அலுவலக அரசியலில் ஒரு பழைய தந்திரம் உண்டு: ஒரு சக ஊழியரின் வேலையில் எந்தக் குறையும் கண்டுபிடிக்கமுடியாதபோது, அவர் நம்புவதைக் குறிவைப்பது. அவர் செய்வதை நிறுத்தமாட்டாத அந்த ஒரு காரியத்தைக் கண்டுபிடித்து, அதை விதிமீறலாக்குவது. தானியேல் 6 அந்தத் தந்திரத்தை அதன் மிகக் கொடிய முடிவுவரை கொண்டுசெல்கிறது. தானியேல் இப்போது முதியவன் — 1-ஆம் அதிகாரத்தில் இளைஞனாகப் பாபிலோனுக்குக் கொண்டுபோகப்பட்டான் — ஒரு புதிய ஆட்சி அவனைத் தன் மூன்று உயர் நிர்வாகிகளில் ஒருவனாக்கியிருக்கிறது. அவனுடைய போட்டியாளர்கள் அவனுடைய பதிவுகளை அலசிப்பார்த்து, எதையும் கண்டுபிடிக்கவில்லை. எனவே அவனுடைய ஜெபங்களைச் சுற்றி ஒரு சட்டத்தைக் கட்டி, அவனுடைய ஜன்னலருகே காத்திருக்கிறார்கள்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: பாபிலோன் இப்போதுதான் விழுந்திருக்கிறது (தானியேல் 5); ஒரு புதிய பேரரசு ஆளுகிறது. சிறைப்பட்டவர்களின் கேள்வி இனி 'நாங்கள் வீடு திரும்புவோமா?' என்பது மட்டுமல்ல; 'அந்நிய ராஜாக்களுக்குச் சேவை செய்துகொண்டே எப்படி உண்மையாயிருப்பது?' என்பதும்கூட. வேதாகமத்தின் பெரிய கதையில், மூன்றாம் பகுதி என்பது தேசமோ, ஆலயமோ, ராஜாவோ இல்லாமல் தேவனுடைய ஜனமாக வாழக் கற்றுக்கொள்வது. தானியேல் 6 அமைதியான, நாள்தோறுமான உண்மைத்தன்மையால் பதில் சொல்கிறது; பிற்கால யூத, கிறிஸ்தவ வாசகர்கள் அதைத் துன்புறுத்தப்படுகிறவர்களுக்கு முன்மாதிரியாக உயர்த்திக் காட்டினார்கள் (எபிரெயர் 11:33).
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: விரோதமான ஒரு அமைப்பின் கீழ் உண்மைத்தன்மையை ஒரு பெரிய எதிர்ப்பாக அல்ல, சாதாரணப் பழக்கமாகக் காட்டுவது — தானியேல் வெறுமனே தொடர்ந்து ஜெபிக்கிறான் — இஸ்ரவேலின் தேவன் பழைய பேரரசை ஆண்டதுபோலவே புதிய பேரரசையும் ஆளுகிறார் என்று அறிவிப்பது.
- 6:1–9 — தரியு ராஜ்யத்தின்மேல் 120 பிரதேச அதிகாரிகளையும், அவர்கள்மேல் மூன்று பிரதான நிர்வாகிகளையும் ஏற்படுத்துகிறான்; தானியேல் எவ்வளவு சிறந்து விளங்குகிறான் என்றால், ராஜா அவனை எல்லாவற்றின்மேலும் வைக்கத் திட்டமிடுகிறான். பொறாமைகொண்ட அவனுடைய சகாக்கள் எந்த ஊழலையும் கண்டுபிடிக்கவில்லை; எனவே மாற்றமுடியாத ஒரு கட்டளையில் கையெழுத்திடும்படி ராஜாவை இணங்கவைக்கிறார்கள்: முப்பது நாளுக்கு, ராஜாவைத் தவிர எந்தத் தேவனிடமும் மனுஷனிடமும் விண்ணப்பம் பண்ணக்கூடாது.
- 6:10–15 — தானியேல் வீட்டுக்குப் போய், எருசலேமுக்கு நேராகத் தன் மேல்வீட்டு ஜன்னல்களைத் திறந்து, 'தான் முன் செய்துவந்தபடியே' ஒரு நாளில் மூன்று வேளையும் முழங்காற்படியிட்டு ஜெபிக்கிறான். அவன்மேல் குற்றஞ்சாட்டுகிறவர்கள் அவனைப் பிடித்து, அவனைப் பற்றி அறிவிக்கிறார்கள். தன் சொந்தச் சட்டத்தாலேயே சிக்கவைக்கப்பட்டதை உணர்ந்த ராஜா, தானியேலைக் காப்பாற்றச் சூரியன் அஸ்தமிக்கும்வரை பிரயாசப்படுகிறான்; ஆனால் 'மேதியருக்கும் பெர்சியருக்கும் உரிய பிரமாணத்தை' அவனால் மாற்றமுடியவில்லை.
- 6:16–24 — தானியேல் சிங்கங்களிடம் போடப்படுகிறான்; கெபி ஒரு கல்லால் முத்திரையிடப்படுகிறது. ராஜா இரவு முழுவதும் உபவாசமாயும் தூக்கமில்லாமலும் இருந்து, விடியற்காலத்தில் கவலையோடு கூப்பிடுகிறான். தானியேல் பதிலளிக்கிறான்: தேவன் தம்முடைய தூதனை அனுப்பி, சிங்கங்களின் வாயைக் கட்டிப்போட்டார். பின்பு குற்றஞ்சாட்டியவர்கள் உள்ளே போடப்படுகிறார்கள் — அவர்களுடைய மனைவிகளையும் பிள்ளைகளையும் என்று உரை கடுமையாகச் சேர்க்கிறது — அவர்கள் உடனே கொல்லப்படுகிறார்கள்.
- 6:25–28 — தானியேலின் தேவனை, நிலைத்திருக்கிறவரும் விடுவிக்கிறவருமான ஜீவனுள்ள தேவனாகக் கனம்பண்ணும்படி தரியு எல்லா ஜனங்களுக்கும் ஒரு கட்டளையை அனுப்புகிறான். தரியுவின் ஆட்சியிலும் பெர்சியனாகிய கோரேசின் ஆட்சியிலும் தானியேல் வாழ்வடைந்தான் என்பதோடு அதிகாரம் முடிகிறது.
முக்கிய வசனம்: தானியேல் 6:10 · அதனால் என்ன: தானியேல் ஒரு போராட்டத்தை நடத்தவோ, ஒரு கருத்தை நிரூபிக்கச் சத்தமாக ஜெபிக்கவோ இல்லை; தான் எப்போதும் செய்துவந்ததை நிறுத்த மறுக்கிறான், அவ்வளவுதான். வேலையிடத்திலோ பரந்த சமூகத்திலோ சிறுபான்மையாக வாழும் வாசகர்களுக்கு, அது பயனுள்ள ஒரு சித்திரம்: எதிரிகளும் குறைசொல்லமுடியாத அளவுக்கு நிலையான நேர்மை, மறைக்கப்படாத ஆனால் தனிப்பட்ட ஒரு விசுவாசம். பண்டைய அரச நீதியின் கொடுமையையும் இந்தக் கதை நேர்மையாகப் பதிவுசெய்கிறது.