முடிவு தன்னைத் தவிர எல்லாருக்கும் தெளிவாகத் தெரியும்போது, ஒருவர் 'சுவரில் எழுதப்பட்டதைப் பார்க்கிறார்' என்று ஆங்கிலத்தில் இன்னும் சொல்கிறோம். அந்தச் சொற்றொடர் இந்த அதிகாரத்திலிருந்துதான் வருகிறது. வெளியே பெர்சியச் சேனை நெருங்கிக்கொண்டிருக்கும்போது, பெல்ஷாத்சார் ஒரு மிகப் பெரிய விருந்து கொடுக்கிறான். திராட்சரசத்தால் முகம் சிவந்து, பல பத்தாண்டுகளுக்கு முன் எருசலேம் ஆலயத்திலிருந்து கொள்ளையிடப்பட்ட பொன், வெள்ளிப் பாத்திரங்களைக் கொண்டுவரச் சொல்லி, அவற்றால் தன் தெய்வங்களுக்குக் கோப்பை உயர்த்துகிறான். பின்பு அறை அமைதியாகிறது. ஒரு மனிதக் கையின் விரல்கள் தோன்றி, விளக்குக்கு அருகே சுவரின் சாந்தின்மேல் எழுதுகின்றன; ராஜாவின் முழங்கால்கள் ஒன்றோடொன்று மோதுகின்றன. அரண்மனையில் ஒருவராலும் அதில் என்ன எழுதியிருக்கிறது என்று வாசிக்க முடியவில்லை.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: பாபிலோன் எருசலேமை அழித்து, அதன் ஜனங்களையும் பொக்கிஷங்களையும் கொண்டுபோயிருந்தது; இப்போது அதன் சொந்த நேரம் வருகிறது. தானியேல் 5 சிறையிருப்பின் திருப்புமுனை: நிரந்தரமாகத் தோன்றிய பேரரசு ஒரே இரவில் விழுந்து, கோரேஸுக்கும், ஏசாயா 40–55 அறிவிக்கவிருக்கும் திரும்புதலுக்கும் வழி திறக்கிறது. தாழ்த்தப்பட்ட பெருமையுள்ள ஆட்சியாளர்களின் வேதாகமத்தின் நீண்ட வரிசையில் இந்த அதிகாரம் நிற்கிறது; குறைந்தபட்சம் தாழ்மையைக் கற்றுக்கொண்ட நேபுகாத்நேச்சாரோடு அது பெல்ஷாத்சாரை ஒப்பிட்டு அளக்கிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தம்முடைய ஆலயத்தைக் கொள்ளையிட்ட அகந்தையுள்ள பேரரசை இஸ்ரவேலின் தேவன் நியாயந்தீர்ப்பதைக் காட்டுவது — ராஜ்யம் தராசில் நிறுக்கப்பட்டுக் குறைவாகக் காணப்படுகிறது — இவ்விதம் பாபிலோனின் முடிவையும் சிறையிருப்பின் திருப்புமுனையையும் குறிப்பது.
- 5:1–4 — பெல்ஷாத்சார் ஆயிரம் பிரபுக்களுக்கு ஒரு விருந்து கொடுக்கிறான். திராட்சரசத்தின் வெறியில், எருசலேம் ஆலயத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட பாத்திரங்களைக் கொண்டுவரும்படி கட்டளையிடுகிறான்; பொன், வெள்ளி, வெண்கலம், இரும்பு, மரம், கல் ஆகியவற்றாலான தெய்வங்களைப் புகழ்ந்துகொண்டே அவனுடைய அரசவையினர் அவற்றில் குடிக்கிறார்கள்.
- 5:5–9 — ஒரு கை தோன்றிச் சுவரில் எழுதுகிறது. பயந்துபோன ராஜா, அதை வாசிக்கக்கூடிய எவருக்கும் இரத்தாம்பர வஸ்திரத்தையும், பொன் சங்கிலியையும், ராஜ்யத்தில் மூன்றாம் இடத்தையும் வாக்களிக்கிறான்; ஆனால் அவனுடைய ஞானிகள் திகைக்கிறார்கள்.
- 5:10–16 — ராஜஸ்திரீ — ஒருவேளை ராஜமாதா — உள்ளே வந்து, தன் உள்ளுணர்வுக்காக நேபுகாத்நேச்சார் நம்பியிருந்த தானியேலை அவனுக்கு நினைவூட்டுகிறாள். தானியேல் கொண்டுவரப்படுகிறான்; ராஜா தன் வாக்குறுதியைத் திரும்பச் சொல்கிறான்.
- 5:17–28 — தானியேல் வெகுமதிகளை மறுத்து, முதலில் ராஜாவைக் கடிந்துகொள்கிறான்: தேவன் ஆளுகிறார் என்று அறியும்வரை நேபுகாத்நேச்சார் தாழ்த்தப்பட்டான்; பெல்ஷாத்சார் இதை அறிந்திருந்தும் ஆலயக் கோப்பைகளால் பரலோகத்தை எதிர்த்தான். பின்பு அவன் அந்த வார்த்தைகளை வாசிக்கிறான் — மெனே, தெக்கேல், பார்சின் — அவற்றின் அர்த்தத்தையும் சொல்கிறான்: எண்ணப்பட்டது, நிறுக்கப்பட்டது, பிரிக்கப்பட்டது; ராஜ்யம் மேதியருக்கும் பெர்சியருக்கும் போகிறது.
- 5:29–31 — பெல்ஷாத்சார் தன் வார்த்தையைக் காத்து தானியேலைக் கனப்படுத்துகிறான். அதே இரவில் அவன் கொல்லப்படுகிறான்; ஏறக்குறைய அறுபத்திரண்டு வயதான மேதியனாகிய தரியு ராஜ்யத்தைப் பெறுகிறான்.
- கோரேஸின் கீழிருந்த ஓர் அரச அதிகாரி; பெரும்பாலும் பாபிலோனைக் கைப்பற்றிய தளபதியாகிய குபாருவோடு (உக்பாரு), அல்லது அதன்பின் நியமிக்கப்பட்ட ஆளுநராகிய குபாருவோடு அடையாளப்படுத்தப்படுகிறான்.
- தானியேல் 6:28-ஐ 'தரியுவின் ஆட்சி, அதாவது கோரேஸின் ஆட்சி' என்று வாசித்து, கோரேஸே; மற்றவர்கள் செனோஃபோனிடமிருந்து மட்டுமே அறியப்படும் இரண்டாம் சியாக்சரஸ் என்ற நபரை முன்மொழிகிறார்கள்.
- ஓர் இலக்கிய உருவம்: பிற்காலத்தில் எழுதிய ஆசிரியர், பெர்சியாவுக்கு முன் ஒரு மேதிய ராஜ்யம் என்ற அமைப்பைப் பிரதிபலிக்கிறார்; ஒருவேளை முதலாம் தரியுவின் நினைவுகளோடு கலந்து.
முக்கிய வசனம்: தானியேல் 5:27 · அதனால் என்ன: பெல்ஷாத்சாரின் குற்றம் அறியாமை அல்ல; அவன் நன்றாக அறிந்திருந்தும் அலட்சியத்தையே தெரிந்தெடுத்தான் என்று தானியேல் சொல்கிறான். அழிவு வாசலில் நிற்கும்போது பரிசுத்தமானவற்றை விருந்து அலங்காரப் பொருட்களாக நடத்தும் அதிகாரத்தின் நிதானப்படுத்தும் சித்திரம் இது. நம்மில் பெரும்பாலோர் ஒருபோதும் அரண்மனையில் விருந்து நடத்தமாட்டோம்; ஆனால் அந்த எழுத்து அவனிடம் கேட்கும் கேள்வியை யாரும் சந்திக்கலாம்: நாம் நிறுக்கப்படும்போது, நாம் எப்படிப்பட்டவர்களாகக் காணப்படுவோம்?