பாதுகாக்கிறது என்பதைப் புறக்கணிப்பதும் நேர்மையற்றதாகும். வாசகர் எந்த முடிவுக்கு வந்தாலும், பிற்கால வரலாற்றில் வன்முறையை நியாயப்படுத்த இந்த வசனங்கள் தவறாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன; இரண்டு பாரம்பரியங்களிலுமுள்ள உண்மையுள்ள வாசகர்கள் அந்தப் பயன்பாட்டை உறுதியாக மறுத்திருக்கிறார்கள்.