பராக்கிரமசாலிகள் எப்படி விழுந்தார்கள்!

உங்கள் நீண்டகால எதிரி வீழ்ந்துவிட்டான் என்ற செய்தியோடு யாரோ ஒருவர் உங்களிடம் ஓடிவந்து, அவனுடைய கிரீடத்தை ஒரு பரிசைப்போல நீட்டுவதைக் கற்பனை செய்துபாருங்கள். பலர் ஏறக்குறைய நிம்மதிபோன்ற ஒன்றை உணர்வார்கள். சவுலின் கிரீடத்தைத் தாவீதிடம் கொண்டுவரும் மனிதன் அதன்மேல்தான் பந்தயம் கட்டுகிறான். பல ஆண்டுகளாகச் சவுல் குகைகளிலும் வனாந்தரங்களிலும் தாவீதை வேட்டையாடினான்; அதை முடித்துவைத்தவனுக்குத் தாவீது நிச்சயம் வெகுமதி தருவான். அதற்குப் பதிலாகத் தாவீது தன் வஸ்திரங்களைக் கிழித்து, அழுது, சாயங்காலம்வரை உபவாசித்து, கர்த்தர் அபிஷேகம்பண்ணினவன்மேல் கையை ஓங்க உனக்கு எப்படித் துணிவு வந்தது என்று தூதனிடம் கேட்கிறான். பின்பு, தன்னைக் கொல்ல முயன்ற மனிதனுக்காக ஒரு பாடலை எழுதுகிறான்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில், தாவீது ராஜாவாவதற்கு இப்போது வழி திறந்திருக்கிறது; அவனைச் சிங்காசனத்துக்கு விரைந்து கொண்டுசெல்லக் கதைக்கு எல்லாக் காரணங்களும் உண்டு. அது அப்படிச் செய்வதில்லை. சவுலின் மரணத்துக்குப் பின்னான முதல் காட்சி துக்கம். கொண்டாடத் தாவீது மறுப்பதும், சவுலையும் யோனத்தானையும் அவன் பகிரங்கமாகக் கனப்படுத்துவதும், அவன் ராஜ்யத்தை எப்படி உரிமைகோருவான் என்பதற்கான தொனியை அமைக்கின்றன: தன் போட்டியாளனின் உடலின்மேல் அதைப் பற்றிக்கொள்வதன் மூலம் அல்ல, காத்திருந்து துக்கிப்பதன் மூலம்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: சவுலின் மரணச் செய்தியைத் தாவீது உண்மையான துக்கத்தோடும் களங்கமற்ற கைகளோடும் பெறுவதைக் காட்டுவது; அபிஷேகம்பண்ணப்பட்ட ராஜாவைக் கொன்றதன் மூலம் ஆதாயம் பெற நினைக்கும் எவரையும் அவன் நிராகரிப்பதைக் காட்டுவது; சவுலுக்காகவும் யோனத்தானுக்காகவும் அவன் பாடிய புலம்பலைப் பாதுகாப்பது.

• 1:1–10 — அமலேக்கியக் கொள்ளைக்காரரைத் தோற்கடித்துத் தாவீது சிக்லாகுக்குத் திரும்பி இரண்டு நாட்களுக்குப் பின், கிழிந்த வஸ்திரங்களோடும் தலையில் புழுதியோடும் ஒரு வாலிபன் வருகிறான். அவன் தோல்வியை அறிவித்து, சவுல் தன் ஈட்டியின்மேல் சாய்ந்திருப்பதைக் கண்டதாகவும், சவுலின் சொந்த வேண்டுகோளின்படி அவனைக் கொன்றதாகவும், அவனுடைய கிரீடத்தையும் கடகத்தையும் தாவீதிடம் கொண்டுவந்திருப்பதாகவும் சொல்கிறான்.
• 1:11–16 — தாவீதும் அவன் ஆட்களும் தங்கள் வஸ்திரங்களைக் கிழித்து, சவுலுக்காகவும் யோனத்தானுக்காகவும் இஸ்ரவேலுக்காகவும் அழுது உபவாசிக்கிறார்கள். பின்பு, கர்த்தர் அபிஷேகம்பண்ணினவனைக் கொல்ல ஏன் பயப்படவில்லை என்று தாவீது அந்த அமலேக்கியனிடம் கேட்டு, அவனுடைய சொந்த வார்த்தைகளின் அடிப்படையில் அவனைக் கொல்லுவிக்கிறான்.
• 1:17–27 — தாவீது ஒரு புலம்பலை இயற்றுகிறான்; அது யாசேரின் புஸ்தகத்தில் பதிவுசெய்யப்பட்டது என்று கதைசொல்லி சொல்கிறார். சவுலையும் யோனத்தானையும் வேகமும் பலமும் உள்ளவர்களாக அது துக்கிக்கிறது; பெலிஸ்தப் பட்டணங்களில் அந்தச் செய்தி சொல்லப்படக்கூடாது என்று கேட்கிறது; கில்போவாவின் சரிவுகளைச் சபிக்கிறது; எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக யோனத்தானுக்காகத் துக்கிக்கிறது — தாவீதின்மேல் அவன் வைத்த அன்பு, தாவீது அறிந்த எந்த அன்பையும்விட ஆழமானது.

முக்கிய வசனம்: 2 சாமுவேல் 1:26  ·  அதனால் என்ன: சவுலின் மரணத்தைத் தாவீது நற்செய்தியாகக் கருதியிருக்கலாம். அதற்குப் பதிலாக அவன் துக்கிக்கிறான்; தனக்கு அநியாயம் செய்த ஒரு மனிதனிடம் இருந்த நல்லதைப் பெயரிடுகிறான். அது கடினமானது, அரிதானது. துக்கத்துக்கே ஒரு மாதிரியையும் இந்தப் புலம்பல் தருகிறது: நேர்மையானது, கவித்துவமானது, நண்பர்களுக்கிடையிலான அன்பைப் பற்றி வெட்கப்படாதது. இழப்பைக் கடந்து விரைந்துபோகவோ, ஓர் எதிரிக்கு எந்த மதிப்பும் இல்லை என்று பாசாங்கு செய்யவோ விசுவாசம் நம்மைக் கேட்பதில்லை என்று அது உணர்த்துகிறது.