சிலர் ஒரு கடிதத்தை — பெற்றோரிடமிருந்தோ, ஆசிரியரிடமிருந்தோ, நண்பரிடமிருந்தோ — பல வருஷங்கள் வைத்திருந்து, அது பேசிய அந்தத் தருணத்தை வாழ்க்கை அடையும்போது மீண்டும் எடுத்துப் பார்க்கிறார்கள். தானியேல் 9 சரியாக அதைச் செய்யும் ஒரு முதியவனோடு தொடங்குகிறது. பாபிலோன் விழுந்துவிட்டது; பல பத்தாண்டுகளுக்கு முன் எழுதப்பட்ட எரேமியாவின் சுருளைத் தானியேல் வாசித்துக்கொண்டிருக்கிறான்; எருசலேமின் பாழ்க்கடிப்பு எழுபது வருஷம் நீடிக்கும் என்று அது சொன்னது. காலம் ஏறக்குறைய முடிந்துவிட்டதுபோலத் தோன்றுகிறது. அடுத்து தானியேல் செய்வது வியப்பூட்டுகிறது: அவன் கொண்டாடவோ கணக்கிடவோ இல்லை. உபவாசித்து, இரட்டு உடுத்தி, அறிக்கையிடுகிறான். அதன் பின்புதான் ஒரு பதில் வருகிறது; அது காலவரிசையை எழுபது வருஷங்களுக்கு வெகு அப்பால் நீட்டுகிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இது சிறையிருப்பின் கடைசி வாசிப்பு. பாபிலோனின் வல்லமை எழுபது வருஷம் நீடிக்கும், பின்பு ஜனங்கள் திரும்புவார்கள் என்று எரேமியா வாக்குப்பண்ணியிருந்தார் (எரேமியா 25; 29). தானியேல் அந்தத் திருப்புமுனையில் நிற்கிறான். வேதாகமத்தின் பெரிய கதையில், மூன்றாம் பகுதி தேசத்தில் மீண்டும் தொடங்கவிருக்கிறது — ஆனால் திரும்புதல் துன்பத்தின் முடிவாக இருக்காது என்றும், முழுமையான புதுப்பித்தல் இன்னும் தூரத்தில், ஒரு 'அபிஷேகம்பண்ணப்பட்டவரைச்' சுற்றி இருக்கிறது என்றும் 9-ஆம் அதிகாரம் எச்சரிக்கிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: சிறையிருப்பு அழைத்த ஜெபத்துக்கு — இஸ்ரவேலின் தகுதியின்மேல் அல்ல, தேவனுடைய இரக்கத்தின்மேல் நிற்கும் நேர்மையான அறிக்கைக்கு — முன்மாதிரி காட்டுவது; நம்பிக்கையை மறுவடிவமைப்பது: திரும்புதல் சமீபமாயிருக்கிறது, ஆனால் இறுதியான குணமாகுதலுக்கு 'எழுபது வாரங்கள்' ஆகும் — நீண்ட, கடினமான ஒரு பாதை.
- 9:1–2 — தரியுவின் முதலாம் வருஷத்தில், எருசலேமின் பாழ்க்கடிப்பு எழுபது வருஷம் நீடிக்கவேண்டும் என்று 'புஸ்தகங்களிலிருந்து' — எரேமியாவின் தீர்க்கதரிசனத்திலிருந்து — தானியேல் அறிந்துகொள்கிறான். இங்கே வேதாகமம் தன்னையே வாசிப்பதைக் காண்கிறோம்.
- 9:3–19 — உபவாசத்தோடும் இரட்டோடும் அவனுடைய ஜெபம்: 'நாங்கள் பாவஞ்செய்தோம்.' அவன் ராஜாக்களை மட்டும் குற்றஞ்சாட்டாமல், ஜனத்தின் குற்றத்தோடு தன்னையும் இணைத்துக்கொள்கிறான்; மோசேயின் நியாயப்பிரமாணத்தின் சாபங்கள் நியாயமாகவே விழுந்தன என்று ஒப்புக்கொள்கிறான்; இஸ்ரவேலின் நீதிகளை முன்னிட்டு அல்ல, தேவனுடைய மிகுந்த இரக்கங்களை முன்னிட்டு, அவருடைய நகரத்தினிமித்தமும் அவருடைய நாமத்தினிமித்தமும் மன்றாடுகிறான்.
- 9:20–23 — அவன் இன்னும் ஜெபித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே, அந்திப்பலியின் நேரத்தில், காபிரியேல் வந்துசேருகிறான். தானியேல் மிகவும் பிரியமானவன் என்பதால், அவன் ஜெபிக்கத் தொடங்கியவுடனே ஒரு பதில் புறப்பட்டது என்று அவனிடம் சொல்கிறான்.
- 9:24–27 — 'எழுபது வாரங்கள்' (நேரடியாக 'எழுபது ஏழுகள்'): பாவத்துக்கு முடிவுண்டாக்கி, நித்திய நீதியைக் கொண்டுவர ஒரு குறிக்கப்பட்ட காலம். எருசலேமைத் திரும்பக் கட்டும்படியான ஒரு கட்டளை முதல் ஒரு 'அபிஷேகம்பண்ணப்பட்டவர்' வரை ஏழு ஏழுகளும் அறுபத்திரண்டு ஏழுகளும்; பின்பு ஓர் அபிஷேகம்பண்ணப்பட்டவர் 'சங்கரிக்கப்படுகிறார்', ஓர் அதிபதி நகரத்தையும் பரிசுத்த ஸ்தலத்தையும் அழிக்கிறான், ஓர் ஏழுக்கு ஓர் உடன்படிக்கை பண்ணப்படுகிறது, பாழாக்குகிறவனின் முடிவுவரை பலிகள் நின்றுபோகின்றன.
- மக்கபேயர் கால நெருக்கடி: பல அறிஞர்கள், குறிப்பாகத் தானியேலைக் கி.மு. 2-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்ததாகக் காண்பவர்கள், 'சங்கரிக்கப்படும் அபிஷேகம்பண்ணப்பட்டவரை' பிரதான ஆசாரியனாகிய மூன்றாம் ஓனியாஸ் (ஏறக்குறைய கி.மு. 171-ல் கொலைசெய்யப்பட்டவன்) என்றும், பாழ்க்கடிப்பைக் கி.மு. 167-ல் நான்காம் அந்தியோகஸ் ஆலயத்தைத் தீட்டுப்படுத்தியது என்றும் வாசிக்கிறார்கள்; எண்கள் துல்லியமானவை அல்ல, திட்டவடிவமானவை என்கிறார்கள்.
- மேசியா சார்ந்தது (பாரம்பரியக் கிறிஸ்தவ வாசிப்பு): அபிஷேகம்பண்ணப்பட்டவர் இயேசு, தம்முடைய மரணத்தில் 'சங்கரிக்கப்பட்டார்'; அதைத் தொடர்ந்து கி.பி. 70-ல் ரோமர் எருசலேமையும் ஆலயத்தையும் அழித்தார்கள்; சில பாரம்பரிய யூத விளக்கவுரையாளர்களும் மேசியா சார்ந்த வாசிப்பு இல்லாமல் எண்ணிக்கையைக் கி.பி. 70 வரை கொண்டுசென்றார்கள்.
- எதிர்காலக் கடைசிக்காலம்: பல டிஸ்பென்சேஷனல் (dispensational) வாசகர்கள் அறுபத்தொன்பதாவது வாரத்துக்கும் எழுபதாவது வாரத்துக்கும் இடையே ஓர் இடைவெளியைக் கண்டு, கடைசி ஏழை, கடைசிக்கால ஆட்சியாளன் ஒருவன் ஆதிக்கம் செலுத்தும் ஓர் எதிர்காலத்தில் வைக்கிறார்கள்.
முக்கிய வசனம்: தானியேல் 9:18 · அதனால் என்ன: நெடுநாள் காத்திருந்த ஒரு வாக்குறுதி சமீபமாகத் தோன்றும்போது, நாட்களை எண்ணத் தொடங்குவதே இயல்பான உள்ளுணர்வு. தானியேலோ அறிக்கையிடத் தொடங்குகிறான்; மற்றவர்களைச் சுட்டிக்காட்டாமல், தன் ஜனத்தின் தோல்விகளைத் தனதாக ஏற்றுக்கொள்கிறான். ஒரு சமூகத்துக்காகவோ, ஒரு சபைக்காகவோ, ஒரு தேசத்துக்காகவோ ஜெபிக்கும் எவருக்கும் அவனுடைய ஜெபம் ஒரு முன்மாதிரி: தவறைப் பற்றி நேர்மையானது, இரக்கத்தைப் பற்றித் துணிவானது. அதைத் தொடரும் பகுதி முடிவில்லாத தேதி நிர்ணயங்களுக்கு உணவாகியிருக்கிறது; ஆனால் அதன் சொந்த அழுத்தம், தேவன் தாம் தொடங்கியதை முடிக்கிறார் என்பதன்மேல் விழுகிறது.